Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
zaterdag 6 april 2019

Contact, een mijnenveld 3

Keek u pas ook naar Project Rembrandt? U weet wel, waar amateurschilders à la Rembrandt proberen de werkelijkheid weer te geven. Was er pas een actrice ingehuurd om verschillende expressies uit te beelden. Verwonderde me wel. Dat ze daarvoor een actrice op lieten draven. Als ik als schilder meegedaan had, zou ik direct gevraagd hebben of het er hier om ging het plastic element in de expressie weer te geven. Het gekunstelde, het geposeerde. Wat dat doet per slot een actrice. Die speelt expressie. Nee, daar werd met geen woord over gerept. Natuurlijk, een levend, niet geacteerd persoon was veel beter geweest. Een gewoon iemand. Met zijn eigen, natuurlijke expressie. En dus zeker ook geen bekende Nederlanders. Zit je weer een acteur te schilderen. Kijk, een echte schilder die echt goed kijkt en voelt, schildert dan een bange man. Die natuurlijk niet voor niets in die pose schiet. Als je dat uit kan drukken in een schilderij, dat is natuurlijk fantastisch. Dat je dan ook bij die actrice met haar smile dan inderdaad ook de kunstmatigheid en verveeldheid ziet. Of haar afwezigheid. Dat haar lach in feite niet verder ging dan tanden laten zien.
Als ik dat uitbeeld, goed kans dat de jury zegt: niet goed getroffen. Waarop ik dan zou zeggen: kijk nog eens goed, voel de leegte, dat dit juist haar expressie is. Ook als ze verdriet speelt. Dan denk ik dat ze lacht, of huilt, maar haar ogen zijn er niet. Ze zet mij op het verkeerde been. Haar gezicht heeft de schijn van haar zijn, maar confronteert met daarin juist met dodelijke leegte. Dàt drukt zij uit. Dàt heb ik weergegeven.
Ja, ik ga er vanuit dat elke gemoedstoestand ook te lezen is. Dus wat iemand ook beweegt, dat dat op een of andere manier zichtbaar is in expressie. Zelfs als iemand zich verbergt, dat dan het ‘van waaruit’ ook weer zijn eigen rimpeling heeft. Zodat we ons wezenlijk dus nooit kunnen verschuilen. Voor de goede kijker natuurlijk. Maar, alles is in principe zichtbaar. Alle mentale bewegingen komen dus op een of andere manier lichamelijk door. Een of andere trilling, een trekje, een beweging, die we dan weer lezen en terugvertalen naar de veroorzakende gemoedstoestand. Maar ja, dan is onmiddellijk de vraag of dat in een persoon wel sluitend goed lichamelijk doorkomt. En of we het vervolgens als kijker dan wel goed terugvertalen. Er is ook nergens een objectief criterium om dat aan te toetsen. Of heb ik hier een overbodige scheiding ingevoerd? Tussen het mentale en het lichamelijke. Misschien al veel te theoretisch en breng ik mezelf daarmee in moeilijkheden. Misschien is iemand gewoon wel onmiddellijk te lezen. Moeten we helemaal niet denken in termen van gemoedstoestand. Maar is het gewoon contact. Je voelt iemand. Van mens tot mens. Direct. Is het enige wat telt is dan onze eigen stilte. Om echt te kunnen kijken en luisteren. Niet teveel verstoord door onze eigen sores. Waardoor we de ander vaak totaal niet zien. Of invullen naar onze eigen wensen. Dat is denk ik ook het probleem bij deze schilders. Naar een lachend iemand kijken ze niet echt, maar schilderen een sjabloon van vrolijkheid. Die actrice maakt het hen daarin natuurlijk wel erg gemakkelijk. Maar was daarin tegelijkertijd een enorme uitdaging. Juist om haar eigen sjabloon, het plastic in haar glimlach, haar eenzaamheid daarachter, om precies dàt uit te beelden. Dàt kon Rembrandt. Rembrandt schilderde personen. Je krijgt er contact mee. Ze spreken. Ze leven.

 


geplaatst door Parlante - 2257 keer gelezen

beoordeeld 0/5 (0 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl