Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
maandag 18 december 2017

Kerst voor mij.

Het was koud, regenachtig en Kerstavond.
In een portiek van een winkel in de winkelstraat achter mijn flatje “woonde” een zwerfster. Beschutting zoekend tegen de koude nacht. Enigszins veilig voor de gevaren die de ontredderde zo kunnen bedreigen. Niets verder ter bescherming van de nacht dan een karton op de tegels in dat donker portiek en wat kranten over haar heen. Ach ik kende haar, haar en de anderen. Ze verfraaide het stadsbeeld. Wat is Kerst zonder Dickens en de desolate bourgeoisie. Waar compassie met de medemens niet verder reikt dan een na te streven of op peil te houden welstand. Zo nodig ons zielenrust afkopend. Vergetend dat niets zo onvoorspelbaar is dan het noodlot dat in vele gedaante ieder kan treffen en vergetend dat menselijkheid is wat ons bindt. Zwervers geven aan hoe warm de samenleving is. Met name hoe welgezind wij voor onze medemens zijn. Waar ik ook naar toe reis ik bezoek ze. Het voert mij terug naar mijn eigen jeugd de tijd dat ik met alleen de kleding aan mijn lijf als 14 jarige er alleen en verlaten voorstond. Nimmer kan ik die tijd, dat gevoel en leed vergeten al heb ik het leren te vergeven. Een mens moet verder. Ik doe dit uit binding omdat ik weet. Zelden heb ik last als ik mij in die omgevingen op hou. Niet van de zwervers. Dankbaar dat iemand iets wil delen. Ach ben wel eens een bijzondere zorki4 camera in de buitenwijk van Budapest kwijt geraakt met zeiss lens van Russische makelij maar dat is het ergste. Och en iemand heeft in de mensa in Amsterdam wel eens het geld, wat ik voor eten had gegeven, keihard naar mij terug gegooid maar verder nee, nooit echt problemen. Een kwestie van juiste afstand en nabijheid. In het laatste geval kwam ik te dicht bij haar denk ik. Toeval en predestinatie kent vele gezichten waar ik tastend mijn rol met verve probeer te vervullen. In deze misschien nog te vroeg of te laat of verkeerd ingeschat. Iemand heeft immers recht op schaamte en haat te dragen tegen een ieder die de rauwte van verlaten zijn en er alleen voor te staan wil verzachten. Heeft recht om die rauwte te beleven en te doorleven in transformatie naar een nieuw bewust zijn. Zeker als het een gemaakte keuze is en een helpende hand niet als binding maar als medelijden gezien wordt. Maar goed de zwerfster in het portiek bedacht ik ook altijd. Terugkomende van college of kroeg kwam ik langs haar wenste haar een veilige nacht en gaf soms wat klein geld voor de volgende dag.
Nu was het kerst. Ondanks dit feestelijk gebeuren, dan wel dankzij, geen nachtopvang. Mijn geweten knaagde. Ik wist mij gezegend, een vriendin die naar mijn warmte verlangde haar ouders die ons verwachtte op eerste kerstdag. En ja een stad met een handjevol zwervers zonder uitzicht. Langzaam werkte ik toe naar de eerste knallende ruzie en tijdelijke onthouding gezien de daad. In een enorme doos verdween alles waarvan ik dacht een kerstpakket waardig te zijn. Kerstbrood en chocola frisdrank en meer proviand bedoelt om samen de Kerst en de periode erna door te komen. Wat geld sokken van ons beide wat kleding van mij inclusief jassen en….. ….dekens en slaapzakken.. … Bedenkend dat met cv een zomer dekbed volstond propte ik het overige beddengoed in de enorme doos. Ik bracht het en vroeg haar te delen met haar makkers. Ze werd emotioneel dankbaar. Ik haastte mij weg na wat woorden van hoop en zingeving.
Eerste Kerstdag herinner ik mij goed. Hoe ik het in mijn hoofd haalde. Ach ik had er niets van geleerd. Twee jaar later doneerde ik een absurd eigen bedrag bedoelt voor een luxe vakantie of auto, wat op twee maanden eenzaamheid uitdraaide. Als ik de gelofte van armoede na wilde streven dan mocht ik de rest ook beleven zo was de boodschap. Wist zij veel dat mijn jeugd wel zwaardere beproevingen had gesteld. Ik won want de eis dat het geld terug kwam werd niet ingewilligd door mij. Liever elders een geïnvalideerd kind met hulpmiddelen gelukkig gemaakt dan een gelukkige vrouw gebaseerd op bezit. Ongetwijfeld was mijn definitie van geluk en medemenselijkheid een opstapje naar de definitieve breuk. Snap ook wel dat het niet makkelijk is iemand te moeten delen met het leed van anderen als jezelf een andere toekomst toe had bedacht.
En mijn zwerfster? In de desbetreffende week heeft zij zich gemeld bij de ggz. Heeft daar nog een paar gelukkige jaren gehad en stierf, een vermogen aan kleingeld nalatend….Een al dan niet gedwongen keuze voor een levensvervulling de samenleving prikkelend. Toch koester ik het geluk van die Kerst wetend dat een warm hart iets toevoegt aan de motivatie van diegene die het nodig hebben een duwtje in de goede richting te krijgen. Een welgemeende daad of woord, een kleinigheid, een krachtenspel met gevoel en verstand, een zaadje dat je in iemands hart krijgt gepland. Ook al zou dat ten kostte gaan van wat mij gelukkig moet maken. So what? Iedere eenzame Kerst denk ik daar aan terug. Ik grinnik en een traan rolt over mijn wang. Dat gelukkig gevoel neemt niemand mij af en ik geniet er iedere Kerst van. Net zoals van gelijksoortige stille juweeltjes. Wanneer ik in de eenzaamheid de liefde zo mis sluit ik mijn ogen en bid dankbaar en ontvang mijn geschenk. Daarna doezel ik, zeker met deze dagen, heerlijk in. Getroost met de gedachte dat ik dan wel niet de liefde mag vinden maar hem wel mag uitdragen. Voor mij is dat het echte geluk. Geen aards bezit kan dat overtreffen. Ik wens een ieder dat je de voeten met Kerst mag warmen. Zo niet, dan wel je hart met iets wat misschien veel waardevoller mag zijn maar het liefst allebei. Een gezegende Kerst.

Indi.


Bekijk mijn profiel op match4me.nl

geplaatst door Indi - 533 keer gelezen

beoordeeld 5/5 (2 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl