Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
woensdag 25 oktober 2017

Append praten.

Om niet wereld vreemd te worden bezoek ik naast musea ook lezingen. Meestal is daar per auto goed te komen. Sommige steden wensen geen blik in de stad. Het stallen van de auto en het parkeergeld schijnt door de regel daar hoofd attractie te zijn. Het gevoel bekruip mij dan om niet te zeggen dat ik naar een lezing ga maar vandaag mijn auto eens in een grote stad te parkeren. Ik check dan of ik voldoende los geld bij mij heb om de lezing contant af te kunnen rekenen voor het geval er geen betaal automaat is. Voor mij maakt bijvoorbeeld Utrecht met bezoek aan familie een luxe uitje. En ze wonen toch ver uit het centrum. Een dag bezoek kost aan parkeren het bedrag waar de neefjes graag een avond mee kunnen gaan stappen. Gezien hun leeftijd denk ik ook wenselijker dan naar deze oude knar om te zien. Nee voor Utrecht rest het openbaar vervoer. In het kader van 500 jaar reformatie toog ik per trein naar c.s. Utrecht. De manier van reizen is totaal anders dan jaren geleden. Het verbaasde mij. Bij stoptober overviel het mij en nu wederom. Mensen reizen met hun celgenoot. Gevangen in techniek. Ik zie de manager. Hij neemt de cijfers op papier door. Ernstig, afgewisseld met een verheugde blik wanneer er een chat om de 2 minuten verschijnt. De tijden dat die op de smartphone bliept wordt steeds langer de blik steeds genoegzamer weinig fantasie waar hij naar de misschien toch wat slechter voor bereidde presentatie van de middag zijn avond door brengt. Uiteraard ook de generatie geboren met een aangepaste mutatie in de duim voor appen. Eigenlijk is verlichting met hun op het station overbodig. Een schier van schermpjes verlichten het pad. Ach de tijd van krant en koffie in de hand its gone. Oud en jong het reist en de sociale omgeving reist figuurlijk mee. Nee ik ben bang dat ontmoeten in de trein verleden is. De kans is veel groter iemand via de 9292 te ontmoeten zelfs als die tegenover je zit. Iedere generatie heeft zijn presentatie om kenbaar te maken in het nu te leven. Nu is in 1 hand een smart en in de ander niets, klaar om in razendsnel tempo via media te consumeren en te trakteren. In de trein ontwaar ik een moeder met peuter. Moeder verteld hem dat hij de reis er naar toe toch kent en met regelmaat attendeert ze hem niet vervelend te doen dit op straffe van onthouding van een vooraf beloofd boek. Ieder moment dat het kind even in zijn fantasie wegdroomt haalt ze hem er weer uit. Hier waren we de vorige keer ook weet je nog? Ik kook van binnen. Een peuter….. zich gedragend als een peuter nieuwsgierig ontdekkend liefde zoekend bij de enige die hem dit onvoorwaardelijk verplicht is. Geen speeltje geen boekje geen doekje niets. Een straf expeditie. Moeder bliept. Ze sommeert te kijken. Het kind durft niets te zeggen en kijkt met grote ogen naar zijn moeder dan stamelt hij maar ik wil niet vervelend zijn ik mag dan geen boek hebben. Ik kijk naar de moeder waar ik een vrouw verwacht zie ik een monster. Niemand schijnt het voorval mee te krijgen. Gefocust op het mini schermpje naar elders. Het gezamenlijke derde oog. Bij het uitstappen geef ik stiekem de knul een aai en fluister je bent een lieve jongen. Ik besluit de volgende keer gaat er ook een zak snoep mee op reis. Ook deze keer ben ik tijdens de lezing weer verreweg de jongste. Nee op een lezing een partner ontmoeten zit er ook niet in of er moet een klik zijn met de spreker van de lezing. Maar ja besef des te meer dat mensen rol- attributen zijn. Bevalligheid op de bühne een monster in de trein. Ook ik ben ongetwijfeld een monster en gezien het lange alleen zijn meer dan ik toegeef. Ik focus mij op de Statenvertaling en het mooie verhaal wat erbij verteld wordt. Op de terugweg beland ik in een trein die niet wenst te vetrekken. Whatsapp draait nu overal als emergencyapp Een ieder in de wereld wordt om de zoveel minuten op de hoogte gebracht wat de vorderingen zijn van de zwetende conducteur en machinist en of het succes heeft. Stages worden af-geappt. Een man schreeuwt dat ns zijn leed niet serieus neemt daar hij een heel belangrijk oudergesprek op school heeft. Ik begin te begrijpen mensen whatsappen ook mondeling tegen elkaar en mijnheer praat in hoofdletters met rode uitroeptekens en vergelijkbare emoticons. De conducteur wacht met reageren weigert eigenlijk het bericht te lezen het blauwe vinkje verschijnt niet voor de boze meneer en hij begint nu een groepsapp. Uitgenodigde mensen verlaten de app weer snel. Tenslotte besluit de man het op messenger te gaan proberen. Op een ander perron. In de trein geeft iemand aan dat de nsapp zegt dat de trein niet meer vertrekt. De conducteur antwoord nu wel. In real. Ik luister niet naar apps zegt hij afgemeten. De inmiddels opgerichtte groepsapp “wij nemen een andere trein” zwermt uit de conducteur kijkt mij aan mompelend Mijnheer over 5 minuten vertrekt er van spoor 4b een andere trein. Deze rijd niet meer. Sorry voor het ongemak nog een prettige avond. Ik bedank hem. Hij glimlacht. Het leven zonder app is minder informatief maar het geeft meer warmte dan een priegelschermpje. Vooral na elkaar. Aan de andere kant appen brengt ver weg dichtbij en ja ook als het ver weg blijft en tot schrale troost vergaat tot monument. Vervelend dat je in de typografie niet je spijt kan betuigen niet nederig hele kleine lettertjes kan tikken of mompelende letters…..laat staan dat je de afzender ruikt. In de andere trein is de groepsapp nog actief. Vooral emoticons worden er geuit. We rijden het station uit. Langzaam ontbind ook de groepsapp weer.


geplaatst door Indi - 2147 keer gelezen

beoordeeld 5/5 (1 Stem)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl