Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 5 februari 2017

DatingDans

Het aangesloten zijn op een datingsite omschrijf ik al jaren als het vergroten van mijn actieradius. Daar bedoelde ik het territorium mee, en daar is wonderlijk genoeg de leeftijdsvariatie bijgekomen. In hoofdzaak zoek ik een man in de leeftijdsgroep 60-80 jaar. En in werkelijkheid heb ik nog nooit gedate met een man jonger dan ik zelf ben. Bij de bijna rituele datingdans om elkaar heen, op basis van foto, profiel en datewensen, kwam dat niet anders zo uit. Alleen het afgelopen jaar waren er voor mij heel geschikte mannen waarmee ik contact kreeg, die beduidend jonger zijn dan ik. Dan heb ik het niet over vijf jaar jonger, maar over een leeftijdsverschil van tien of meer jaren jonger. Nu lijk ik inderdaad beduidend jonger dan mijn leeftijdsgenoten – joepie - maar van binnen weet ik precies hoe oud ik ben, hoe alle jaren tot nu toe zijn geweest en wat elk van die jaren voor mij heeft betekend. Maar ik zat toch maar even met die leeftijdsverschillen. Aan de ene kant gevlijd door de aandacht voor mijn persoontje gegeven door die mooie mannen en aan de andere kant met de nodige vragen over mijzelf en mijn motivaties. Want waarom vond ik die veel jongere mooie mannen allemaal zo mooi en aardig? Voor een man is het heel normaal om een vrouw te zoeken die jaren jonger is dan zij zijn. Zou er een vreselijk groot verschil in leeftijd zijn tussen de man en zijn nieuwe vrouw, dan wordt bij de man vaak, en ook nog vergoelijkend, gesproken over een midlifecrisis en is de jonge vrouw, in het meest negatieve geval, een golddigger. Soit - en menig man benijdt de oudere soortgenoot voor het op die leeftijd nog hebben van zo'n jong - en hopelijk dan toch - fris en vrolijk – blaadje. Voor een vrouw is een veel jongere partner maatschappelijk niet zo aanvaard en dat maakt het wat lastig. Ik bedacht dat bij het kiezen van een veel jongere date dat leeftijdsverschil in ieder geval voor het oog niet merkbaar diende te zijn. Dus geen twintiger, of dertiger of veertiger – maar een man tegen de vijftig. Sja – anders zou ik mij daar niet prettig bij voeen, Dit hoewel in het dorpje waar ik woon – hahaha - mijn reus van een 30jarige oudste zoon, een kleine 2 meter hoog en over de 100 kg aan spieren, met – wat tegenwoordig in de mode schijnt te zijn bij die leeftijd – een volle baard, aan het begin van mijn wonen hier is aangezien voor mijn partner. Het hele dorpje dacht dat in het huis een stelletje was komen wonen. Volstrekt belachelijk zoiets. Toen ik dat na een aantal maanden hoorde heb ik er toch hartelijk om moeten lachen. Mijn kinderen hun standpunt, ten aanzien van een jongere man voor mij, ken ik. Maar het gaat mij nu eigenlijk meer om mijn eigen motivaties en standpunten. Als ik werkelijk val voor een veel jongere man, dan wennen mijn kinderen er maar aan. De vraag is, of ik wellicht zelf in een midlifecrisis zit? En zou ik (en de veel jongere date ook natuurlijk) de eventuele maatschappelijke storm over het hebben casu quo zijn van een toyboy aankunnen? Maar als ik ervoor kon zorgen dat dat leeftijdsverschil niet zichtbaar was – wat dan? Ik vond 35 punten die aangeven wanneer er sprake zou zijn van een midlifecrisis en - hemel - ik kon mij in 18 punten daarvan terugvinden. Wel niet alle punten, maar toch. Ik dacht daar toch maar eens goed over na te gaan denken en een lichte paniek maakte zich van mij meester. Net op dat moment stapte die ene binnen, sloeg zijn armen om mij heen, voelde mijn afwezigheid en fluisterde in mijn oor - grijp jezelf bij elkaar. Doe ik - zei ik.


geplaatst door Rianne - 2284 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl