Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
dinsdag 31 juli 2018

Weten

Ten opzichte van een ieder iemand ben ik niemand. Niet omdat ik mij minderwaardig vindt maar ook zeker niet meerderwaardig nog gelijke. Ik weet ook niet beter nog wil ik beter weten. Wel anders vanuit mijn eigen beleving. Met blijvende interesse voor het onbeduidende blijf ik groeien. “Wie het beduidende nastreeft heeft oog voor het onbeduidende” sprak een groot denker. Noodzaak omdat het grote nu eenmaal mij niet (meer) gegeven is. Ook blijkbaar niet in de liefde. Verwondering is mijn deel.


Op zoek naar de graal der liefde en de wil eruit te drinken, was.
Ik mocht naar het vinden, proeven. Net genoeg om de lippen vochtig te maken en verder restte dorstig te blijven. De graal is verdwenen.

Wat blijft zijn de wijze lessen die ik eruit moet leren. Zoals de aangehoorde angsten en verwachtingen die een eigen leven zijn gaan leiden en mij wakker maken of houden. Het behoort mij niet. Vreemd dat verliefdheid over gaat in zorgen maken om een ander die totaal niet in je leven is. Dat is zielen liefde volgens een lieve vriendin. Dat moet ik loslaten volgens haar. Maar hoe….. Boos zijn of teleur gesteld zijn helpt niet. Waarop? Heb het er nog steeds behoorlijk kwaad mee om mijn eigen achting in vertwijfeling verloren te hebben en de ander ongebreideld diep te bezeren. Ook al zou daar een reden zijn. Nee het lucht niet op al is het te plaatsen waarbij dat plaatsen nog geen wederzijdse betekenis heeft en ook niet krijgt. Het is mijn beleving en mijn projectie. Een ieder is vrij zich te gedragen naar zich/haar zelf zijnde en dat uit te dragen. Ook al verstoot dat een ieder ander. Ook in de liefde.


Weten laat mij niet vergeten het verergert juist mijn gevoel van verstoting. Ook al weet de enkeling mij wel te vergeten ik zelf kan dat niet. Wars van het Tribe systeem en peergroup waar de zorgzaamheid in eerste instantie thuis zou horen. Ordenings begrippen die nu juist in onze huidige sociale samenleving zo een hypocriete plaats innemen. Dankzij de noodzakelijke afwezigheid van transport kon ik mijzelf behoeden om een airco bij “de graal” achter te laten, haar situatie toenmalig wetend. Vrijheid in deze is niet meer dan leren omgaan met de gegeven situatie. Wetende dat je niets mag en kan betekenen ongeacht hoeveel die persoon voor mij in mijn eigen projectie betekent.

Maar ja weten en voelen zijn twee. Ik mijmerde niet maar voelde mij diep ongelukkig niets te kunnen doen van de week. Als persona non grata, alias pejoratief, psychopatica zelfs ieder contact te moeten vermijden. Ik bewonder een ieder die zo makkelijk over emotioneel contact verbreken heen stapt. Juist gebrek aan liefde heeft gemaakt dat ik het zo sacraal ervaar. Hoe kostbaar het is en hoe ik verlang naar iemand die mij omarmend tegen zich aantrekt en streelt.

Juist het lange gebrek aan liefde maakt dat ik het niet herken dan wel niet vertrouw vermoed ik. Afvragend waarom een kleine man een grote lieverd toe zou komen. Als er dan een schijn is van, en loslaten in liefde geeft dat de ander dat gelukkig maakt, omdat het gevoel tot delen ontbreekt, slaat de vertwijfeling toe. Want hoe onbeduidend moet ik dan wel zijn om niet het gewenste geluk tot delen in bezit te hebben? Ik troost mij dat het los laten ruimte gaf voor een persoon si grata hopend dat en wensend dat het haar alles biedt wat mij ontbreekt.


Het lijkt na al die jaren gedwongen celibaat steeds onmogelijker te worden. Zeker met steeds meer inperkingen en verschraling welke potentieel liefdesleven minder aantrekkelijk en tot een steeds groter avontuur maken. Maar in de liefde is niets zeker. Iets om te leren. Als liefde als liefde naar mij zelf. Van de buurt heb ik een relax fauteuil gekregen. Daar is geen Tribe of peergroup aan te pas gekomen. Slechts elkaar weten. Ze weten mij en ik weet hen maar het haalt het niet bij het gemis aan partner liefde. Ook al heb ik ooit bij een begoochelaar geuit dat niemand op mij zit te wachten. Een dubbele betekenis en een self fulfilling prophecy. Een voortdurend dilemma in psychosociaal kwadraat. Balancerend tussen zelfliefde en zelfhaat. Sarcastisch hoop ik op het einde van het gemis want hoop doet leven. In ieder geval het gemis overleven.

Indi july 2018.


Bekijk mijn profiel op match4me.nl

geplaatst door Indi - 805 keer gelezen

beoordeeld 0/5 (0 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl