Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
donderdag 2 februari 2017

Onmogelijke liefde deel 1

Ik wilde weg. Naar Amsterdam. Naar het westen. Waar ik ooit vandaan kwam. De frisse zeelucht. Iets vlottere mensen. En voor de muziek. De kunst. Het theater. Als muzikant.
Nu was ik zo dom geweest mezelf te laten uitkopen voor ik iets anders had. Met de gedachte, o, geen probleem, ik heb 20 jaar inschrijving, een ander huis is zo gepiept. En dan ruilen met een Amsterdammer, klaar is Kees. Maar zo gemakkelijk ging dat niet. O, ja, een flatje, op 3 hoog. Maar daar kon ik moeilijk mee aankomen. O, ja, vraag zat van Amsterdammers naar een woning in dit klein stadje, in de natuur, weg van de drukte. Dat was het punt niet. Maar dan ging het op z'n minst wel over een woning met tuin. Om in de ruil aan te bieden. En dat kon ik voorlopig wel vergeten. Zelfs met 20 jaar inschrijving. Ik stond dus op straat. Na die uitkoop-affaire. Hoe dom kon ik zijn. Geen eigen plek meer. Dat lag kwetsbaar. Een stil rustpunt. Waarin het stof van mijn heftig leven weer even neer kon dalen. Maar dat plekje was er niet. Ik stond op straat. Aangewezen op begrip en gastvrijheid van vrienden, bekenden. Maar vaak ook 'via via' mensen. Zo dwaalde ik, van plaats naar plaats. En steeds maar denken, nog even, dat huis komt er zo aan. Wat niet gebeurde. Elke dag maar weer kijken, elke dag maar weer hopen. En ja, ik maakte aanspraak op veel. Hier inwonen, daar inwonen. De gastvrijheid van mensen. Ineens iemand in je huis. Hoe vriendelijk ze ook waren, voelde ik daarin zo ook altijd een zweem van onwelkom. Wat mij dan weer erg raakte. Nog los van dat gemis van dat eigen plekje. Heel snel voelde ik al, dit kon niet al te lang meer doorgaan. Voor mij niet, voor anderen niet. Maar alles bij elkaar heeft het toch nog ruim een jaar geduurd. Veel te lang. Toen kon ik een atelier huren, in een pakhuis. Een kale ruimte van 100 m2. Totaal ongeschikt om in te wonen, maar het was tenminste wat. Ik kon daar zelfs koken, in een ooit door iemand ingebouwde soortement keuken. Met een klein aanrechtje, een kraan, een gasstel. Voor de winter had ik een houtkachel geregeld. Want ik had het geluk van een buurman met een winkel in kunstenaarsbenodigdheden. Die leverde pallets aan, die ik dan in stukken mocht zagen. Zodat ik in ieder geval altijd wat te stoken had. Maar het belangrijkste, ik was verlost van dat gruwelijke zwerven. Niet meer aangewezen op gastvrijheid van anderen. En hier had ik dan toch nog een beetje een eigen plek. Al was het dan een ongastvrije ruimte en in enorme voorlopigheid. Want, nog steeds in afwachting van een geschikte woning om te kunnen ruilen. Ja, mijn verlangen was groot. Maar voelde toen al heel erg mijn grenzen. Ik had het onderschat. Dat ik eigenlijk al te moe was. Dat het moest stoppen. Dat ik soms de straat op rende. Dat het teveel was. Dat ik langzaam mijn eigen openheid en kwetsbaarheid, mijn eigen zelf, niet meer kon hendelen. Maar ik moest door. Ik had geen keus. Er was geen weg meer terug.

Het was in die periode, dat ik een vrouw ontmoette. In een café. Een vrouw van een voor mij volstrekt onhaalbare type. Ontmoeten, nee, dat kon je het eigenlijk niet noemen. Want we hebben geen woord gewisseld. Ik was daar met anderen. Maar we zagen elkaar. En er gebeurde wat. Toen ik wegging gaf ze me een viltje met haar telefoonnummer. Een week later heb ik haar gebeld. Het was stroef, in het begin terughoudend. Maar er kwam een ontmoeting. En ik was verloren. Zij was verloren. Verloren in elkaars armen. Al was ik te moe om het allemaal ten volle te beseffen. Het overkwam me. Leefde al ergens in een roes. Voelde alleen maar haar enorme gevoel, haar warmte, haar zorg. Ja, ze was geraakt, ze vond een thuis in mij, iets in mij had haar over een grens getrokken, diep in haar angstveld van naakte intimiteit, in volle overgave. Al had ik dat toen nog niet in de gaten. Toen leefden we dat alleen maar. Diep en warm en echt als kinderen op elkaar aangewezen. Het was het mooiste wat mij in mijn leven ooit is overkomen. In het volgende deel hoe zoiets dan toch stuk kan gaan.


Bekijk mijn profiel op match4me.nl

geplaatst door Parlante - 992 keer gelezen

beoordeeld 4/5 (9 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl