Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
maandag 4 juni 2018

Overgave

De tijd nemen. De tijd nemen voor iets. Dat zeggen de mensen dan, als iets moeilijk is. Neem de tijd. Ga er even voor gaan zitten. Maar in dat ‘nemen’ en dat ‘even’ zit toch altijd weer dat je zelf de maat bepaalt. Het kan ook heel anders. Sommige dingen vragen echt om hun eigen tijd. Die moet je de tijd geven. In plaats van de tijd er voor nemen. Maar ook in dat ‘de tijd geven’ zit alweer een gunst. De tijd mag dankbaar zijn, dat ik hem even zijn gang laat zijn. Maar hoe lang, dat bepaal ik altijd nog zelf. Het is blijkbaar heel moeilijk om het helemaal uit handen te geven. Geven? Ja, maar dan bepaal ik het weer zelf. Overgeven. Dat is het. Aan de tijd laten. Maar verdorie, dat ‘laten’ en dat ‘overgeven’, dat doe ik nu ook net weer zelf. Uiteindelijk blijf ik toch stiekem aan de knoppen draaien. Nou ja, stiekem, zo stiekem is het niet. Nogal opzichtig als je goed leest. Overgeven. Het hele woord wekt de waan van vrij, maar is het nu juist helemaal niet. Mezelf overgeven. Dus altijd al op een door mij verkozen moment en binnen mijn voorwaarden. Totale controle nog steeds. Net als dat beroemde begrip ‘loslaten’. Ook dàt doe ik dan weer zelf. Dus ik grijp me juist vast. En inderdaad, de taal heeft grote moeilijkheden het vrij zijn werkelijk te duiden. Onze taal is gevangen in de maakbaarheid. Onze taal objectiveert, gaat in zijn eigen aard ook altijd OVER dingen. En spreekt niet IN de dingen. Kan van daaruit in zichzelf heel moeilijk verwoorden wat wezenlijk overgave is.
Ook niet toevallig natuurlijk. Onze taal is per slot een door de eeuwen heen gegroeid werktuig van communiceren. Haar beperkingen zijn niets meer dan weerslag van onze samenleving. Zo zien we inderdaad, dat waar we eigenlijk naar toe willen met zoiets als overgave, dat wezenlijk vrij stromen, dat dat zich direct al tackelt in begrippen als ‘laten zijn’ en ‘loslaten’. Het zet ons steeds op het verkeerde been. Omdat het goeie been ook wel bedreigend is. Die controle, maakbaarheid, het ‘zelf’, is niet voor niets zo hoog ontwikkeld en vertimmerd in de taal.

Ja, die overgave. Moeilijk. Fysiek overgeven. Dat komt nog in de buurt. Niet iets wat je kiest, maar wat je overkomt. Geraaktheid, geschoktheid. Dat is eigenlijk van God los. Onveilig. Er kan je van alles overkomen. Geworpen uit je veilige zelf. Voor veel mensen is dat ook helemaal geen zelf verkozen overgave, maar een breken. Dan is het wèl overgave. Als bij een belegerd kasteel. We kunnen niet meer. De weerstand is gebroken. Ik BEN, en heb het niet meer in de hand.
Nou, kom dan nu maar eens met het goeie woord. Onze taal geeft het niet. Het is tot het onzegbare gaan horen. We moeten naar de poëzie, de filosofie. Dáár is een taal. Maar ook daarin voelen we ons dan vaak verloren. In dat behoefte aan houvast, willen weten, het begrijpen.
En daarin zo vaak alles al weer misverstaan.
Het vervelende, in feite ook alleen maar in die geraaktheid is te lezen. Waarin we eigenlijk alles al wezenlijk verstaan.


Bekijk mijn profiel op match4me.nl

geplaatst door Parlante - 492 keer gelezen

beoordeeld 2.33/5 (3 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl