Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
dinsdag 28 augustus 2018

Vakantie II

Bijzonder, zo’n vakantie. O, nee, ik ga er niet op uit. Geen verre reizen, kanotochten, wandelingen door het oerwoud of wilde dieren kijken. Ik heb geen plan, niet eens een vraag. Hoe die vakantie in te vullen. Want dan ben je stiekem weer aan het werk.
Nee, bij mij totale ledigheid. Niks meer. Mezelf totaal uit handen. Ha, m’n hele ‘ik’ is verdwenen.
‘s Morgens ligt ‘het’ op bed, en dan ineens, staat ‘het’ weer op. En treft zich dan aan in bezigheden. Aantreffen. Dus bezigheden die ik ook al weer niet zelf bedenk. Dàt is echt vakantie. Het totale niets hoeven, niets moeten. Veel mensen hebben daar moeite mee, hoor ik vaak. Al ze maar even op de bank liggen is er al onrust. O, ja, op de bank, ok, maar dan moet je dat wel eerst verdienen. Maar zomaar? Nee. Misschien zijn we calvinistischer dan we zelf in de gaten hebben. Die eeuwige onrust. Wat is dat? Voor wie, voor wat? Dat steeds jezelf bewijzen, geen seconde verloren laten gaan, er alles uithalen. En liefst ook beter te zijn dan een ander. Wat zit daar achter? Dat steeds maar jezelf in de steigers zetten. En het gekke is, je doet het niet eens echt voor jezelf. Uiteindelijk gaat het om wat anderen van je vinden. Dat ze je goed vinden. Dat je erbij mag horen. Dat je op die manier pas iemand bent. M’n hele identiteit hangt zo af van wat anderen van mij vinden. ‘Wat zullen de mensen er van zeggen’ is belangrijker dan wie ik zelf ben. Voorbeelden te over in mijn omgeving. Wat is het dan ten diepste? Misschien uiteindelijk de angst nergens meer bij te horen, om alleen te staan? Misschien is dat wel de diepste motivatie. Ook bij het aangaan van relaties.
Inmiddels zijn de burnouts niet van de lucht. Zelfs al bij kinderen van ouders uit de bevrijde jaren zestig. Niets veranderd natuurlijk. Het groepsgevoel is sterker dan je levenskwaliteit. Dat was ook toen al. In de jaren zestig, zeventig. Ik was er toen behoorlijk ontdaan van hoe ik mijn revolutionaire vrienden en bekenden af zag glijden naar weer veilig burgerschap, arbeidszaamheid en doorzonwoning. Ik ben eigenlijk nog steeds verbijsterd. Ik geloofde. In de echtheid. Het wezenlijk kritische. Maar alles werd sluipend ingeruild voor nieuwe veiligheid. Meer was het niet. Het was in feite de grootste leugen van de tijd. Ik zag de wereld ook uiterlijk veranderen. Veel bebouwing, asfalt, alles door brede wegen ontsloten en doorsneden. De intimiteit verdwenen. Geen geheime plekjes meer. De natuur, het landschap en de dieren. Nog slechts restpost van ons bezigzijn. Wat overblijft tot landschapspark verheven. De wilde dieren in omheind leefgebied. Ik voel me ontheemd. Soms stokt mijn adem als ik buiten kom. Ik val niet samen met de tijd. Ik ben anders. Ben daarin alleen gebleven.
Ik heb er lang over gedaan om dat allemaal te begrijpen. Ben daar eigenlijk nog mee bezig. Het was en is moeilijk uiteindelijk toch de mensen in hun zachtheid te bezien.
Maar ik woon nu fijn. Ik ben verhuisd, ik heb ineens een huis, dat voelt als thuis. Voor het eerst. Wat dat precies is dat weet ik niet. Maar ik kan nu rusten. Hoef niet steeds alert te zijn, die alleenheid steeds te lijf te gaan. Want nu een plaats te schuilen. Zit nu als een zandzak op de bank, of domweg op m’n bankje in mijn tuin te wezen. Soms uren, stil. Niets nog wat aanspraak op me maakt. Maar voel nu wel hoe moe ik ben. Moe ben van heel mijn leven. Dat leven waar ik ook nog steeds ontzettend naar verlang. En zo ontzettend blij mee ben


Bekijk mijn profiel op match4me.nl

geplaatst door Parlante - 285 keer gelezen

beoordeeld 2.67/5 (3 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl