Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
maandag 5 december 2016

Gelukkig, hij leeft nog ergens…

Ik was op de fiets en een beetje was ik de weg wel kwijt. Tenminste…Ik wist wel waar ik heen wilde maar niet precies hoe ik er moest komen. Mijn richtinggevoel gaf mij de hele tijd hints welke straat ik in moest. Duidelijk,dat ik me in een stad bevond die me niet bekend was. Eigenlijk …. moest ik mijzelf bekennen, dat ik ook mijn bestemming een beetje kwijt was. Dus ik fietste, niet lukraak maar op intuïtie terugdraaiend op de weg, een zijstraatje in. Kijkend naar de gebouwen zoekend naar aangrijpingspunten oplettend op het verkeer. De zon ging al onder en de lucht kleurde prachtig rood en het zwarte van de nacht naderde de hemel. Het voelde koel maar niet koud. Ik bleef rustig en kwam bij de stadsrand aan. Het uitzicht was mooi. De vallei was ruimtelijk en groen en door rotsen ondersteund.
Tijd om mijn fiets achter te laten en lopend het pad af te gaan. Er bevonden zich éénpersoonstentjes langs het pad. Het canvas van de tentjes had zo’n waxlaagje en mensen leefden hun leven in hun net groot genoeg voor één persoons kleine tentje. Wat belangrijk was dat ze een veilig onderkomen hadden. Ik had al eerder van dit kampement gehoord, het was opgericht door yogimeesters om de daklozen onder ons een veilige slaapplaats te geven ook al was het maar voor één nacht of soms langer.
Het pad liep rechtstreeks naar de beheerder en daar kwam ik ook aan.
Hij begroette mij en ik stond oog in oog met hem. Ik maakte hem een compliment over deze mooie nederzetting, de lieflijkheid van zijn hart om mensen die het moeilijk hebben te helpen en hun veiligheid te bieden. Intussen was ik echt niet blind en genoot van het uitzicht de grootsheid wat hij voor elkaar had gekregen. En ook niet blind om te zien hoe hij eruit zag. Lang en slank, iets jonger dan ik donkerblond haar halflang tot zijn nek. Een rustige uitstraling met een persoonlijkheid waar ik niet langs wilde kijken. Het werd tijd dat ik weer moest gaan zei hij. Hij liep met mij mee naar de uitgang het pad af. Intussen hield hij mij vast en ik voelde hoe sterk gespierd en lenig hij was. Natuurlijk van al die yoga oefeningen. Hij voelde goed met zijn arm om mijn middel heen geslagen, warm en krachtig.
Bij de uitgang waar ik mijn fiets had….stonden we tegenover elkaar….in de ogen kijkend. Ik voelde zijn adem die als een magneet naar mijn mond verlangde. We wilden net….en toen werd hij gestoord door een van de medewerkers en ik door mijn wekker……..Tijd om op te staan.

Het was een heerlijke droom die me blij stemde. Ik was verbaasd en verheugd er leefde dus toch nog een wens in mij. De wens naar een man, de juiste man. Nu had ik er ook een beeld bij.
Eigenlijk had ik er al berust dat ik alleen zou blijven en er geen man in mijn dromen meer leefde. Het was ook goed zo in mijn uppie. Alle pijn en tumult, lompe toespraken en hoe wel of niet te zijn of te gedragen. Als je niet goed vind zoals ik ben, laat me dan maar met rust.
Maar deze man in mijn dromen…Bijzonder hoor. Sterk en toch zacht en veerkrachtig. Hoofd en hart op de juiste plaats. Hij zag mij en ik zag hem. Er was niet meer dan 1 seconde is er nodig om hem te herkennen. Op het pad moet blijken of hij ook de juiste kwaliteiten heeft om samen te gaan en deze man had het.
Wat een leuk idee, er bestaat dus toch ergens een man speciaal voor mij.Gelukkig, hij leeft nog ergens…

Ik was op de fiets en een beetje was ik de weg wel kwijt. Tenminste…Ik wist wel waar ik heen wilde maar niet precies hoe ik er moest komen. Mijn richtinggevoel gaf mij de hele tijd hints welke straat ik in moest. Duidelijk,dat ik me in een stad bevond die me niet bekend was. Eigenlijk …. moest ik mijzelf bekennen, dat ik ook mijn bestemming een beetje kwijt was. Dus ik fietste, niet lukraak maar op intuïtie terugdraaiend op de weg, een zijstraatje in. Kijkend naar de gebouwen zoekend naar aangrijpingspunten oplettend op het verkeer. De zon ging al onder en de lucht kleurde prachtig rood en het zwarte van de nacht naderde de hemel. Het voelde koel maar niet koud. Ik bleef rustig en kwam bij de stadsrand aan. Het uitzicht was mooi. De vallei was ruimtelijk en groen en door rotsen ondersteund.
Tijd om mijn fiets achter te laten en lopend het pad af te gaan. Er bevonden zich éénpersoonstentjes langs het pad. Het canvas van de tentjes had zo’n waxlaagje en mensen leefden hun leven in hun net groot genoeg voor één persoons kleine tentje. Wat belangrijk was dat ze een veilig onderkomen hadden. Ik had al eerder van dit kampement gehoord, het was opgericht door yogimeesters om de daklozen onder ons een veilige slaapplaats te geven ook al was het maar voor één nacht of soms langer.
Het pad liep rechtstreeks naar de beheerder en daar kwam ik ook aan.
Hij begroette mij en ik stond oog in oog met hem. Ik maakte hem een compliment over deze mooie nederzetting, de lieflijkheid van zijn hart om mensen die het moeilijk hebben te helpen en hun veiligheid te bieden. Intussen was ik echt niet blind en genoot van het uitzicht de grootsheid wat hij voor elkaar had gekregen. En ook niet blind om te zien hoe hij eruit zag. Lang en slank, iets jonger dan ik donkerblond haar halflang tot zijn nek. Een rustige uitstraling met een persoonlijkheid waar ik niet langs wilde kijken. Het werd tijd dat ik weer moest gaan zei hij. Hij liep met mij mee naar de uitgang het pad af. Intussen hield hij mij vast en ik voelde hoe sterk gespierd en lenig hij was. Natuurlijk van al die yoga oefeningen. Hij voelde goed met zijn arm om mijn middel heen geslagen, warm en krachtig.
Bij de uitgang waar ik mijn fiets had….stonden we tegenover elkaar….in de ogen kijkend. Ik voelde zijn adem die als een magneet naar mijn mond verlangde. We wilden net….en toen werd hij gestoord door een van de medewerkers en ik door mijn wekker……..Tijd om op te staan.

Het was een heerlijke droom die me blij stemde. Ik was verbaasd en verheugd er leefde dus toch nog een wens in mij. De wens naar een man, de juiste man. Nu had ik er ook een beeld bij.
Eigenlijk had ik er al berust dat ik alleen zou blijven en er geen man in mijn dromen meer leefde. Het was ook goed zo in mijn uppie. Alle pijn en tumult, lompe toespraken en hoe wel of niet te zijn of te gedragen. Als je niet goed vind zoals ik ben, laat me dan maar met rust.
Maar deze man in mijn dromen…Bijzonder hoor. Sterk en toch zacht en veerkrachtig. Hoofd en hart op de juiste plaats. Hij zag mij en ik zag hem. Er was niet meer dan 1 seconde is er nodig om hem te herkennen. Op het pad moet blijken of hij ook de juiste kwaliteiten heeft om samen te gaan en deze man had het.
Wat een leuk idee, er bestaat dus toch ergens een man speciaal voor mij.


geplaatst door Shirley - 767 keer gelezen

beoordeeld 2.71/5 (7 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl