Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 13 november 2016

Toeval

Het is vandaag zondag de 13de. Voor velen is nummer 13 verbonden aan ongeluk, zeker als het een dag als vrijdag de 13de zou zijn. Een simpel bijgeloof, dat is gebaseerd op vrijdag de 13de oktober 1307 toen de top van de Ridderorde der Tempeliers te Parijs, en ook op wat andere plaatsen in Frankrijk, op basis van valse beschuldigingen, in de vroege ochtend voor zonsopgang werd opgepakt, gevangengezet, gemarteld en uiteindelijk vermoord. Waarmee bewust en kwaadaardig de Ridderorde van de Tempeliers ophield te bestaan. En zowel Philips de Schone als zijn vriendje Paus Clemens V de wel gevonden eigendommen van de Ridderorde naar zich toe trokken. Als geschiedkundig geïnteresseerde moet ik elke keer glimlachen bij de gedachte dat nu nog steeds, na zoveel eeuwen, om die redenen een dag als vrijdag de 13de wordt gezien als ongeluksdag, Waarmee iedereen tegelijkertijd aangeeft dat wat gebeurde op vrijdag 13 oktober 1307 verwerpelijk was en nimmer had mogen plaatsvinden. Helaas leent dit blog zich niet voor geschiedeniscolleges – dus aarzelend, maar vastbesloten, ga ik maar gauw over naar de dag van vandaag. Mijn verbinding met de datum van vrijdag 13 oktober 1307 is het nummer 13. Alle jaren al is net nummer 13 mijn geluksnummer. Waarom? Omdat ik alle jaren al gekoppeld wordt aan het nummer 13. Op bijna alle examens in het verleden was ik nummer 13. Waar anderen bij het noemen van dat nummer achteruitdeinsden, liep ik opgewekt naar voren. Om natuurlijk zonder enig probleem het examen te halen. Toen de tijd van examens voorbij was, werd ik neergezet in een woning met huisnummer 13, waar ik een 30 jaren heb gewoond. En, om nog een klein voorbeeld te noemen, verleden maand werd mij, als passagier van een hoge snelheidstrein, de zetel nummer 13 toegekend en ik wist meteen dat ik dan ook veilig op de plaats van bestemming zou aankomen. Dat niemand met zoiets flauws komt dat ik er een zou zijn van 13 in het dozijn; want dat is niet zo.
Toeval bestaat niet wordt wel eens gezegd, en ik kan daarover meepraten.
De lezer zal vragen wat het allemaal met relaties te maken heeft. En dat is het woord toeval. Iedereen gaat er altijd vanuit dat de zoektocht naar de ware wordt beheerst door toeval. Maar dat kan wel eens heel anders gelegen zijn. Want toeval bestaat niet, heb ik net verteld. Vragen als waarom die ene man wel nog steeds telkens in je geheugen tevoorschijn blijft komen en die andere helemaal niet – zouden eigenlijk makkelijk te beantwoorden zijn met de stelling dat toeval niet bestaat. Dat het in het laatst genoemde geval niet zo heeft mogen zijn.
Mijn leven is altijd gevuld geweest van mannen. In mijn eerste studierichting was ik een uitzondering tussen de mannelijke studenten. In mijn eerste banen was ik de enige vrouw tussen uitsluitend mannelijke collega's en in het vak waar ik zo lang in werkzaam ben geweest, heb ik altijd alleen te maken gekregen met mannelijke ondernemers. Ik moet zeggen dat mij dat allemaal wel geleerd heeft hoe mannen op een beleefde manier op een afstand te houden. Een knappe man die daar wel doorheen kon en kan komen. Maar die paar mannen in mijn bestaan waarmee ik meteen wel een affectieve band kreeg, maken nog steeds een wezenlijk onderdeel uit van mijn bestaan. Niet dat ik ze nog zie – geschiedenissen zijn er om achter je te laten – maar hun beeltenis, hun geur, hun uiterlijk zijn bij mij en zullen altijd bij mij blijven. Vanmiddag zie ik mijn grijze wijze leeuw weer, waarvan ik nog weet dat ik, zo lang geleden, in ademloze bewondering zijn colleges volgde en toezag hoe hij een volle zaal met uiterst intelligente en dwarse studenten met zijn kennis en inzicht kon boeien en hun aandacht kon vasthouden. Net als dat hij nu mijn aandacht en affectie kan vasthouden en mij graag alles laat zien en van alles leert wat hij mooi vindt. Mij deelgenoot maakt van hoe hij over bepaalde zaken denkt. De enige man die ik ooit ben tegengekomen die het klaarspeelt om, altijd met een glinstering van plezier in zijn ogen, mij over mijzelf te laten lachten. En dat zonder zelfs maar de grenzen van neerbuigendheid of belediging te raken. Zo knap wat die man kan. Was het nu echt toeval dat wij elkaar na zoveel jaren weer getroffen hebben, of was het tevoren zo bepaald?


geplaatst door Rianne - 2275 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl