Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

donderdag 13 oktober 2016

Een naar onderzoek


Van de week had ik een naar onderzoek. Een onderzoek naar mijn maag met een slang door je keel. De mensen die het ooit hebben meegemaakt snappen waar ik het over heb. De mensen die het nooit hebben meegemaakt snappen niet waar ik het over heb maar kunnen zich daar een voorstelling van maken.


Toen ik het terloops even over had in mijn vriendenkring werd mij gezegd dat ik beter een roesje kon nemen. Dus bel ik naar het ziekenhuis dat ik toch liever een roesje wilde. Er werd mij verteld dat dat wel kon maar dat ik dat via mijn huisarts moest aanvragen, en het zou ook betekenen dat de afspraak dan ook weer verschoven moest worden. … dus woog ik voor-en nadelen af en besloot dan toch maar er voor te gaan zonder roesje. Tenslotte zou mijn keel verdoofd worden met een spraytje. En het onderzoek duurde op zich maar 5 minuten. Dat zou toch wel te doen zijn…zo bedacht ik me..
Allerlei scenario’s speelden zich in mijn hoofd af. Wat zou er ontdekt worden. What if….etc. Dat hoef ik jullie denk ik niet uit te leggen. Ik was letterlijk mijn testament al aan het schrijven, c.q. aan het herschrijven. En natuurlijk weet ik dat het allemaal niet zo’n vaart hoeft te lopen. Maar toch…. De stemmetjes…..in mijn hoofd stuurden me een andere kant op.
En wat wil ik hier nu mee. Dit zijn de momenten dat ik het mis. Een vriend, dat maatje, waar je dan even tegen aan kan kruipen en die goed bedoeld tegen je zegt dat het vast allemaal goed komt. En dat weet je niet, dat is wel hetgeen je wil horen. Ik wel tenminste.
Ik denk ook terug aan mijn jeugd. Tien jaar was ik en mijn lijf kon niets binnen houden. Ruim zes weken ziek en ik herinner me dat ik met kerst voor het eerst een liga mocht eten met een klein beetje boter. Ik had toen een dikkedarm onststeking, die hardnekkig leek en lastig te behandelen. Mijn moeder had toen bedacht dat ik “opnieuw” moest leren eten en gaf me babyvoeding. Ik herinner me nog dat er vriendinnetjes op bezoek kwamen met twee potjes babyvoeding. Ik at tenslotte al iets meer dan een baby. En heel langzaam raakte ik en mijn lijf weer gewend aan vaste voeding. De tactiek van mijn moeder had gewerkt. Alleen vroeg ik me nu af of het één toch niet met het ander te maken had.
Al die verwarrende gedachten die je dan niet met een naaste kan delen. En dan mis ik het dus.
Maar een “nieuw” vriendje denkt wellicht ook… eerst maar eens even afwachten. Niet binden aan iemand die ziek is en misschien wel ernstig ziek. Ondanks meelevende berichten, want die waren er ook.
Zover het er naar uit ziet heb ik gelukkig geen ziekte waar de dokter bang van wordt. Nog wel even afwachten op het weefsel wat vanuit mijn maag is weggenomen. Hoe dan ook. … Dan wil ik gewoon even zes armen om me heen… en iemand die tegen me zegt dat het allemaal goed komt. Alweer.
Anderzijds ook dankbaar dat een lieve vriendin me even op komt halen en me uit laat razen dat dit het meest vervelende onderzoek “ever” is geweest. En dat artsen zelf maar eens zo’n onderzoek mee moesten maken. Ik dacht dat ik al het een en ander had meegemaakt. Hier zou standaard een “roesje” bijgeleverd moeten worden, alleen als je dat niet wilt moet je het kenbaar maken, bij wijze van spreken. Ieder zijn ding… maar ik ga liever naar de tandarts of doe nog een keer een bevalling… ( niet echt natuurlijk) bij wijze van spreken.
Geduldig zal ik wachten op de definitieve uitslag. Ik zal er verder nu niet meer over zeuren.


geplaatst door Vonny - 2829 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl