Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
zondag 16 juli 2017

Afscheid

Van de week mijn kat naar een asiel moeten brengen. Ik heb hem ooit gered van de ondergang, toen mijn toenmalige zakenpartner het beest een spuitje wilde laten geven omdat hij aan de meubels krabde. Ja, omdat hij aan de meubels krabde. Het is niet te geloven. Was trouwens een gezin waar het beest gekroeld en geknuffeld werd, maar zonder echt contact. Alleen maar als haar kinderen het nodig hadden, maar ze hadden net zo goed een teddybeer kunnen nemen. Nadat ik het beest overgenomen had, is er ook nooit meer naar hem gevraagd. Hoe is het met Boefje?

Nooit meer. Boefje. Vond het ook een gruwelijke naam voor een kat. Alhoewel ook wel weer passend. Hij heeft ooit zijn kattenbroertje met een tik van de reling af geslagen. Van 4 hoog. Dood. ‘The killer cat’. Verder lief beest. Aanhalig, knuffelig. Maar op een of andere manier ook autistisch. Het was meer inlossen van zijn knuffelbehoefte. Het voelde als niets te maken met of hij mij aardig vond of niet. Ik had absoluut niet dat contact wat ik met m’n vorige kat had. Al is hij in die twee jaar dat hij bij me was, wel rustiger geworden. In het begin, als ik hem wilde aaien, maar iets te snel, dook hij helemaal in elkaar. Dat wees erop dat hij ooit geslagen was. Dat klopte ook. Dat had ik ooit gezien. Als ie weer teveel mauwde of aan de meubels krabde. Dat laatste niet voor niets natuurlijk. Ja, ik ervoer hem als een onherstelbaar schadegeval. Vandaar ook dat autistische kroelen. Op dat vlak is hij denk ik nooit dichterbij gekomen. Ondanks z’n gouden leven met aandacht, betrouwbaarheid en een grote tuin, waar hij in en uit kon lopen. Maar toen kwam mijn verhuizing. Kon ik hem niet meenemen. Alles gedaan om een nieuw baasje te vinden, maar dat is niet gelukt. Een verkeerde tijd. Vakantieperiode, veel jonge aanwas. Uiteindelijk moest ik hem naar een asiel brengen. Wel een vriendelijk asiel, dat moet ik zeggen. Met echte aandacht voor de dieren. Het gaf me ook wel een beetje vertrouwen dat hij wel weer een goed onderdak zou vinden. Maar goh, wat was dat toch moeilijk. Dat afscheid. Dat moment van weglopen. Hem achterlaten. In dat weglopen schoot ik helemaal vol. Wat voelde ik? Ik wist het niet. Ik wist niet hoe mijn kat het beleefde. Dat was het. Ik wist het niet. Misschien was hij toch autistisch, en nu alleen maar bang, alleen maar in de ban het nieuwe onbekende. Omdat z’n vertrouwdheid weg was en hij nu op zichzelf aangewezen was. Was dat het dan wat ik voelde? Nee, het ging veel verder. Ik wist het niet. Maar het was mogelijk. Dat zijn hart geopend was. In z’n kwetsbaarste overgave in mijn armen had gelegen. Geheeld, en langzaam opengegaan uit z’n afgesloten angst. Bij mij was, in oneindig vertrouwen, dus daar helemaal onderdoor. En nu toch weer verraden, weggestoten. Weer onpeilbaar alleen gelaten. Hoe voelde hij het? Ik wist het niet. Maar die mogelijkheid. Waardoor ik nu alweer moet huilen.


Bekijk mijn profiel op match4me.nl

geplaatst door Parlante - 156 keer gelezen

beoordeeld 2.6/5 (5 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl