Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

maandag 14 september 2015

Ze was heel strak

Alleen op reis. Maar geen moment alleen. Zo voelt mijn drieweekse verblijf in Indonesië. Ik schrijf dit op het vliegveld van Jakarta, nu ik drie uur vertraging heb met mijn vlucht naar Abu Dhabi, waardoor ik mijn aansluiting naar Amsterdam zal missen en dus een volle dag later thuis zal zijn dan op mijn ticket te lezen is.

Er stonden vanavond nogal wat mensen te trippen aan de incheckbalie. Van een dacht ik echt dat hij verslaafd was en heel nodig ergens aan toe was. Ik vroeg hem wat het probleem was. 'Ik moet morgen werken', zo legde deze Fransman uit, terwijl hij in alle kwaadheid tegen zijn backpack schopte. En dat uit frustratie nog enkele keren herhaalde. 'Relax een beetje. Je kunt er niets aan veranderen; met al je kwaadheid maak je het alleen maar erger voor jezelf'. Een Duits echtpaar maakte de nodige stampij bij de Indonesiër die de incheck verzorgde. Later die avond kwam ik de Duitser tegen in het taxfreeshopping paradijs. Ik sprak hem aan, of het weer een beetje ging. Ja, het ging, maar als hij thuis was, dan werden de advocaten van stal gehaald. Een Nederlander, met een Indonesische vrouw en een volwassen zoon, met heel veel grote koffers op twee karretjes, stond te briesen dat ze hem toch minstens vooraf hadden kunnen bellen, dat er sprake zou zijn van een vertraging. Zo liepen hier vanavond en zo lopen hier vanmorgen - het is inmiddels twee uur in de nacht - heel wat 'kwaaie koppen' rond. Ze zijn met vakantie, iets wat voor het overgrote deel van de Indonesiërs nooit weggelegd zal zijn.

Ik heb bij het inchecken de informatie over de vertraging met een glimlach aanvaard. Zoals hier de mensen hun veelal uitzichtloze armoe met een zekere gelatenheid weten te dragen. Zoals hier iedereen eigenlijk alles met een glimlach beantwoordt. Wellicht is dat het leermoment dat ik uit deze vakantie meeneem. Veel waardevoller is dat dan het bezoeken van de Borobudur bij zonsopgang, de Prambanan-tempel in de middaghitte, de Bromo-vulkaan bij zonsopgang, het nachtelijke afdalen in de krater van de Ijen-vulkaan, het spotten in zee van dolfijnen bij het krieken van de dag voor de kust van Lovina. De meeste mensen die hier met vakantie zijn, lopen grosso modo het zelfde rijtje bezienswaardigheden af.

Tijdens een date die ik eergisteren had dankzij een op gps gebaseerde locatie gevoelige dating-app, kreeg ik de vraag van de Amerikaanse kunstenares in kwestie, Ananda, wat het hoogtepunt van mijn reis was? Geen toeristich hoogtepunt dus, maar een leermoment. Dat was in ieder geval geen obligaat antwoord waar zij wat mee kon. Ze kwam net van een negendaagse cruise rond wat eilanden terug, beschikte over een boven gemiddeld knappe privėchauffeur, had die avond eerst bijgepraat tijdens een diner met een Canadese vriendin die uiteraard ook kunstschilderde en had de volgende ochtend een lunchafspraak met een Nederlandse Marianne wier man “iets in zwembaden doet of zo”. Haar eigen artistieke prestaties bleken voor te liggen in de Botox-stroming.

We verplaatsten ons met privéchauffeur van de ene naar de andere muziekbar, waar een nog betere bluesband speelde, inclusief haar van adrenaline op en neer stuitende Canadese vriendin, die binnen vijf minuten in gesprek was met een Retroromaanse Zwitserse jongeling, een student van begin twintig, die tot zijn tegenzin haar hand telkenmale op zijn knie en ook nog wel iets hoger voelde.

Mijn Amerikaanse date vertrouwde me nog toe dat ze rond haar twintigste enkele jaren een vaste plaats had in een zeer goed bekeken talkshow. Zij nam dagelijks enkele sketches voor haar rekening, waarvoor ze ongetwijfeld heel veel ingeblikt applaus zal hebben ontvangen. Ze had daarvoor enkele jaren LA voor New York verruild. Tjonge, tjonge, dan zal je het dus wel gemaakt hebben, knikte ik, niet ontspeend van ironie, die haar echter zal zijn ontgaan. Nu heb ik helemaal niets met al die humorloze Amerikaanse talkshows.

Op haar 24 was ze 'retired'. Mijn man ontmoet en met werken gestopt, zo verduidelijkte ze. Daarna was ze dus gaan schilderen. Meer een sociale bezigheid, interpreteerde ik, maar dat zag ik volgens haar niet goed. Wat zij deed, deed ze goed. Nadat ze me en passant had laten weten, dat ze zowel in het binnenland van Bali als aan de kust van dit godeneiland enig onroerend goed bezit, nam ik met drie kussen gepast afscheid van deze American Dream, die met haar chauffeur en Canadese vriendin huiswaarts ging. Nu weet ik in ieder geval hoe het voelt om een strak gespoten dame een zoen te geven. Heel strak dus.


geplaatst door Yar - 6764 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl