Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

vrijdag 15 maart 2019

Contact, een mijnenveld 2

Ik vertelde over die vriendin met dat schadevol verleden. Hoe ze extreem op mij kan reageren. Als wat ik zeg ineens op knopjes drukt die daarmee te maken hebben. En ik dan toch vaak in de verdediging schiet. Terwijl het eigenlijk niks met mij te maken heeft. Ik zei al, we kunnen het daar achteraf over hebben. Wat er dan in ons gebeurt. Schoten we eerst naar binnen in onze eigen pijn, was er dan toch een moment dat we daar uit traden. Het is dan een soort neutraal middenterrein. Waarin geen belangen speelden, geen zelfbehoud. We worden elkaars deelgenoot. Er is een filosoof, die stelt: Ook dat is uiteindelijk toch weer eigenbelang. Tussen die vriendin en mij moet het weer goed komen want we hebben elkaar nodig. Het is voor de lieve vrede. Voor onze eigen veiligheid. Om niet alleen te zijn. Onze eigen gevoel van welbehagen. Alles staat uiteindelijk in het teken van ons ego. Waarin we betrokkenheid spelen. Maar in feite elkaar wederzijds gebruiken. Altijd goed om er eens zo tegenaan te kijken. Want de vraag is: is er wel echte betrokkenheid, of is het eigenlijk allemaal omwille van onszelf? Het vervelende: een betrouwbare toets op echtheid en waarachtigheid is niet mogelijk. Want dat doen we ook weer zelf. Je kunt zeggen: Dat deze woorden überhaupt bestaan maakt de zaak al verdacht. In ieder geval goede gedachten om de zaak uit te zuiveren, heilige huisjes in twijfel te en alles even opnieuw te bekijken. Want is ook wat wij liefde noemen niet een door onszelf opgewerkte gevoelstoestand om het leven nog enige kleur te geven? Waarvoor een ander alleen maar nodig is als kapstok? Je geliefde. En dan van twee kanten. Echt contact is er niet. Als dat wederzijds gevoel maar in leven blijft. Geluk en veiligheid in je eigen bubbel. Zo spelen we het spel van betrokkenheid. Ego’s die elkaar gebruiken om te overleven. Gevangen in onszelf. Dat is natuurlijk een vreselijke gedachte. Als dat echt zo is. Gevangen in mijzelf. Dat alles wat we meemaken in het hele spel van mij en de ander, alleen maar in mijn binnenwereld plaats vindt. Sterker, dat alles wat ik nu zeg, zie en beleef en uitspreek over anderen, alleen maar mijn gedachten zijn. Dat alles wat ik zeg en zie mijn wereld is. Dat zelfs een ander niets meer is dan een geluid, een figuratie in mijn wereld. Elke keer hoe ik het zie, interpreteer, en opvat. Daar kan ik nooit omheen. Het zijn toneelspelers en attributen in mijn theater. Er is zo wezenlijk geen ander. Er is geen werkelijke buitenwereld. En als die ander werkelijk buiten mij bestaat, dan is het ook een gesloten verhaal. Kan ik dan ook geen contact mee krijgen. Dat is dan een andere wereld. Dus hoe je het wendt of keert, daadwerkelijk contact is een fictie.

Het is de manier hoe filosofen deze zaken doordenken.
Geen heilig huisje blijft daarin overeind. Dat is ook hun rol. Om zaken tot in de diepste grond te hernemen. Zonder stiekem houvast in hun rug. Dat is angstig. Je maakt je er ook niet geliefd mee. De meeste van hun vragen ontstaan ook niet door denken, maar uit een groot gevoel van onbehagen. Wat ik net zei is dan zo gek nog niet. Als ik kijk naar de mobieltjescultuur. Naar het paniekerig met elkaar in contact blijven. Contact wat er wezenlijk niet is. Slechts gevoed door de angst uit de groep te vallen. Steeds bevestigd te worden in iemand zijn, er bij te horen. Elkaar gebruiken om overeind te blijven. Maar echt delen van hun angsten is er niet bij. Dan is een vroege burnout nog een teken van hoop. Dat we hiermee niet samenvallen.


Bekijk mijn profiel op match4me.nl

geplaatst door Parlante - 1014 keer gelezen

beoordeeld 5/5 (1 Stem)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl