Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
woensdag 13 september 2017

Eenzaamheid.

Over een week begint de week van de eenzaamheid. Onduidelijk waarom die week 11 dagen duurt. Misschien omdat eenzaam altijd de tijd laat kruipen vooral als je het gevoel van verbonden zijn mist. Geen onderdeel uit kunnen maken van een geheel is niet kunnen delen. Niet vanuit jezelf en niet kunnen ontvangen van een ander, veel redenen kunnen daar een rol in spelen. Het doet zeer. Ook als je het als toeschouwer ziet.


Eenzaamheid vind ik iets anders dan alleen zijn wat een numeriek gegeven is. Ook in samenzijn kan eenzaamheid schuilen zoals alleen nog geen eenzaamheid hoeft te zijn maar een behoefte. Eenzaamheid kan ook een enkel levensgebied zijn. Het is een gemis van mogelijkheid tot delen. Zo beleef ik het. Een gewaarwording.


Net als menigeen hier ingeschreven, ervaar ik eenzaamheid. Vooral emotionele eenzaamheid. Het gemis van partnerliefde. Ik ben iemand die wederzijdse vervulling van wens tot delen zoekt en geen aanvulling. Ik verzamel niet en wens ook niet als trofee gezien te worden. Ook geen invulling dat link ik vooral aan een enquête waar wenselijk aan tegemoet kan worden gekomen en waar al dan niet een representatief voor de geschetste toekomst uit voortkomt. Ik word dan ook wat angstig bij de vooraf gegeven standaard deviatie. Object verworpen.


Ik troost mij zelf, de liefde waar ik naar zoek kent geen logica. Liefde is. Geen woord meer of minder. Ze is in houden en haten. Verdiepend. Ze is in aanname en afwijzing. Naar zelf en ander. Naar bedekking en onthulling. Het is heel. Compleet. Zelf zie ik mijn zoektocht naar liefde dan ook als verrijking voor elkaars innerlijk wezen met meerwaarde voor ons zelf en derden. 1 plus 1 is 3 beter gezegd verdrijving van eenzaamheid naar de meervoudigheid. Nee niet in het kader van de voortplanting wat gezien de gezochte leeftijdscategorie ook geen kans van slagen heeft. Het blijft moeilijk en leg me neer bij de onbereikbaarheid. Verlangend naar het moment dat er niets meer te delen valt en de liefde vervult is. Genoeg eenvoudige liefde der dingen alledaags. Zoals de huishoudelijke hulp die mij sommeert rust te nemen en aan mijn herstellend hart te denken zodat ik straks aan de winkelwagen mee mag hobbelen. Als ze weg is dans ik met regelmaat. Boos op het hart wat niet wil. Liever dansend de dood in dan te treuren op wat niet meer kan. Eigen liefde pur sang.


Wanneer ik aan eenzaamheid denk schiet mij in het kader van de bredere opvatting van eenzaamheid een herinnering binnen. Een trieste herinnering van zo een 25 jaar geleden toen ik mijn studie aan de uva volgde. Een deeltijd studie en de college uren waren dan ook in de avond. Ook dit verhaal speelde zich in die uren af.


Om het snelst bij de faculteit te komen liep ik vanuit het c.s. via de achterzijds over de nieuwmarkt. Een buurt vol eenzaamheid toen der tijd. Eerst de coffeeshops dan de red district de toko waar het heerlijk oriëntaals rook de nieuwmarkt over langs de politie container in de gracht naar de gasthuisstraat en het OI huis. Die avond vroor het en het was koud ik denk ergens in december. Vermoedelijk had ik ook een tentamen want ik had haast.
Vlak voordat ik bij de nieuwmarkt kwam lag er in de goot een oude man. Zijn arm uitgestrekt in zijn hand een kapotgescheurd net verse spruitjes. Ik bukte en startte eerste hulp. Riep. Niemand reageerde. Ik checkte en bemerkte aan de stijfheid dat de man al enige tijd daar lag. Gezien de sluitingstijd van de ah vermoedelijk minstens een half uur. Alles is verlaten. De uitspanning op de hoek de albert heijn niets alsof ik in een spookstad was een lege wereld. Ik rende over de markt naar de politiepost waar een agent in de deuropening pauze stond te nemen. De wereld scheen weer te beginnen te bestaan en vulde zich met mensen. Ik gaf door dat er een dode man aan de achterzijds lag. Ze keek niet op of om. De eenzame anonimiteit van de stad. De dood en doodgaan hoort bij de anonimiteit van het leven in de stad ook als dat in de goot plaats vindt met eenzame voorbijgangers. Zo schijnt het. Ze knikte naar het bureau van een collega achter haar waar ik mijn verhaal kon doen. Na afloop van het college is de man weg.

De week erna loop ik zoals iedere week weer die route. Ik kom op de plaats. Bij de muur ligt een kapot net spruitjes. Vers gekocht. Maar nog iets. Achter het net in de muur steekt een briefje van 25 gulden. Ik pak het. Op het briefje staat een bedankje geschreven. Het briefje heb ik weg gegeven maar de woorden bewaard. Een beloning van iemand, hopelijk een nabestaande, voor het doorbreken van de eenzaamheid uit plichtsbesef binnen een sociale entiteit en het moeten beleven van die gezamenlijke eenzaamheid.. Niets om te delen niemand beschikbaar om te delen.


Doorbreken van eenzaamheid vraagt meer dan 11 dagen het vraagt 365 dgn per jaar wetend dat we in een maatschappij leven waar sociale cohesie geen vanzelfsprekendheid meer is. Wij robots en knuffelpakken inzetten om ons eigen gebrek tot delen te verzachten. Waar collectief narcisme steeds meer voorkomt en liefde een voor wat hoor wat issue wordt. Zeker als het om naaste liefde gaat. We worden onrustig als we met het begrip eenzaam worden geconfronteerd of dat nu onszelf de ander of een derde aangaat. Van nature proberen wij het gevoel op te heffen. Eenzaamheid zelf kent vooral angst. Angst die ook de eenzaamheid weer voedt en de persoon marginaliseert. De angst opheffen vereist in beweging komen verandering. Soms is daar een uitgestrekte hand voor nodig. Niemand hoeft in angst te leven vanuit de beperking tot delen. Laten wij er een liefdevolle 365 dagen durende week er van maken.


Bekijk mijn profiel op match4me.nl

geplaatst door Indi - 493 keer gelezen

beoordeeld 5/5 (4 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl