Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 11 oktober 2015

Verdwaald

Het was gistermiddag prachtig weer en bovendien alweer ruimschoots herfst, dus een uitgelezen moment voor een wandeling. Ik had de tijd en besloot daarom om me niet te beperken tot een rondje park maar naar het plaatselijke bos- en duingebied te rijden. In mijn geval is dat 'plaatselijk' behoorlijk binnenlands en dus zijn het eigenlijk wannabe-duinen, want een zee is in geen velden of wegen te bekennen. Maar ach, een mens kan niet alles hebben en wie weet zou het zonder het geluid van de branding ook lukken om mijn hoofd lekker leeg te lopen. En daar had ik naast het strekken van de benen wel behoefte aan. Ik liep weer eens een beetje te piekeren over het leven, de liefde, het voorbij glijden van de tijd en dat soort dingen. En ik weet inmiddels dat dat niet helpt. Omdat piekeren in je eentje de zaken ofwel nodeloos complex maakt wanneer je verdwaalt in je eigen vragen, of juist verraderlijk versimpelt wanneer je ergens een verkeerde afslag neemt in je antwoorden. Dus het leek me een goed idee om de aandacht af te leiden met behulp van een paar vierkante kilometer Hollandse natuur.
Nu is er een bepaalde eigenschap in mij nogal sterk onderontwikkeld. Ik heb er niets over in mijn profieltekst gezet omdat ik het niet erg relevant vind voor een eventuele match in de liefde, maar voor het maken van een rondwandeling is het dat beslist wel. Ik heb namelijk totaal geen richtingsgevoel. Echt, geheel en al afwezig. De uitvinding van de tomtom was voor mij een geschenk uit de hemel en googlemaps is een reddende engel in mijn tas. Als ik in een mij onbekend winkelcentrum even ergens binnenwip, weet ik als ik eruit kom niet meer waar ik vandaan kwam. Ik ben daarom overigens ook een warm pleitbezorgster van een vast parcours van Hema's, Blokkers, H&Ms en Kruidvaten in iedere stad. Nu zich toch alom dezelfde grote ketens hebben gevestigd zou het toch uitermate handig zijn als ze overal in dezelfde volgorde staan? Iedere stoep in ons land is rolstoelvriendelijk maar met mijn handicap houden winkelcentra totaal geen rekening. Staatsbosbeheer doet dat gelukkig wel en dus toog ik vol goede moed naar het eerste oranje paaltje.
Het viel niet mee om mijn gedachten uit mijn hoofd te lopen. Eerst zag ik een lachend jong ouderpaar (jong naar mijn maatstaven dan) waarvan hij een jengelende baby op zijn arm had en zij een buggy met dito dreumes door het mulle zand ploegde en ze konden er allebei om lachen, zo ontspannen waren ze. Ik zag een bejaard echtpaar (bejaard naar mijn maatstaven dan) heerlijk tevreden kuierend hand in hand lopen. En toen ik na een uurtje even neerstreek in een duinpan keek ik uit op een vozend stelletje. 'Waar je ook gaat, daar ben je', zegt Jon Kabat-Zinn en ik kon hem geen ongelijk geven.
Het zal in die gemoedstoestand zijn geweest dat ik ergens een cruciaal paaltje heb gemist. Het duurde even voordat ik het door had. Sterker nog: het duurde veel te lang voordat ik het door had.
Toen ik op mijn geschrokken schreden terugkeerde, zag ik ineens allerlei zijpaadjes die ik op mijn verkeerde heenroute over het hoofd had gezien. En aangezien ik meestal (maar niet altijd) de verkeerde kant kies als ik zelf mijn route moet bepalen en ik dat inmiddels wel weet en daarom meestal (maar niet altijd) expres de andere kant kies dan wat ik denk dat het moet zijn, raakte ik hopeloos verdwaald. Verstrikt in een ruimtelijke wirwar van bos- en duinpaden en na een tijdje zoeken ook nog in een mentaal doolhof van zelfbeklag en cirkelredeneringen over mezelf en mijn gebreken. Wat zou ik nu bijvoorbeeld graag samen met een geliefde verdwaald zijn geweest en als dat er niet in zat dan in ieder geval een man vinden met richtingsgevoel. Of een boswachter voor mijn part. Het was helemaal uitgestorven in dit deel van het natuurgebied, ik wilde er zo langzamerhand weleens uit en, no offense Jon, maar mijn stemming had ik er graag achter willen laten.
Uiteindelijk loste het zich natuurlijk wel op. Waar ik aan het begin van de wandeling nog had genoten van het wegstervende geluid van het autoverkeer, daar spitste ik nu mijn oren om het bevrijdende signaal van gemotoriseerd verkeer op te kunnen vangen. Het schemerde al toen ik na wat omwegen (waarom slingeren die bospaden toch zo?) een geasfalteerde weg bereikte waar het leven tijdens mijn afwezigheid gewoon was doorgegaan en waar iedereen wist waar hij heenreed. Het was nog ruim een kilometer lopen naar de plek waar mijn tocht door niemandsland begonnen was. Maar waar ik ook gegaan was, daar stond mijn auto gelukkig nog.


geplaatst door Zweek - 4597 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl