Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

woensdag 8 november 2017

Natuurwerkdag

Afgelopen zaterdag vier november was het natuurwerkdag met enkele single locaties verspreid door het land. Dat betekent dat op die locaties specifiek door singles ingeschreven kon worden. Een mooie gelegenheid om eens op een andere manier alleenstaanden en gaanden te ontmoeten.


Niet dat daar dan direct een potentieel gevonden kan worden. Je treft wel gelijk gestemde. Een mogelijkheid om vanuit je emotionele eenzaamheid je te verdiepen hoe een ander daarmee omgaat. Kwetsbaar kunnen en mogen zijn in een veilige omgeving. Kwetsbaar in zover je zelf wil en durft te gaan.
Bijkomend voordeel is dat het je geen vermogen kost om deel te nemen. Slechts oude kleren vervoer naar de plaats van handeling en innerlijke drijfkracht om ja te zeggen tegen zoiets .

Ik hou niet van kroegen en ben ook niet van plan dit op zij te zetten om het geluk te vinden. Ik heb een hekel aan wanstaltige uitwassen van hedendaags vertier. Te druk te klam te overkilling het beangstigd mij ook altijd en ik voel mij meestal verloren. Als ik mijn lief in de kroeg moet oppikken geloof ik niet dat het ook een toekomst heeft. Zoiets als een Natuurwerkdag op een single locatie past dan ook beter bij mij. Daar voel ik mij gelukkig zoals anderen dat dan misschien in de kroeg voelen.

Maar wilde ik wel de kans lopen iemand te ontmoeten en de chemie zoeken, daarbij niet doelend op drugsafval overigens, of gewoon ontmoeten vanuit emotioneel gemis? Voor even onder lotgenoten te zijn en te delen? Het hart voelt gewoon bezet rouwend in pure liefde. Ik besloot in te schrijven uit gemis. Omdat ik uit liefde voor haar nu niet anders kan dan eenzaam te zijn en in stilte die pijn stil moet verdragen. Pijn dat het leven tussen ons instaat. Pijn dat het verlangen tussen ons instaat. Pijn dat ik niet mag zijn. De keuze is geen keuze maar een bespeelde voorziening in tijd met ongewenste uitkomst en alle gevolgen. Het is mijn eigen verantwoordelijkheid om weer los te laten er mee om te gaan en het een plaats te geven. Deze dag kon daarbij misschien helpen.

Half oktober kon je inschrijven. Nu genoeg algemene locaties in de buurt om mij nuttig te maken maar geen single locatie. Het werd de Paardenkop te Venray. Negen deelnemers al ingeschreven. Dat beloofde wat mits het van allebei de kanten vertegenwoordigd was.
De site volgend blijkt het percentage waarbij de single locatie overbodig werd sterk te stijgen. De dag voor de handen uit de mouwen is het aantal tot 3 deelnemers geslonken. Jammer. Ach de vrije zaterdag en zijn structurele activiteiten. Ik begrijp het ook wel ergens. Daar past misschien geen alternatieve single activiteit tussen. Geijkte wegen ik snap de voorkeur. De kroeg het concert de film. Daten wanneer het uitkomt, de nood hoog is en er meer kans op een wederzijdse behoefte is. Daten doe je bij voorkeur gericht op in en met en wellicht voor ontspanning. Een voorstelling waarbij je bezweet kwetsbaar en in oude kloffie indruk wil maken, is ook niet aanlokkelijk. Ik begrijp dat de beeldvorming ook inspraak heeft.

De avond ervoor mail ik nog even of het doorgaat. Ik overweeg. Een ontmoeting tussen 2 mensen kan voldoende zijn. De verwachting om er ook daadwerkelijk een wederhelft te vinden, was er toch al niet. Ook niet in het kader van het inmiddels 10 jarige celibaat. Wat een jubileum.

Verder maakt het voor mij ook niet uit of er 20 deelnemers zijn met 20 korte gesprekjes of 2 langere gesprekken waarbij ook het gesprek veel langer kan duren. Een gesprek kan ook in 5 minuten intens zijn en 2 uur met een persoon kan vreselijk oppervlakkig blijven.
Doel voor mij was ontmoeten uitwisselen en ervaren en luisteren naar hoe een ander zijn of haar emotionele eenzaamheid invult en dat gedurende een zinvolle activiteit. Daadwerkelijk ervaren dat je hierin niet alleen bent ook al kent die eenzaamheid variëteiten.

Het was haasten een uur rijden en onderweg zat ik met mijn hoofd nog bij het net hiervoor afgeronde eindgesprekje voor de oudste op zijn boerderij waar hij de afgelopen jaren tegen wil en dank toch genoten heeft. Twee over één. Drie kilometer verwijderd van de plek gaat de telefoon. Niet nu denk ik. Hij gaat nog een keer ik schiet de afslag voorbij en besluit dan maar even op de Nweg de berm op te zoeken voor mogelijk crisisberaad. Gelukkig het is de single locatie manager. Ik kan hem gerust stellen, en de overige twee, het blijven 3 deelnemers minimaal.
Een korte kennismaking met de manager en met een aardige mevrouw en net zo aardige man. Gevolgd door een niet verwachtte instructie. Nee geen verhaal over de natuur en de te verrichten werkzaamheden. Ze vormde het middel in het gesprek. We kregen een persoonlijkheidstraining een teambuildingsdag. Geen powerpoint maar een triplex hand met afspraken over waarden waar we ons deze middag aan gaan houden. En dit zonder een giga bedrag neer te moeten tellen. Gratis omdat onze begeleider ook geïnteresseerd is in de mens en wat hem beweegt. Rudolf Steiner Montessori en Jenaplan in één. Ik hou daar van. Iedere vinger heeft een kernwaarde waar wij ons aan houden.

Een toegesnelde tv-ploeg van de plaatselijke omroep wordt resoluut weg gestuurd. In onze kwetsbaarheid waar veiligheid verder gaat dan veilig werken is geen ruimte voor pottenkijkers. We hebben net beaamd dat we eenzaam zijn en dat dit moeilijk is dat we zouden willen dat en dat we daar aan willen werken. Dat vandaag meedoen al een grote stap is. Oh ja er moet ook fysiek gewerkt worden. Eerst met de hand dennetjes trekken.
Onder het werken praat ik, ik leer. Ik leer en ik leer van. Vorige week schreef ik nog over dat eenzaamheid oplossen ook op andere manieren kan dan het traditionele koppelvorming. Zowaar trof ik het voorbeeld aan om in een ecologische commune je heil te zoeken. Ook de mannelijke deelnemer lichtte zijn eenzaamheid toe. Zijn vrouw en zijn kinderen waren nog niet hier. Je gezin aan de andere kant van de wereld is ook eenzaam. Kan je ook niet van elkaars warmte genieten.

Er passeren meer onderwerpen. Ik wordt inmiddels 6 jaar ouder ingeschat. Ik schrik in een jaar van 6 jaar jonger naar 6 jaar ouder. Het jaar heeft hard aangetikt. Verdriet…. De werkzaamheden verleggen zich we krijgen nu uitleg over de zaag. Ook hoe we een zaagblad vervangen en spannen. Bekijk mijn gereedschapskist voortaan met andere ogen. Begrippen als zetten en veilen van zaagtanden. Ik besef dat zagen ook wel iets met daten heeft. Dat iedere soort hout een ander zaagblad vraagt. Net zoals bij daten. Sommige relaties zijn wat fijngevoeliger en bij anderen heb je wat meer ruimte nodig om tijdens het zagen de gespreksstof af te kunnen voeren. Bij sommige zingt de zaag en bij andere gaat het stroef. En oh ja schoonmaken van het zaagblad anders loopt het vast. Ook al gericht op daten. Daar moet je ook af en toe zorgen dat het niet vastloopt. We gaan zagen het samenwerken wordt nu wat belangrijker.

We begrijpen waarom landgoederen wel dikke bomen hebben en bossen niet. We leren hoe overheidsbeleid bosbouw klem zet. Ik leer zelfs hoe ik badolie kan maken van wat de natuur ons bied. Ondertussen maakt de hopman soep. Ook aan mij denkt hij, geen vlees. Wel eieren scharreleieren natuurlijk. Passend bij de single locatie al is er niet veel te scharrelen. En broodjes. Helaas slaat het weer om. Het samen omzagen van een boom vervalt. Geen duet met een zingende zaag wel ruisende wind ik mijmer. We sluiten af met een evaluatie en een bekertje water want je moet wel blijven drinken. Ook buiten de kroeg.

Een ontzettend mooie middag waar we veilig en kwetsbaar onze gevoelens konden uiten zonder dat er een moet was zonder dat er een noodzakelijk iets moest plaats vinden. Verdiepen en verrijken. Er mochten zijn. Eerlijk en respectvol waren. Doelgericht naar onszelf en de ander waren. Met aandacht voor elkanders en eigen veiligheid en grenzen. Loslieten en verder zijn gegaan. Volgend jaar weer hoewel,…. Hopen dat het wel ergens voor samen is. Maar wel met dezelfde verdieping zinvol met elkaar met je zelf en met de natuur bezig zijn. Zo niet, ik hoop op volgend jaar dan.


Eenzaam rijd ik terug het is vannacht volle maan notabene. Ik weet “we kijken allebei naar dezelfde maan in stilte. Denkend aan elkander. Denkend over de ander. Hopend voor elkaars geluk. Vragend voor elkaars vertroosting.” Zucht..wat is en was er van waar? Ik bedroef. Bang voor de fataliteit die op mij loert. Troostend legde in mijn kindertijd iemand zijn arm om mij heen. “Ze is al weg” Ik zag haar instappen. Nu is er geen arm terwijl ze stiekem vertrekt. Ook mijn vlindertuin kan wel een natuurwerkdag gebruiken. De inschrijving staat open.

Indi.


geplaatst door Indi - 1710 keer gelezen

beoordeeld 5/5 (1 Stem)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl