Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zaterdag 26 december 2015

De onbereikbare vrouw

Ja, het is interessant, dat daten. Veel van geleerd. Veel reëler in de wereld gaan staan daardoor. Dat het heel moeilijk is om echt contact te krijgen. Contact van open delen. Gebeurt ook niet vaak. Veel mensen zitten intussen toch altijd te bewaken. Zitten ergens op een ander front toe te kijken, tegelijkertijd dat je met ze praat. Word ik altijd onrustig van. Meta-mensen noem ik ze. Er is dan een oordelend oog wat meekijkt. Een soort derde persoon. Die in het gesprek een lijstje van plussen en minnen aan het maken is. Zelf zijn ze in hun eigen kwetsbaarheid dan vaak verscholen. Ik voel dat direct, niet omdat ik zo hoog sensitief ben, maar omdat ik ze aanspreek op ‘mijn thuis’ in mijn eigen kwetsbaarheid.

Ik kan niet anders. Is ook altijd emotioneel voor mij, zo’n moment, even echt een gevoel van verlaten. Ga ik toch in feite weer op m’n bek in m’n eigen openheid. Nou is dat natuurlijk heel vaak zo’n moment in veel ontmoetingen. Dat je stuit op onbereikbaarheid en dat ook pijnlijk voelt. Maar, dat kan ook hele ernstige vormen aannemen. Dat kan je dan ook overkomen. Zo werd ik een aantal jaren geleden enorm geraakt door een vrouw. Geraakt? Zwak uitgedrukt. Als een moker kwam ze binnen. En dat door deze vrouw. Erger kon niet. Werkelijk bedolven onder 1000 lagen. Totaal onbereikbaar. Maar ik was de lul. Finaal de lul. Kon niet meer weg. En wat irriteerde ze me. Gruwelijk. Hoe ze deed. Hoe ze zich gedroeg. Dat plastic kutlachje. Bij iedereen die haar aansprak. En van dat binnenmaatschappelijk kritiekloos rechts gelul. Het was een ondernemer, een pure ondernemer. Zonder enige empathie of opening voor een andere wereld als die van haar zelf. Voor wie privé contacten nog netwerkbijeenkomsten waren. En dan maar boeken lezen over organisatie, inspiratie, de menselijke maat, vrouw en leiderschap. En achter allerlei goeroes aanlopen. Tering, wat werd ik daar ziek van. Hard weglopen zou je zeggen. Nee, kon ik niet. Ze had me tot in m’n tenen te pakken. Ik was een kind. Ik wilde bij haar zijn. Ik zag dat kleine meisje. Ik wilde met haar spelen. En maar bonken op haar deuren. In een soort paniek. Die daardoor, je kan het raden, juist gesloten bleven. Want ze begreep het niet. Ze voelde zich afgewezen. Door mijn woede, boosheid, bij alles wat ze deed in haar leven. Klein gemaakt. Afgekeurd. Ja, ik kon ook niet met haar naar bed. Kon ik werkelijk niet. Omdat ik haar niet aantrekkelijk vond. Onsmakelijk zelfs. Nee, heeft niets met haar lichaam te maken. Ook niets met afwijzing zoals zij het voelde. Maar alleen door onbereikbaar zijn. Ik kon niet met haar slapen, bij haar blijven. Ik kon niet vrijen met een onbereikbaar wezen, om wie ik riep, o, kom, waar ben je dan? Maar zij voelde alleen maar die afwijzing. Zij voelde alleen maar een man die haar niet wilde. Die haar afkeurde. Haar afblafte als ze weer verviel in plastic lachjes, fakegedrag, of als ze zich weer liet gijzelen door jan en alleman die haar emotioneel of vijandig benaderde. Ja, daarin liep alles door elkaar. En ze kon er niets aan doen. Het was onmacht. Van mij. Van haar. Na een jaar worstelen kon ze niet meer. Beurs gebeukt. Dodelijk wanhopig. Vroeg ze toestemming of ze een andere man mocht zoeken. Die haar accepteerde zoals ze was. Die veilig was. Die met haar naar bed ging. Die haar partner was. Zo eindigde het. Voor mij de inzet van rouw. Een diepe depressie. Het afscheid nemen van mijn vriendinnetje. Met wie ik nooit kon spelen. Nooit meer. Iets in mij wist dat het voorbij was. Dat mijn blik zich af ging wenden. Haar achterliet. Het schuurde. Deed verschrikkelijk pijn. Langzaam losscheuren. Ik onderging. En liep niet weg. Bleef haar zien. Om wat er tussen ons was misschien langzaam een andere kleur zou krijgen. Een kleur in vrede met die onbereikbaarheid. Misschien dan toch ergens in met haar samenwerken, ergens in met haar verder leven. Als vriendin op de achtergrond. Terend op de speciale band. Opgebouwd als steeds weer onbereikbaar wezen.Inmiddels zie ik haar niet meer. Want ook dit stuitte steeds op buitenkant. Een niet begrijpen. Allebei verbijsterd wezen. En zijn we onze weg gegaan.


geplaatst door Parlante - 3711 keer gelezen

beoordeeld 2.86/5 (7 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl