Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
vrijdag 13 oktober 2017

Verkering uit, of hup, daar is al een ander

Onbegrijpelijk. Nou ja, vanuit mezelf. Hoe lang al ik date. Maar bij anderen gaat het allemaal schijnbaar vanzelf. O, ja, van alles kom ik tegen. Soms zijn ze leuk, maar niet aantrekkelijk. Soms zijn ze aantrekkelijk, maar weer niet leuk. En is dat aantrekkelijke ook weer snel verdwenen. Soms is er de combinatie aantrekkelijk en leuk, maar dan is er weer wat anders. Ik weet het niet. Kan er nooit precies de vinger op te leggen. Er valt ook niks te forceren. Want het moet toch allemaal vanzelf gaan, zou ik zo zeggen. 

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



zondag 24 september 2017

Wat lekker is, is goed!

Een vriendin legde me pas de volgende kwestie voor. Wat moet ik doen? Alle verlangens leren te overstijgen en me niet meer te laten leiden en lijden? Of gewoon blijven toegeven aan die verlangens, en dan ook het lijden wat daar bij komt kijken, volledig te accepteren?
Nou, daar hoef ik niet lang over na te denken. Dat is het laatste natuurlijk. Maar dan ook volledig. Zonder stiekem op een of andere manier je hakken in het zand. Gewoon totaal zonder oordeel meedrijven, en dan zien waarheen het gaat.  Hopla. Door schade en schande. Groeien en bloeien. Leven, vervloeien, op je bek gaan, naakt, kwetsbaar, overal terecht komen, met open vizier, vol overtuiging.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 1 reactie



vrijdag 8 september 2017

Afscheid II

Het ergste is dat definitieve. Het voor altijd afgesneden zijn. Nooit meer m’n moeder in haar ogen kijken. Ze is echt weg. Want ze is dood. In 2015. Ik las het op internet en de klap was hard. Had haar 25 jaar niet gezien. Ik had veel met haar. En zij met mij. Maar toch zijn we in al die jaren niet bij elkaar gekomen. Dat heeft een geschiedenis. Die al heftig begon. Toen in de bevalling m’n beide armpjes braken. En ik schreeuwde, vol in pijn. Maar ze me niet vast kon houden. Ze me nooit in haar armen kon nemen. Nu, heel veel later, begrijp ik dat wel. Het was te intiem. Ze zou ontploffen in haar eigen pijn. Wat zij zelf nooit kreeg, kon ze nu ook mij niet geven. O, ja, er dreigde herhaling. Want zij was ooit naar binnen geslagen. Maar ik ben doorgegaan. Ik schreeuwde en schreeuwde, en ja, natuurlijk, ze wist waar ik het over had. Ze voelde mijn pijn. Het was ook ooit haar pijn. Maar voor haar nu ook nieuwe pijn. Om hetzelfde ook haar kind niet te kunnen geven. Haar pijn, mijn pijn. Een diep iets wat we deelden. We waren twee mensen die elkaar nooit zouden vergeten.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 1 reactie



maandag 21 augustus 2017

Onbereikbaar

Ik heb al 27 jaar geen contact met de familie. Niks dramatisch verder, maar heb met m’n vader en moeder nooit een vader-zoon of moeder-zoon gevoel kunnen krijgen. Het is vroeger een enorm gevecht geweest om ze te bereiken, maar dat is nooit gelukt. Ook niet met mijn broers en zus. En ben uiteindelijk bij hen weggegaan, heb het leven leren leven met vrienden, vriendinnen, heb daarin geleerd wat voelen is, wat verbonden zijn is. Door diepe dalen, in schade en in schande.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 2 reacties



zondag 6 augustus 2017

Liegen en bedriegen

Ja, wat een verhaal weer. Wat je allemaal niet krijgt te horen in dat daten. En nogal vaak van hetzelfde. Het thema komt vaak terug. Vrouwen die door de ene na de andere man bedrogen worden. Wat zijn dat voor mannen? Verslaafd aan aandacht van vrouwen? Die als een blind paard van het een in het andere vliegen. Nee, niet omdat ze zo gelukkig zijn. Dat is duidelijk. Daar zijn we het allemaal wel over eens. Misschien is het om daarin iemand te zijn. Dat dat het is. Dat ze elke keer weer het nieuwe, frisse bewijs daarvan nodig hebben. Van iemand zijn.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 1 reactie



zondag 16 juli 2017

Afscheid

Van de week mijn kat naar een asiel moeten brengen. Ik heb hem ooit gered van de ondergang, toen mijn toenmalige zakenpartner het beest een spuitje wilde laten geven omdat hij aan de meubels krabde. Ja, omdat hij aan de meubels krabde. Het is niet te geloven. Was trouwens een gezin waar het beest gekroeld en geknuffeld werd, maar zonder echt contact. Alleen maar als haar kinderen het nodig hadden, maar ze hadden net zo goed een teddybeer kunnen nemen. Nadat ik het beest overgenomen had, is er ook nooit meer naar hem gevraagd. Hoe is het met Boefje?

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



maandag 12 juni 2017

Ik ga verhuizen 2

Verhuizen. Confronterende bezigheid. Wat je allemaal niet tegenkomt tijdens het uitruimen. Je hele geschiedenis gaat aan je voorbij. Bij sommige dingen val ik stil. Schiet ik in mijmeringen. En dan verder moeten. Anders zit ik hier volgende week nog. Het is eigenlijk zo bijzonder, zo door je spullen heenlopen, dat je zou zeggen, dat moest je vaker doen. Zonder een verhuizing als aanleiding. Doe je natuurlijk niet. Is ook onzin. Maar ik bedoel maar. Hoe m'n geschiedenis aan me voorbijkomt. Van de ene sfeer in de andere. Van pijnlijk naar blij, soms zelfs een traantje.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



donderdag 25 mei 2017

Ik ga verhuizen

Een thuis. Voor mij erg belangrijk. Vind het leven intens en er komt veel op me af. Ik mis op een of andere manier bescherming. Ik denk eigenlijk normaal. Dat je gewoon leeft en open staat. Maar misschien is dat juist in deze tijd heel moeilijk. Ik voel me vaak niet thuis. In veel ontmoetingen, ook gewoon tussendoor, op straat, eigenlijk overal. Dan weet ik niet waar ik aan toe ben en word ik onrustig, zenuwachtig.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



zondag 7 mei 2017

Kleren maken de man?

Wat is er heerlijker dan zitten op een terras. En dan kijken naar wat er zoal voorbij komt. In alle soorten en maten. Modische typjes, volgens de laatste trend gekleed. Maar missen de persoonlijke touché. Of de gekleurde vlinders. Smaakvol en eigen. Hun kleding een weerslag van hun innerlijk leven. Of mensen in onvoorstelbare combinaties. Soms van een schreeuwende lelijkheid. Dat je denkt, dat die mevrouw bij het aantrekken van die rok niet halverwege dacht, waar ben ik mee bezig? Nee, gewoon aangetrokken. Niks aan de hand. Gewoon mee de straat op.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



woensdag 19 april 2017

Vrije liefde 2

Ja, dat contact. Wat zijn eigen vorm vindt. Waarin we heerlijk wegstromen. Het echt in zijn eigen kwaliteit kan komen. Omdat we geen eruit-tredende waakzaamheid hebben. Wat is er dan fijner dan in echte overgave in elkaars armen liggen.
Maar het is een droom. De werkelijkheid is anders. Als je er zo open ingaat, kom je meestal van een kouwe kermis thuis. Dat ga je niet doen. Ja, als andere mensen ook helemaal open zijn, altijd echt zouden zeggen wat ze vinden en voelen, dat zou al een hoop schelen. Maar dat doen ze niet. En jij gaat dan ook niet direct zeggen waar je staat, wie je bent, wat je ter plekke voelt, wat je raakt. Kun je op afgerekend worden. Afgekeurd. Afgewezen. Dat laat je niet gebeuren. Dus ja, dan maar eenzaam en bang in een hokje. Maar daardoor ga je juist intens verlangen. Daar schuilt dan weer het gevaar in van een blinde vlek. Dat je je met mooie woorden en lieve ogen in laat palmen.
En dan voor de zoveelste keer weer op je bek. Belogen, bedrogen, vernederd en gekwetst. Uiteindelijk dan maar leren uit je doppen kijken. Om niet verblind door verlangen de schapen van de bokken te kunnen scheiden. Maar ja, als je dan eens kijkt wat rest. Zijn we ook weer niet te benijden.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



woensdag 19 april 2017

Vrije liefde

Ja, een contact. Wat zijn eigen vorm vindt. Waarin we heerlijk wegstromen. het echt in zijn eigen kwaliteit kan komen. Omdat we geen eruit-tredende waakzaamheid hebben. Wat is er dan fijner dan in echte overgave in elkaars armen liggen. Geen overgave die je kiest, maar die je overkomt. Om daar dan in weg te drijven. O, ja, in deze taal van samen, houd het kiezend ‘ik’ gewoon zijn mond. Ook, als het contact weer uiteen spoort. Waarin je eenvoudig meebeweegt. Zoals het is. Zonder pijn, omdat je niet meer maakt dan wat er werkelijk was. En een keus daarin ook nooit meer is, dan wat al lang verkozen.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



zaterdag 1 april 2017

Hebben en houden

In een aantal blogs van mij is al naar voren gekomen hoe ik in relaties sta. Ik krijg van veel mensen daarom het advies mijn heil wat meer te zoeken in de polyamoureuze sferen. Dat is gek, omdat ik het steeds heb over de aard van de relatie zelf, polyamoureus of niet.
Wat zei ik daarin? Dat het hele begrip 'relatie' dodelijk is. Dodelijk, omdat het het vrije contact in de weg staat. Het vrije contact. Dat wat je wezenlijk met elkaar hebt en wat dan gewoon zijn eigen weg en eigen kwaliteit kan vinden. Daar ga je natuurlijk niks voor leggen. Met ideeën als 'we hebben nu een relatie'. Want een relatie heb je niet, die leef je.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 2 reacties



zondag 12 maart 2017

Vrijen en kwetsbaar

Als je zolang date als ik, overigens met veel genoegen, ga je je uiteindelijk toch wel vragen stellen. Hoe snel dat soms bij anderen gaat. Nog maar koud op zo'n datingsite, en boem, het is raak. Niet te begrijpen. Ja, kan allerlei verklaringen verzinnen. Onderkomen vinden, blinde vlek van verlangen, angst voor op eigen benen, noem alles maar op. Maar nee, begrijpen doe ik het niet. Tenminste, als ik van mezelf uitga. O, ja, leuke ontmoetingen genoeg, vaak interessante gesprekken, en heel, heel soms houd ik er een vriendin aan over. Maar die specifieke geraaktheid, dat totaalplaatje? Iemand waar ik lol mee hebt, me thuis bij voel en ook nog mee vrij?

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 3 reacties



woensdag 22 februari 2017

In het voorbijgaan

Het overkomt me vaker. In gedachten aan de wandel. De stad door. Amsterdam. Met al zijn wijken en zijn straten. Dan kruisen onze blikken. In het voorbijgaan. En dan soms, ineens, is er geraaktheid. Zomaar, in het passeren. In een flits. Gebeurt er wat. En dat is dan wederzijds. Dat weet ik zeker. En het is nooit een contact waardoor je terug zou willen lopen, die persoon aanklampen. Nee, het is genoeg, in die ene blik. Wat daarin wordt verteld. Ja, wat is dat? Ik weet het niet. Het is niet iets aanwijsbaars, iets duidelijk omschrijfbaars. Wat kan ik er van zeggen? Het zijn toch volle momenten.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



donderdag 2 februari 2017

Onmogelijke liefde deel 1

Ik wilde weg. Naar Amsterdam. Naar het westen. Waar ik ooit vandaan kwam. De frisse zeelucht. Iets vlottere mensen. En voor de muziek. De kunst. Het theater. Als muzikant.
Nu was ik zo dom geweest mezelf te laten uitkopen voor ik iets anders had. Met de gedachte, o, geen probleem, ik heb 20 jaar inschrijving, een ander huis is zo gepiept. En dan ruilen met een Amsterdammer, klaar is Kees. Maar zo gemakkelijk ging dat niet. O, ja, een flatje, op 3 hoog. Maar daar kon ik moeilijk mee aankomen. O, ja, vraag zat van Amsterdammers naar een woning in dit klein stadje, in de natuur, weg van de drukte. Dat was het punt niet. Maar dan ging het op z'n minst wel over een woning met tuin. Om in de ruil aan te bieden. En dat kon ik voorlopig wel vergeten. Zelfs met 20 jaar inschrijving. Ik stond dus op straat. Na die uitkoop-affaire. Hoe dom kon ik zijn. Geen eigen plek meer. Dat lag kwetsbaar. Een stil rustpunt. Waarin het stof van mijn heftig leven weer even neer kon dalen. Maar dat plekje was er niet.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 1 reactie



woensdag 18 januari 2017

Weerloos

Misschien voel ik te veel. Komt alles ongefilterd binnen. Ben ik een overgevoelige kwezel. Want zodra er maar iets op tv is met dieren, zap ik weg. Spots over dierenmishandeling, weg. Verdwijnen van leefgebieden, weg. Zelfs beelden van de dierentuin kan ik al niet velen.
Of gewoon op straat. Hondjes met pakjes. Te dikke hondjes. Eenzame hondjes. Verloren hondjes.
In het bakje op de brommer. Aan het touwtje in het park. Ik kan er niet naar kijken. Ik moet niet er niet naar kijken. En ik moet er ook niet aan denken. Aan die vrouw, vertrapt in eenzaamheid. Die alles wat ze niet kan vinden bij de mensen, in haar klein hondje legt. Dat hondje wat verpletterd onder aai, snoep en knuffeldrang, in vraag om liefde wat hij nooit kan geven, van wanhoop ooit eens in haar handen beet. Ik moet er niet aan denken. Ik moet er niet teveel aan denken.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 2 reacties



woensdag 4 januari 2017

Daten en de maatschappij

Ik moet nog regelmatig denken aan de vaker terugkomende discussies met een vriendin in de jaren 70. Die elke keer gegrepen door menselijk leed weer naar het buitenland vertrok om hulp te verlenen. Ik stond daar zo anders in. Het ging en gaat mij meer om de diepste gronden onder de onbalans in de wereld. Dat dit wezenlijk doorvoelen pas de echte basis voor een omslag is. Doorvoelen van het hand in hand gaan van christendom en handelsgeest. Handelsgeest, gevoed in schuld, tekort, het rentmeesterschap, het beërven van Gods koninkrijk. Waarin het 'meer', het 'nooit genoeg', en zo de dwangmatige ontdekking van nieuwe continenten, in overzadigbare handelsdrang, verrijking, slavernij. En inmiddels grondig overhoop halen van culturen. Wat hadden we daar te zoeken? Met het woest verdrijven van de indianen uit hun continent. Hoe we in de missie en de zending als een blind paard over fijnzinnige en diepzinnige culturen heen walsten.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



zondag 18 december 2016

Daten, een behoorlijke confrontatie

De lat ligt hoog. Niet omdat ik hem daar leg, maar omdat het blijkbaar zo ligt. Ik kan niet voor minder. En ik sta zo anders in het leven dan de gemiddelde nederlander, dat de kans op een ontmoeting met een echte geestverwant uiterst klein is. Na al die jaren op datingsites is dat inmiddels wel duidelijk. Juist met wat ik daarin zo leuk vind aan mezelf, en waarbij ook zo intens dat 'kunnen delen' hoort, vind ik totaal geen aansluiting. Terwijl ik echt gebeur in elke ontmoeting, emotioneel, geraakt, open. En dan vaak geschokt achterblijf. Geen weerklank. Met een gevoel van ontheemdheid. En zet me aan het denken. Over mijzelf, over de anderen, de wereld. Alle scenarios zijn al aan me voorbij gegaan. Ben ik gek? Is de wereld gek? En ja, juist in daten wordt mij veel verteld. Wat mensen zoeken. En waar ik sta. En dat loopt nogal uit elkaar.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 4 reacties



donderdag 1 december 2016

Zal ik u even helpen, mevrouw?

Soms raak je ineens in gesprek met iemand. Sta ik naast een mevrouw, aan het worstelen om haar fiets in het rek te krijgen. Zo'n rek vol fietsen met te brede sturen, of plastic bakken op het voorwiel. Of frommelige fietstassen aan twee kanten. Zal ik u even helpen, mevrouw? Ze schrok. Dat was ze niet gewend denk ik. En zo eng zie ik er niet uit. Maar misschien omdat iemand haar gewoon aansprak. Of zomaar te hulp schoot. Of, misschien, gewoon omdat ik een man was. Je weet het allemaal niet. We praatten nog even verder. Over die fietsen. Ineens werd ze toegankelijker. Kwam dichter bij me staan.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



zaterdag 12 november 2016

Juist geen relaite

Waar moet dat heen? Afknappen op vrouwen met in hun achterhoofd 'relatie'. Ja, dan kom je niet ver. Dan zal ik nog wel even single blijven. Want ik ga het niet aan. Terwijl ik het dan juist wel aanga. Precies juist zonder die veiligheid. Die ander ook. Dat is dan van twee kanten. Dat je ook weet dat het elke seconde weer in vrijheid uiteen kan sporen. Ga daar dan maar eens vol in, met heel je hebben en houden. Ja, ik ben wel gek, denk je dan. En dan zij ineens een ander tegenkomen. Ja, kan gebeuren. Maar waarom is dat een gevaar? 

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



dinsdag 25 oktober 2016

Wezenlijke bindingsangst

Het is een boude stelling. Die weerstand oproept. Mensen met 'relatie in hun achterhoofd' tasten voor mij direct de gelijkwaardigheid aan. Dan is het al niet meer het elkaar vrij en open ontmoeten. Ja, hoor ik mensen zeggen: Maar een relatie wil toch iedereen? Daarvoor staan we toch op deze site? Is dat nou zo erg? Dat doe jij toch ook?
Ja, ik zit hier ook. Ik sta ook op deze datingsite. Sta zelfs op Tinder. En toch is het anders. Ik maak afspraken omdat ik geraakt wil worden, ontroerd wil worden, dat een vrouw inhaakt op mijn beleving, dat ze als het ware ineens bij mij aan de zielstafel komt zitten.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 2 reacties



dinsdag 11 oktober 2016

Op zoek

Ja, karaktermannen. Ze worden schaarser. Ik hoor veel vrouwen zeggen: de leukste zijn eruit. Dat zei mijn broer vroeger ook al over vrouwen. Hij maakte zich daar ernstig zorgen over. Op z'n twintigste al. Elk weekend aan de bak om een vrouw te vinden. Haast. Voor ze op waren. Want zometeen zitten wij met de restjes te kijken. Elke zaterdagnacht kwam hij dan terug van het stappen en vroeg m'n moeder: Hans, hoe was het? Kloten. Het werd het wekelijks ritueel. Ik snapte hem wel. Hij zat op de grote vaart. Dat was maanden weg, een paar weken thuis. Op en af. En dan moest het gebeuren. Een vriendinnetje scoren.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 4 reacties



maandag 26 september 2016

Vrouwen vertellen.....

In ontmoetingen met vrouwen krijg ik het nogal eens te horen. Klachten over mannen.
Zijn ze wel echt in mij geïnteresseerd? Of telt alleen de verpakking? Om te flaneren. Niet voor lul te staan bij hun vrienden. Uiterlijkheid, uiterlijkheid. Het hele begrip 'lelijk eendje'. Heb je dat aan je kleven, nou, dan is het duidelijk. Dan redt je het niet.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 1 reactie



zaterdag 10 september 2016

Relaties, seksualiteit, voor mij een raadsel 2

O, ja, ik kom ze tegen. Ik zei het al in een vorig blog. Vrouwen met inhoud, kracht en karakter, waaraan het leven niet in onbenulligheid en oppervlakkigheid voorbij gegaan is. Maar het kan ook anders. Vrouwen, die na 30 jaar ontdekken dat ze door hun man zwaar zijn genaaid. Liefjes her en der. Vreemd gaan bij het leven. Al jarenlang. En nooit iets in de gaten gehad. Bevreemd mij zeer. Het is toch je echtgenoot? Dat is toch de mens met wie je het meest intiem bent, en niet voor niets je zielskeus voor altijd? Dat was toch het uitgangspunt. Op de mooiste dag van je leven.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 1 reactie



donderdag 25 augustus 2016

Relaties, seksualiteit, voor mij een raadsel

In het daten kwam ik ze tegen. Wat nu mijn vriendinnen zijn. Tegenkomen. Inderdaad, dat hele daten heeft voor mij de strekking van 'tegenkomen'. Het is een eigenlijk groot digitaal terras, en met veel plezier ontmoet ik daar ook juist veel vrouwen, die ik in mijn normale circuit nooit zou tegenkomen. Dat maakt het extra leuk. Al weet ik in mijn hart dat een ontmoeting met een vrouw voor gelijkwaardig tegenspel en ook nog aantrekkelijk en spannend, een lot uit de loterij is. Mijn lat ligt hoog. Daar kan ik niets aan doen. Ze moet me raken. En ik moet haar raken. Dan gaat de rest vanzelf. In mijn leven wat vol is, wat veel is, wat intens is, geboeid en gepakt door vele dingen. Met zo ook veel ruimte voor eigen stilte. Waarin je juist alleen wilt zijn.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



woensdag 17 augustus 2016

Verloren liefdes

Vorige week stond een ex voor mijn deur, Carry, na 16 jaar. Met onder haar arm een schilderij van een vorige ex, Karen. Twee werelden. Dat schilderij had Karen gemaakt voor mijn verjaardag, eind jaren 80, van mijn doorleefde schaatsen, na duizenden kilometers en twee elfstedentochten. Daarna had ik het bij Carry in bewaring gegeven tijdens mijn verhuizing naar Amsterdam. En was daar blijven staan. Ook na de breuk met haar. Nee, we hadden elkaar nooit meer gesproken of gezien. Er was teveel gebeurd. Ooit vonden we een diep thuis bij elkaar. Ergens vanuit wat we als kinderen hadden meegemaakt. Wat ons heel diep verbond, maar tegelijkertijd ook heel kwetsbaar was. Daar was het ook op stukgelopen. Ik weet en voel het. Toch door elkaar weer terug in wat ons ooit was overkomen. Het heeft ons onvoorstelbaar pijn gedaan.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



donderdag 4 augustus 2016

Mijn vriendinnen 2

Ja, open contact met vrouwen. Met vriendinnen. Die in mijn leven blijven. Omdat we echt iets met elkaar hebben. Elkaar een thuisgevoel geven. Zonder seksuele spanning. Want dat zou een enorme afknapper betekenen. Waarmee we direct uit het contact zouden schieten. Uit die kwaliteit. Zou iets kapot maken. Maar, nu moet ik wel zeggen, bij die vriendinnen is het daarmee wel begonnen. Met die seksuele lading. Dat is denk ik voor mij ook altijd de allereerste entree. Alhoewel, dan gaat het niet direct over seks, maar meer over aantrekkelijkheid, toegankelijkheid, dat ik ze aan wil raken, dat ik dicht bij ze kan zijn. Dat is dan ergens een toets voor thuisgevoel. Dat er iets moois is, dat er iets erotiserend is. Ongeblokt, niet afwijzend, of gesloten.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



woensdag 3 augustus 2016

Mijn vriendinnen

Ik heb een paar vriendinnen. Echte vriendinnen. Hartsvriendinnen. Met wie ik alles deel. Behalve het bed. Dat is er gewoon niet. Dat speelt niet. Totaal niet. Ook niet onderhuids. O, ja, soms stel ik het mezelf voor. Met hen. Het bed. Het is absurd. Het past niet. Ik moet er werkelijk niet aan denken. Nee, het zijn gewoon heerlijke contacten, in hun eigen kwaliteit. Ik geniet er van. Om vrij met elkaar te praten. Dingen te delen. Ook hoe we als man en als vrouw toch soms anders tegen dingen aankijken. Dat is mooi. En dat allemaal totaal zonder die seksuele spanning.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



zondag 17 juli 2016

Verlangen

Ik heb er al vaker over geschreven. Als kind dacht ik altijd dat er iemand was, ergens, die klaarstond, en op een onbewaakt moment mij in de armen zou vallen. De kans leek het grootst in romantische landschappen, met verspreide hoeves, kastelen, dat ik dan ergens zou staan, en er in de oprijlaan een vrouwenfiguur op zou doemen, die langzaam naderbij kwam. In haar postuur en in haar lopen voelde ik al, dit is een godin, ze reikt naar mij, ze is de warmte, ze begrijpt mij, ze omhelst me, en zegt dan, kom maar Wim, nee, niet meer praten.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 1 reactie



maandag 27 juni 2016

Een literaire date

Was pas in gesprek met een vrouw, die zei, je hebt zeker wel veel gelezen?
Omdat je de dingen zo mooi en treffend kan zeggen. Met zoveel kleur en nuance. Ik zei, nee, ik lees nooit. Alleen filosofieboeken. Vroeger. Heel veel en intens. Maar daarna nooit meer. Zeker geen romans of zo. Heb ik geen tijd voor. Te druk met mijn eigen levensverhaal. Ik merk aan mensen dat ze al te vaak levensdingen refereren aan wat ze gelezen hebben. Of in films gezien. En eigenlijk zo weinig zelf te vertellen hebben, echt vanuit hun eigen zelf, in wat ze raakt en treft.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 1 reactie



woensdag 8 juni 2016

Zelden zo benieuwd geweest (vervolg)

Nou, ik ben er geweest. De speeddate. Een belevenis. Toch anders dan ik gedacht had. Ik dacht ik loop een stomende zaal binnen met verhitte en nerveuze mensen, allemaal loerend naar prooi, maar dat viel tegen. Het was ook allemaal redelijk klein en overzichtelijk.
Het systeem was duidelijk. Je meldt je aan, krijgt een kaart met kolommen voor de namen van de gesprekspartners, met daarachter ja of nee. Achteraf in te leveren bij de organisatie.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 2 reacties



donderdag 19 mei 2016

Zelden zo benieuwd geweest

Ik ga komende week naar een speeddate-bijeenkomst. Lijkt me fantastisch om mee te maken. Ik heb geen idee. Lees in de uitleg dat er na 7 a 8 rondes een pauze is. Het duurt 2,5 uur. Dus even rekenen: 14 rondes in 150 minuten. Laten we de pauze er even aftrekken. 14 rondes in 140 minuten. Zeg 10 minuten per ronde. Ik neem aan dat een ronde is: een gesprekje met 1 persoon. En dan weer de volgende. Zo moet het toch ongeveer gaan. Maar ik ga er niets over lezen. Ik ga niets uitzoeken. Ik ga er gewoon heen. Laat me graag verrassen. Al die mensen. Allemaal bij elkaar in het licht van potentiële geliefde. Zo staan we daar. Zo kijken we elkaar in de ogen.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 6 reacties



zaterdag 30 april 2016

Mijn wereld is zo anders

Ja, wat ik dan zo van vrouwen hoor. Dat ze een man zoeken. Een partner. Om tegenaan te liggen. ’s Morgens samen wakker te worden. Plannetjes te maken voor de zondag. Gezellig samen er op uit. Dat ze de knusheid en de aandacht missen, van elke dag een appje of een smsje, van schat ik denk aan jou. Op een of andere manier zo ook iets rozigs over hun leven heentrekken. Zich steeds basaal verheugend op ’s avonds weer samen, met een glas wijn, de dag doorspreken, in elkaars armen op de bank. Vakanties plannen. Steeds met dat gevoel van ‘wij zijn samen’.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



woensdag 13 april 2016

Twijfel aan mezelf II

Ja, inderdaad, daar begint voor mij elke ontmoeting mee. Is er iets erotiserends? Heeft natuurlijk helemaal niks met seks te maken. Nee, is het voelen van een opening, een stroom, een trilling in iemand. Een soort sensualiteit, die te maken heeft met eigenwaarde en geloof. Van daaruit ook met ‘geen controle’. Dus niet van die strakke types die zitten op betamelijkheid of die steeds in het moment zitten te wezen. Nee, zij die zich echt vrij mee kunnen laten meenemen door wat er primair gebeurt. Die daarom ook altijd heel ontspannen in zo’n ontmoeting verschijnen.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 4 reacties



donderdag 31 maart 2016

Twijfel aan mezelf

Wat is er met me aan de hand, dat ik steeds niet echt geïnteresseerd ben?
Ik kan het soms niet geloven. Dat niemand echt verlangen en gretigheid in me wakker maakt. Daarom vind ik daten ook erg confronterend. Het zegt me zo vaak dat ik anders ben. Het is confronterend dat er in mensen elke keer niets is waardoor ik echt uitzie naar het vervolg. Nooit echt geboeid ben door iemands leven, iemands gedachten, en daar meer van weten wil.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 10 reacties



woensdag 16 maart 2016

Schaamrood op m'n kaken

Ik had pas twee dates op een dag, vrij kort op elkaar. Zegt de tweede ineens, je moet de lippenstift even wegvegen. Had ik de lippenstift van de vorige nog rond m’n mond zitten. Kan gebeuren, zei ik. Zonder blikken of blozen. Lachend. Zonder enige gevoel van gêne. En we praatten rustig door. Achteraf realiseerde ik me dat daten voor mij toch wel een andere lading heeft dan bij de meeste mensen. Ik zit weliswaar tegenover iemand als potentiële geliefde, dat is per slot de strekking van daten, maar in mijn gevoel helemaal niet op dat moment.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



zondag 28 februari 2016

Schurende zielen

Kreeg pas weer een mail van zo iemand die mijn profiel niet goed begrijpt. Nou ja, ik denk dan, heb ik het zo onhelder opgeschreven? Nee, ik zie het al. In mijn profiel staat ergens: ’Dat de zielen schuren’. Gebruik nooit het woord ziel, want je bent gelijk de lul. Krijg je onmiddellijk zo’n reactie van een spiritueel wezen, die weer teveel Tolle gelezen heeft. Word ik wel akelig van. Alles wat ik overdrachtelijk bedoel wordt onmiddellijk in deze sector getrokken. Je hoeft maar één woord te gebruiken wat ze herkennen uit hun eigen boekjes, of je ontspoort helemaal in wat je eigenlijk zeggen wil. De hele overdrachtelijkheid naar de kloten. Als ik dan reageer met: ik denk dat we in een andere wereld leven krijg je een gepikeerde reactie. Niet meer recht te trekken. Neem ik soms nog de moeite om uit te leggen wat ik er mee wil zeggen, heeft geen enkele zin.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



zondag 7 februari 2016

Verrassende ontmoeting

Ik zit tegenwoordig op Tinder. Geweldig. Hoe werkt het? Je voert een foto of foto’s in en eventueel een stukje profieltekst. En dan, swipen maar. Iemand niet leuk? Hup, door. Zo vliegen de vrouwen in hoog tempo aan je voorbij. Tot er dan toch ineens een leukje tussen zit. Is dat het geval kan je op een hartje drukken. Als zij nu hetzelfde doet bij jou, heb je een match. En kun je elkaar berichten sturen.
Nu zie ik toch al swipend ineens m’n therapeut voorbijkomen. Joepie. Had ik een jaar eerder in een extreme rouwfase (nee, geen behang) 3 sessie mee gedaan. Haptonomie. Ik dacht, kan geen kwaad, misschien zit er iets vast. Snel weer mee opgehouden. Maar deze vrouw. Leuk. Ze had mooie ogen. Rossig. Daar val ik op. Dus hup, ik druk op de Superlike. Superlike. Als iemand echt een topper is. Krijg ik er verdorie van haar ook een. Ook een superlike.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 6 reacties



zondag 31 januari 2016

Het geheim van de kus II

Ja, nu ik zo over kussen schrijf. Hoe zijn de ervaringen van vrouwen met mannen? Zag er al een in de reacties staan. Mannen die hun lippen stijf op elkaar houden. Ja, wat moet je daar van denken. Ik ben zelf een man. Maar herken het niet. Durf het ook moeilijk te interpreteren, want mannenlippen op mijn mond zijn mij onbekend. Maar je hebt nogal gauw neiging te denken aan verstrakking. Een soort oralisme. Hij kan zijn mond niet opendoen. Doodsbang voor gevoelens. Doodsbang voor wat er dan gebeurt. Stel je voor. Zo’n zachte vrouwenmond, die langzaam opengaat. Met dat vochtige van welkom. O, jee, wat nu?

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 1 reactie



dinsdag 12 januari 2016

Het geheim van de kus I

Je hebt ze in alle soorten en maten. Lichte, diepe, gevoelige, opdringerige, natte, ranzige, ongevoelige en dodelijke. Om met de laatste te beginnen, een verkeerde kus is fataal. Niet kunnen kussen, dan houdt het op. Het is ook niet eens een ‘kunnen’, een of andere vaardigheid, maar het heeft natuurlijk te maken met wat er in zit. Wat zo’n kus vertelt. Zo kan een echte foute kus een onmiddellijk breekpunt zijn. Je hebt het wel eens, bij een eerste date. Leuke vrouw, alhoewel, je had al je reserves. Bij het afscheid ontstaat er zomaar een kus. Geen vluchtige, maar echt zo eentje die tijd neemt. De mooiste vind ik zelf altijd als je zo’n 10 seconden heel lang en zacht met de lippen tegen elkaar staat. Ja, dat zijn de veelbelovende.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 2 reacties



zaterdag 26 december 2015

De onbereikbare vrouw

Ja, het is interessant, dat daten. Veel van geleerd. Veel reëler in de wereld gaan staan daardoor. Dat het heel moeilijk is om echt contact te krijgen. Contact van open delen. Gebeurt ook niet vaak. Veel mensen zitten intussen toch altijd te bewaken. Zitten ergens op een ander front toe te kijken, tegelijkertijd dat je met ze praat. Word ik altijd onrustig van. Meta-mensen noem ik ze. Er is dan een oordelend oog wat meekijkt. Een soort derde persoon. Die in het gesprek een lijstje van plussen en minnen aan het maken is. Zelf zijn ze in hun eigen kwetsbaarheid dan vaak verscholen. Ik voel dat direct, niet omdat ik zo hoog sensitief ben, maar omdat ik ze aanspreek op ‘mijn thuis’ in mijn eigen kwetsbaarheid.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 2 reacties



zaterdag 12 december 2015

Een gesprek

Ik kwam laatst een vrouw tegen, die was gestopt met haar huwelijk, met werken, met alles. Ze zat echt stuk, kon niet verder, en besloot met alles te kappen. Nog voordat ze in een burnout klapte. Ik vond dat mooi. Dat was al liefde voor haarzelf. Grenzen voelen. Er naar handelen. En dan niets. Helemaal niets. Volledige ruimte voor haarzelf. Dus niet gelijk in een nieuwe baan of relatie schieten. Zodat eindelijk wie ze was eens op kon borrelen. Met uitzicht op niets. Juist zonder toekomst. Ledigheid. Voor onbepaalde tijd. Dat vooral. Voor onbepaalde tijd. Niet stiekem jezelf al ergens op richten.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 3 reacties



zaterdag 28 november 2015

On-thuis

Mijn blogs. Wat worden ze veel gelezen. En wat roer ik veel irritatieplekken aan. Bijvoorbeeld als ik zeg dat ik mezelf leuk vind. Dat mag niet. Je hebt zo een ziektebeeld voor je kiezen.
Ook dat ik bij elke ontmoeting in één oogopslag voel wie ik tegenover me heb. Mag óók niet. Nee, natuurlijk heb ik het niet over een totaal doorzicht in iemands persoonlijkheid. Maar wel of iemand leeft vanuit onafhankelijk zelfgevoel, of dat iemand leeft met een angstige ‘doe ik het wel goed’ mentaliteit. Dat voel ik onmiddellijk.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 2 reacties



zondag 22 november 2015

Daten, meerwaarde in mijn leven

Heerlijk. Het ontmoeten van mensen uit onbekende hoek. Mensen die ik normaal nooit tegen zou komen. Betekent veel voor me. Al die ontmoetingen hebben me op een of andere manier dieper en reëler met de voeten op de grond gezet. Mijn leven was eerst veel te filosofisch. Ik wist het allemaal wel, maar ben nu veel meer echt gaan voelen, echt op emotie, waar mensen staan, wat hen beweegt. Het heeft mij tussen de mensen gebracht. Om tegelijkertijd te ontdekken dat ik in veel dingen echt anders ben.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 4 reacties



maandag 16 november 2015

Oma

Ze date ook. Krijg net een mail van haar. Heerlijk, roept ze. O, ik heb zo’n lol. Mannen! En elke keer schatten ze me jonger. Ja, als ik dan die vrouwen van mijn leeftijd zie. Tsjonge, jonge, dat zijn me toch een verzameling rimpeldozen. Baarmoeder kwijt. In de overgang. Haaruitval. Steunkousen. Thuiszorg. Alles lilt en lelt. Nee, dan ik. Op m’n 90ste. Hopla. Zie eruit als 50. Heb dat ook in mijn profiel gezet. Die leeftijd. Waarom niet? Zo zie ik er gewoon uit, toch? Dus wel zo eerlijk om dat te vermelden.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 2 reacties



zaterdag 14 november 2015

Bindingsangst

Ja, mensen vragen me weleens. Zo’n leuke man. Zo boeiend, zo creatief, een man die zulke prachtige teksten schrijft, zulke mooie muziek maakt. Waarom heeft hij nog geen partner? Hoe kan dat? Ze liggen bij bosjes voor z’n deur. En nooit is het goed. Wat is het? Bindingsangst?
Of ben ik gewoon te leuk, te bijzonder en authentiek om een gelijkgestemde te vinden. Als ik dan kijk hoe dat bij veel anderen gaat. Hup, ze hebben zo weer iemand. Snap ik niks van. Misschien is het verschil dat ik echt contact zoek en zij een onderkomen. Of maken ze ervan wat ze nodig hebben. Kom ik ook tegen. Leggen ze er iets in wat er helemaal niet is. Om zo uit het werkelijke contact weg te sporen.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 3 reacties



vrijdag 6 november 2015

Mijn ideale date

Mensen met echt een verhaal. Waarmee ze me boeien. Waarmee ik aan hun lippen hang. Vanuit hun eigen manier van kijken, eigen manier van leven. Als ze mijn gretigheid voelen, mijn verstaan, m’n echte belangstelling. En daarom niet meer ophouden. Mij in een stemming brengen. Vol van de kleur van een ander leven. Het leven van een ander mens. Een leven dat mij raakt. Wat door me heen trekt. Nog uren. Tot in de nacht. Tot in de volgende dag.
Ik wil meer. Ze maakte van alles in me wakker. Wat ik met haar wil delen. Wij die volgende dag elkaar weer spreken. Oneindig in een stroom geraken. Alsof het leven zelf bezit van ons neemt. Alsof het leven zelf gaat spreken. Ons brengt naar weidse landschappen. En zo samen aan een reis beginnen.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 1 reactie



zondag 18 oktober 2015

Daten: vaak praten over en niet praten in

Nee, het is niet echt lachen gieren brullen met die dates. Het valt me op hoe weinig mensen enthousiast vertellen over hun leven, waar ze mee bezig zijn, wat ze boeit. Die echt geraakt zijn door wat ze doen. Die van alles vertellen, met glinsterende ogen, helemaal in hun verhaal zitten en bijna vergeten dat ik erbij zit. Maar het is wel omdat ik echt belangstelling heb. Zo schieten ze nog meer in hun verhaal. Wat is dat heerlijk. Dan wordt het een soort in trance gesprek, waarin er zoveel herkenning is, eigenlijk onmiddellijk zoveel intimiteit, dat je er allebei van in de lach schiet. Komt helaas niet veel voor. Vaak vertellen ze er wel over hun leven, maar dan vooral er óver. Niet er in. Dan zie ik dat het niet pakt op het moment dat ze het vertellen. Dat gepakt worden heb ik wel. Ik kan niet anders. Voel altijd een emotie, als ik over dingen vertel. Ben ik er echt in betrokken, op dat moment, dat ik het zeg. Maar het komt vaak van één kant. Het gekke is, dan raak ik ergens altijd opgefokt. Want ik krijg geen contact. De ander blijft gesloten. Ik me dan ineens kwetsbaar voel, open.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



dinsdag 6 oktober 2015

De kunst van het daten II

Ja, ik vind dat mooi. Wat zo’n datingsite aan contacten oplevert. O, nee, geen relaties. Daar zit ik helemaal niet. Dan is er al druk voor je begint. Nee, gewoon open. Die ruimte moet het hebben. Kan het overal heen. Iets moet me raken. Een vrije trilling. Gebeurt dat niet, kijk ik weer uit naar de volgende. O, ja, altijd leuk. Interessant. Wie is iemand? Is er ineens iets van herkenning? Of is er helemaal niks? Of is het herkenning achter de voordeur.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



dinsdag 22 september 2015

De kunst van het daten

Tja, ik heb er nu zo’n 150 gezien. Vrouwen. Hartstikke leuk. Heb er ook echt goede contacten aan overgehouden. Zeker drie. Over vier jaar. Niet gek dus. Dan heb ik het over echte blijvertjes. Want dat voel je. Kwaliteit. Waarvan ik weet dat ze nooit meer uit m’n leven zullen verdwijnen.
Ja, zo’n datingsite. Een verrijking van de moderne tijd. Daar heb ik veel op aan te merken, maar dit is een toppertje. Al die mensen die ik ben tegengekomen. In alle soorten en maten. Soms in heftige mailconversaties. Literaire juweeltjes soms. Ergens elkaar in raken, maar net langs elkaar heen praten. Dat leverde mooie dingen op. Irritaties, die leiden tot heerlijke dialogen.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 1 reactie



maandag 7 september 2015

Wil ik dit?

Ja, ik merk duidelijk dat als vrouwen mij leuk vinden, en het contact wat intensiveert, er automatisch iets ontstaat van een patroon. Ofwel, er automatisch verwacht wordt ook eens naar hen toe te komen, of hun kinderen te ontmoeten, of een weekend samen door te brengen. Niet omdat dit spontaan leuk is of vanzelf ontstaat, maar omdat het in de lijn der verwachting ligt. Zelfs op straffe van ‘geef je wel om mij’. Zoals ook haar omgeving haar daarop aanspreekt. ‘Is die man nou wel eens bij jou geweest? Hoe lang ken je hem al? Nou, dan zou ik m’n conclusies wel trekken’.‘Als je niet eens bij hem mag blijven slapen, wat heb je dan met hem?’. Met dit soort vragen heb je het voor jezèlf al moeilijk zat. Want van binnen is diezelfde verwachting aan het wroeten.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 3 reacties



vrijdag 21 augustus 2015

Verlangen en verwachting. Vanuit het oogpunt van mijzelf.

Ik ben anders. In mijn daten. In mijn omgang met vrouwen. O, wat ben ik gevoelig voor dat echt in vrijheid samen zijn. Waarin ik vandaag niet zeker weet, of er ook een morgen is. Daar ook niet vanuit mag gaan. Daar ook niet mee bezig ben. Want ik leef vandaag. Daarin is het wat ik met iemand heb. Daarin is het wat ik met leven heb. Geen mogelijkheid me over zin of onzin te bevragen. De zin ontsluit zich in mijn leven zelf. In die stroom is eerlijkheid en puurheid domweg al gegeven.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 2 reacties



vrijdag 7 augustus 2015

Verlangen en verwachting. Vanuit het oogpunt van de man.

Kreeg dat verzoek. Dat is moeilijker. Heb daar niet zo’n beeld van. Hoe ze zich bewegen op zo’n datingsite. Hoe ze de contacten met vrouwen ervaren. Voelen ze zich ook zo vaak genaaid? Is het ook teleurstelling op teleurstelling? Of vinden ze het misschien heerlijk om van het ene bed in het andere te hopsen. Met vrouwen die er ook zo instaan. Of een slagveld van gedeukte vrouwen achterlatend, die dachten dat er meer was. Of als mooie gewiekste man een eenzame vrouw aan het lijntje houden, met af en toe een neukje, een etentje, een beetje aandacht, en inmiddels gewoon bij z’n eigen vrouw blijven.
Er zijn natuurlijk ook serieuze mannen. Die echt contact zoeken. Die gevoelscontact willen. Maar dat zijn mietjes.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 3 reacties



zondag 19 juli 2015

Verwachting en verlangen

Ik merk dat veel vrouwen in dates een vrij gedetailleerd plaatje hebben van de gezochte man. Niet zozeer qua uiterlijk. Dat valt nog wel mee. Maar wel wat ze ermee willen. In die zin zitten we vrij vaak echt in een andere wereld. Ik verlang helemaal niet naar een relatie of een vaste vriendin. Alleen het begrip al. Ik moet er niet aan denken. Dat is bij dates ook gelijk een afhaker. Voor mij moet het allemaal vanzelf gaan. Zonder lading. Echt uit interesse. En als ik er niet van groei en bloei, is het direct klaar.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 7 reacties



maandag 29 juni 2015

De godin die nooit zal komen (slot)

O, ja, heel soms beleef ik het. Die godin. In een ontmoeting met een vrouw. Dat onze zielen elkaar raken. Maar dat we elkaar toch net niet kunnen bereiken. Door de lagen eromheen, hoe we het leven ieder voor zich invullen. Soms echt onoverbrugbaar. Frustrerend. Dat wel. Maar zoiets laat me niet achter met een leeg gat. Nee, wel grote verwondering, grote vragen, niet te beantwoorden vragen waarom het allemaal zo moet. Waarom het leven zo in elkaar zit. Waarom alles niet gewoon vanzelf gaat. Waarom mensen elkaar niet gewoon in de armen vallen. Allemaal verlangend naar hetzelfde. Allemaal geraakte, verwonderde en op elkaar aangewezen mensen, die zo graag hun leven willen delen met een ander.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 3 reacties



donderdag 11 juni 2015

De godin die nooit zal komen II

Ja, moet het bekennen. Telkens kijk ik toch wel naar een vrouw die ik ontmoet van 'is ze het'? Wel altijd met een lach, dat moet ik zeggen. Het beheerst niet echt m’n leven. M’n leven is zo al boeiend zat. Ook hierdoor. Dat is wel mijn zegen. Dat ik in niets ingegraven ben, dat er geen frustratie is, of zuur gemis, of steeds een zeurend voelen dat er iets niet is. Nee, maar ik blijf wel dromen, er blijft altijd iets van een droom, verlangen, wat ook kleur geeft aan m’n leven.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 2 reacties



maandag 25 mei 2015

De godin die nooit zal komen

Gek hè? Ik sta al heel lang op de site, ben helemaal niet bezig met relaties en toch blijf ik erop staan. Goed moment voor bezinning waarom. Nou, ten eerste vind ik het uitermate boeiend. Het ontmoeten van nieuwe mensen, puur op basis van tekst en foto. Foto is bij mij het minst belangrijk. De tekst, ja, daar gaat het om. En dan kijken wat me pakt. Soms komen er ontmoetingen. Nooit nerveus. Omdat ik het nooit aanga met verwachtingen. Totaal ontspannen zo’n gesprek in ga. Nieuwsgierig hoe het zich ontvouwt. Hoe het gaat. Altijd vanzelf. Dat is mooi. Heb nooit een geforceerd stilte-moment meegemaakt. Dat je in de modus terecht komt van wat zal ik eens zeggen.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 5 reacties



woensdag 6 mei 2015

De worsteling van schrijven

Een nieuw blog, soms een probleem. Soms heb ik geen ruimte om te schrijven. Ik wil ook het liefst niet over dingen schrijven, maar in dingen schrijven. In geraaktheid, iets moet me pakken, me in beweging brengen, en dan in dat gepakt zijn schrijven. Dat is het ideaal.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 5 reacties



zaterdag 18 april 2015

Zaaddodende pasta

Het valt me op dat zo weinig mensen eigenlijk reageren op waar m’n blogs over gaan. Meestal blijven ze hangen in verontwaardiging over oordelen, over één kam scheren, veralgemeniseren en meer van dit soort calvinistische betamelijkheden. Precies de werking die goede columns beogen. Want dan is er duidelijk iets binnengekomen. Iets wat irriteert, iets wat prikt, wat soms dan ook, getuige de reacties, direct onschadelijk gemaakt moet worden. Ik schrijf de blogs vanuit mezelf, mijn eigen geraaktheid. Zonder bedoelingen verder. En inderdaad, ze prikken, brengen iets in beweging, roeren pijnplekjes aan, dat is wel duidelijk. Vooral als ze soms dingen zeggen die mensen niet willen horen.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 9 reacties



vrijdag 3 april 2015

De zoekende man

Ja, waar zijn ze? De vrouwen van allure. Wild, dierlijk, onbetamelijk. Wars van regels, normen. Geraakt, verhit, ontroerd, zo wil ik ze. Maar nee, wat kom ik tegen? Voorspelbare ingekaktheid. Binnenmaatschappelijk gelul. En allemaal te yoga. Een behoorlijk kwantum is ook nog door coaches onder handen genomen. Ze zijn allemaal heel bewust en erg van de eigen keuze. Op verrassende visies en gedachten heb ik ze nooit kunnen betrappen. Iets eigens, ho maar. Al denken ze van wel.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 11 reacties



donderdag 19 maart 2015

Kalverliefde II

Ja, ja. Dat ’Boer zoekt vrouw’. Heb er al over geschreven. Natuurlijk wel heerlijk om naar te kijken. Het liefst met een heel stel. Mensen vinden het altijd leuk samen met mij. Door mijn heftige kreten en uitspraken, vol in m’n emotie. Soms duik ik gillend in de bank omdat ik het werkelijk niet meer aan kan zien. Als ze elkaar gaan kussen bijvoorbeeld. Brrr. Of als ineens die handjes bij elkaar komen. Arrrggh. En hij vervolgens z’n hele stal met gevoelens openzet.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 2 reacties



woensdag 4 maart 2015

Ode aan de vrouw

Mannen zijn de jagers, de spieren, de domme krachten. Ego’s die elkaar de kop afhakken. Ze vechten met vuur en zwaard. Alsof hun leven eeuwig is. De vrouw niet. Zij is subtieler. Ze lacht ook een beetje om die stoere man. Die zich verbergt achter grote daden. Die zijn angst en zachtheid onder water houdt. Hij heeft ook minder meegekregen om dat te doorbreken. Geen naderende menstruatie waarmee hij zwak en kwetsbaar wordt. Het schild verbrokkeld waarachter hij verscholen staat.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 3 reacties



dinsdag 3 maart 2015

Kalverliefde

Hoe is het mogelijk. Dat ‘Boer zoekt Vrouw’. Je schrijft een brief, je gaat naar de boer, logeert daar een week, en je wordt verliefd. Knap hoor. In een week tijd de juiste gevoelens. Ben ik wel jaloers op. Als ik mijn dates zo eens na ga. Is binnen een minuut al bekeken. Geen vonk. En die komt er ook niet.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 4 reacties



maandag 16 februari 2015

Daten, een onbeleefde beleving II

Ja, toch verwonderd over het feit dat zo weinig mensen zich herkennen in dat niet reageren op berichten. Terwijl ik weet dat het aan de orde van de dag is. Trouwens, mijn niet reageren geldt alleen nikszeggende berichten als ‘ik vind je profiel leuk’ en lege interesse-berichten. Neem dan even de moeite voor een persoonlijker bericht. Ben je niet-betalend lid en je kan geen initiatief nemen, word je toch alsnog betalend lid? Als iemand je echt raakt. Als dat al teveel is.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 3 reacties



donderdag 5 februari 2015

Daten, een onbeleefde beleving

Als iemand mij mailt, en het is een mail die mij helemaal niets doet, reageer ik vaak niet eens. Ik vind dat ook precies de heerlijke code van digitaal daten. Bevrijd van allerlei beschavingsregels en beleefdheidsvormen. Gewoon eerlijk, helder en duidelijk. Als ik niet terugschrijf heb ik geen belangstelling. Part of the game. Hoef ik nog niet nog eens apart mede te delen. Of de afwijzing te verantwoorden. Wordt het toch al gauw een soort gratis psychologisch consult.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 11 reacties



woensdag 21 januari 2015

Daten: beginnen met gelijkgestemden vinden

Zo ligt het voor mij niet. Het is toch meer ze verrassenderwijs tegenkomen. En dat er dan ruimte is om echt met elkaar in de stroom te komen van waarin je elkaar raakt. En van daaruit ook de volle ruimte is welke vorm het vindt. Daar heb je niks over te zeggen, en dat is dan ook het mooie om zonder terughoudenheid te kijken waar het heen gaat. Ik ben dus niet zo van de labels en de lading die op begrippen als relatie liggen. Het gaat mij echt om de de weerklank, die er op een bepaald moment ontstaat.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 1 reactie



woensdag 7 januari 2015

Man en vrouw

De twee geslachten. Tot elkaar veroordeeld. Tot we de seksuele drang eraf halen. Wat blijft er dan over? Wat hebben we elkaar dan nog te bieden? Hoeveel toenadering er is op rekening van seksuele interesse? Interessant om dat eens weg te denken. En dan kijken wat er over blijft. Op kwaliteit. Zonder de vervuilende hebberigheid van het lichamelijke. Worden er vrij veel huwelijken ontbonden, denk ik. Trouwens, heel die sexualiteit, is per slot ook allemaal chemisch. Op rekening van de voortplanting. Niks persoonlijks aan. Al denken we van wel in onze partnerkeuze. Moet ook wel. Anders werkt het niet. Geleefd door testosteron. En onstuitbare kinderwens. Ja, dat wil wel. De biologische klok.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 6 reacties



zaterdag 20 december 2014

Daten als erotisch avontuur. Een minnedicht.

O, jee, je verbeelding slaat op hol
spreek uit, spreek uit, dat is nu juist zo fijn
geen gêne tussen ons
hoezo dan te gedurfd voor woorden?
want eigenlijk zeg je het al
je hebt het al gezegd
kom, laat die woorden spreken
o, laat die woorden leven
in wat je fantasie vertelt
kom, deel het met me
ik zal je dan vertellen
of jouw fantasieën ook de mijne zijn
dus laat het gaan, laat het maar gaan
o, laat de woorden komen.
die je verlangens en gedachten dragen......

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 1 reactie



maandag 8 december 2014

Mensen onder elkaar

Ja, dat heb ik weleens. Waarschijnlijk mijn zachte inborst. Lopen er ineens tranen over m'n wangen. Een soort verdrietigheid. Krijg ik weer te horen van die vriendin dat ze ongeneeslijk ziek is. Ze woont hier bij mij om de hoek. Zo'n kwetsbaar wezentje. Die zo haar best doet om een weg te vinden in het leven. Al jaren last heeft van psychoses, ook al jaren onder de anti-depressiva zit. Zo af en toe spreek ik haar. Hoe ze zoekt in haar leven. Hoe ze aan haar katten gehecht is. Daar alles instopt wat ze mist aan intimiteit bij mensen. Soms gaat er een dood.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



maandag 24 november 2014

Muziek en mijn relatie tot de ander

Ik hoor het zo vaak. Dat mijn muziek mensen brengt naar zoete oorden, naar de koesterende warmte van de Spaanse zon. Verwonderd me altijd. Want ik ben wel zo verschrikkelijk uit de klei getrokken. Hollandser kan niet. Ben ook nog nooit in Spanje geweest, en heb al helemaal geen muziek uit de regionen in huis. Toch komt het telkens terug in mijn muziek. Dat mediterrane. Dat zwoele. Sensuele.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



dinsdag 4 november 2014

Zelf II

Ja, het is opmerkelijk. Hoe ik in dat mechanisme zat. Van alle aandacht bij de mensen halen. Alsof ik dat nodig had. Alsof ik geen eigen zelf had. Nou, als er iemand was die tevreden en blij was met zichzelf, dan was ik het. Dat was het gekke. Ik barstte werkelijk van het talent en allerlei leukigheden. Ik had die aandacht dus totaal niet nodig.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



donderdag 16 oktober 2014

Zelf

Echt jezelf durven geven. Zo dat je jezelf kwijtraakt. Hola, dat klinkt wel erg eng. Maar, valt mee. Het enige wat je kwijtraakt is bewaking, controle, bewustzijn.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 7 reacties



zaterdag 19 juli 2014

Echt of namaak

Ik word zo zijdelings weleens betrokken bij het organiseren en samenstellen van tentoonstellingen. Dat is leuk. Met een paar mensen op zoek gaan naar onbekende en veelbelovende kunstenaars. Trouwens geen makkelijke opdracht. Kunstenaars zat, maar kwaliteit, dat is niet dik gezaaid. Ook moeilijk te vinden.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 6 reacties



donderdag 5 juni 2014

Ontmoeting

Echt of namaak? We gaan er nog maar eens even mee door. De reacties op de vorige blogs geven er aanleiding toe. We hadden het over die zangeres. Die daar schaamteloos niks stond te wezen. En niemand had het door. Angstwekkend, hoor. Shit wordt goud. Bn-er worden. Zo simpel is het. Boetseren, beeldhouwen, zingen, schilderen, het maakt allemaal niet uit. Het verkoopt als een trein. Als ze het over 1000 jaar opgraven, schrikken ze zich kapot. Ja, wat is er nog echt?

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 2 reacties



woensdag 14 mei 2014

Daten. En snel vergeten.

Ja, moet weer denken aan die zangeres in dat vorige blog. Wat zong ze expressief. Wat kon ze prachtig intiem fluisteren. Of intens uithalen. Maar het was alleen maar geluid. Hoe ze daar stond de gepijnigde vrouw uit te hangen. Een bijzonder mens te zijn. Wijsheid uit te stralen.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 9 reacties



dinsdag 29 april 2014

One woman show

Ik was bij een concert. Kreeg een gratis kaartje van een vriendin. Was leuk. Een mooie gelegenheid om veel van haar vrienden te ontmoeten. Maar toen. Het optreden. Ik schrik. Ik wist niet wie het was. Een oude vrouw, licht op de been gehouden door resten van jeugdigheid, met te mooie tanden in een rimpelgezicht. Blond, met achter wijds krullende lokken en aan de voorkant dat dunne van haar leeftijd. Ook haar gezicht. Met dat bottige van ouder wordende vrouwen.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 3 reacties



zondag 13 april 2014

Second Love

Ik heb het aangelegd met een getrouwde man. Is heerlijk. En ook veilig. Kom het niet te dichtbij. Dus geen gezijks met gevoelens. Wat je anders nogal snel hebt. Als je allebei vrijgezel bent. Maar, deze man speelt vals. Hij is niet open tegenover zijn vrouw. “Wat als ze wegloopt? Het is toch je veilige haven. Ik ga niet m’n huwelijk op het spel zetten. En m’n carrière. En m’n huis. En m’n hypotheek. En m’n kinderen”.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 6 reacties



zondag 6 april 2014

Liefde op de helling

Sla de krant open. Zie ik weer zo’n bericht. ‘Onderzoek heeft uitgewezen’. Alleen dat al. ‘Onderzoek heeft uitgewezen’. Heb ik het al gehad. Die triomfantelijke blik bij mensen die zo hun verhaal beginnen. Brrr.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 1 reactie



vrijdag 21 maart 2014

De gitaar

Ik ben als kind gitaar gaan spelen

wist niets van het instrument

deed maar wat, maar vond het mooi

het was mijn intimiteit, een gesprek met mezelf ergens

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 1 reactie



woensdag 5 maart 2014

Zaadelpijn

Verdorie, heb ik net een blog geschreven over dat onderzoek dat kinderen, geboren uit zaad van oudere mannen, 75 % meer kans lopen op depressiviteit, autisme of suicide. Is een vriendin van me zwanger van zo’n man. Ik schrik me wezenloos. Niet doen. Weghalen.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 4 reacties



vrijdag 28 februari 2014

Met zaad en daad terzijde staan

Verdorie, wat lees ik nu weer. Op de voorpagina van de Trouw. Er is een verband aangetoond tussen vaders die op latere leeftijd een kind maken, en de kans op bipolaire stoornis, autisme en siuicide. Kan kloppen. Bij vaders, die ver voorbij de middelbare leeftijd een jong ding scoren en het wicht, duidelijk op zoek naar een vaderfiguur, ook nog eens zwanger maken. Ja, als dat je ouders zijn, dan wil je wel heel snel bipolair worden, autistisch of als de wiedeweerga een einde aan je leven maken.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 5 reacties



maandag 17 februari 2014

Daten, saaie handel

geplaatst door Parlante - 15 reacties



dinsdag 28 januari 2014

Open en bloot tot het einde

geplaatst door Parlante - 1 reactie



dinsdag 14 januari 2014

Op m'n bek gaan IV

Het is een mooi onderwerp. Ik ga er nog even mee door. Het raakt zoveel mensen in contact met elkaar. Op je bek durven gaan. Open zijn. Eerlijk zijn. Jezelf echt delen. En geen verhaaltjes vertellen. Of jezelf onwillekeurig lopen te verkopen. 

En inderdaad, het is een feit, door mijn eigen openheid ben ik wel heel erg hard geconfronteerd met de beperkingen van mijn ouders. Maar tegelijkertijd in diezelfde openheid ook met de warmte en kracht in mezelf. En dan is de kunst, open blijven. Ik had de keus niet als kind. Later eigenlijk ook niet. En wat dan agressie heet en boosheid was, is in feite een uiting van verbijstering, een intens emotioneel wanhopig zijn, maar daarmee juist binnen de mogelijkheid van contact. Veel mensen spreken afkeurend over boos, over agressie, als iets wat alleen maar afbreekt, als iets wat geen bouwstenen in zich draagt. Maar het is juist een heel directe opstap naar contact. Nee, niet de agressie vanuit reeds opgelopen en ingerotte schade, waarmee de bankrover zijn slachtoffers bedient, en de menselijkheid overruled. En ook niet over de opgekropte ingehouden boosheid van mijn ouders, die helaas nooit een vloeiende uitgang vond. Dat is een heel andere boosheid dan de boosheid van een kind, die tegen een muur loopt. Wat onmiddellijk onverkropt zijn uitgang vindt.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 2 reacties



vrijdag 10 januari 2014

Op m'n bek gaan III

Op m’n bek gaan. Is al het derde blog met die titel. Grof? Maar het beschrijft wel precies wat het is. Meestal denken we aan een blauwtje lopen. Of dat je man al jaren vreemd gaat en je al die tijd niks door heb. Maar, moet zeggern, het ergste qua op je bek gaan is toch wat je als kind meemaakt. Als je er domweg vanuit gaat dat mensen naakt en open hun beleving delen. Kom je even van een kouwe kernmis thuis. Loop je keihard tegen een buitenkant op. Sta je daar ineens, totaal verlaten. Een onvoorstelbare ervaring. Ik weet het nog, als jongetje. Hoe ik ’s avonds vaak nachtmerries had. Dan de trap af rende, de keuken in, waar mijn ouders zaten. En in paniek de hond omhelsde. De hond dus. Niet mijn ouders. Mijn ouders waren een bevroren vlek. Niet aanspreekbaar. Dat is keihard tegen een muur. Waar moet je heen? Als je bang bent. In paniek bent. Doodsangst voelt. Om wiens nek moest ik mijn armen slaan?

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 6 reacties



vrijdag 6 december 2013

Op m'n bek gaan II

Het gekke is, ook al weet je hoe het in elkaar zit, dan toch, elke keer, op het moment surprême, kon-ik-het-niet-geloven. En dus weer op m’n bek. Wat gebeurt er dan? Dan stuitte ik op grenzen, op buitenkant, op poses, en goh, wat voelde ik elke keer veel emotie, een enorme verbijstering en ook een soort boosheid. In dat telkens weer niet kunnen delen van direct beleven. En nu, na jaren, ga ik het dan eindelijk leren daar beter mee om te gaan, overigens, zonder iets van m’n gevoel in te leveren. Integendeel. Het is juist in dat gevoel, in dat steeds doorvoelen. Daarin wordt het allemaal verteld. In dat steeds weer onbeschermde open zijn.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 3 reacties



zaterdag 23 november 2013

Op m'n bek gaan

Ja, dat enthousiasme. Heb ik nogal eens leergeld mee betaald. Zo kan je ook tegen de muur van jezelf op lopen. Om te beginnen muzikaal. Als ik op m’n gitaar speel, komen er onbedoeld en verrassend mooie dingen uit mijn handen vloeien. Dat is fijn. Dat is fantastisch. Al dat moois, dat komt dan zomaar. Maar op een bepaald moment werd ik er gek van. Zit je lekker te spelen. Boem, daar was weer wat. Te mooi. Kon ik niet laten liggen. Opnemen dus. Halve songs. Gitaarstukken. Themaatjes. Opzetjes. Frases. Moet je allemaal uitwerken. Maar daar had ik geen tijd voor. Want er kwamen elke dag nieuwe. De stapel werd maar groter. En groter. En groter. Gek werd ik er van.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 8 reacties



dinsdag 12 november 2013

De zangeres I

Ja, enthousiasme kan soms deuken oplopen. Nou ja, deuken. Kan ook nog erger. Wat ik meemaakte, een paar jaar geleden, met een zangeres. Ze was fantastisch, elke toon was raak. Ze inspireerde me op een onvoorstelbare manier. Zette je ons in één ruimte, ontstond er muziek. Ik had een kleine studio, waar we alles opnamen. Regelmatig dat ze binnenkwam, terwijl ik gedachteloos wat zat te spelen, en ze spontaan begon te zingen. Niet een beetje neuriën, maar pats, in volle glorie, met schijnwoorden, alles erop en eraan. En, onmiddellijk in een geweldige opbouw. Zomaar, ins blaue. Goh, wat raakte het me. Zo mooi, zo puur. Ja, en daar zat ik dan, met m’n gitaartje. Gewoon doorspelen, dacht ik. Maar ik stikte van de zenuwen. Want ik wilde het absoluut niet verstoren. Ging ze me nog aankijken ook. Waar wilde ze heen? Paniek. Maar mijn handen vonden hun weg. Het ging vanzelf. Het klopte. Er werd iets geboren. Een intens gesprek in muzikale onder-water-taal. Schoonheid uit het diepste van ons wezen.

Maar dan. We hadden één ding nooit moeten doen: terugluisteren en uitwerken. Ik had gewoon al die opnames moeten verzamelen, onmiddellijk op CD zetten en uitgeven. Kon ik de wereld laten meeluisteren. Maar helaas. Zo is het niet gelopen. Want met dat terugluisteren en uitwerken begon de ellende. Dan veranderde haar blik. Werd het een andere vrouw. Dit niet goed, dat te saai, dit te lang, dat te kort. Zij die mij in het zingen zo diep raakte, zo ontroerd, door schoonheid meegenomen, stond nu te knippen, te snijden in het goddelijk volmaakte. Want dat was het. Zo beleefde ik het. Iets is op een bepaald moment goed. Niks meer aan doen. Op zo’n moment geef je het uit handen. Dan is het niet meer van jou. Schiet je naar en ander niveau contact. Het is GOED. Dat weet je oneindig zeker. Maar nee hoor, hup, het mes erin. Door dezelfde persoon. Dat-kan-je-niet-geloven. Ik keek naar haar. Nee, het wàs ook niet dezelfde persoon. Want als ze zong dan was ze er niet. Dan leek ze van zichzelf ontheven. Dan loste ze op in een droomwereld. De muziek zong zelf. 'Ik' werd ze pas in dat snijden, knippen in het schone. Want als ze stopte met zingen kwam ze op aarde, kwam ze tussen de mensen, haar vijanden. Die konden je kop er afhakken. Daarom onmiddellijk snijden in het goddelijk volmaakte. Voordat een ander het kon doen. Complimenten accepteren? Nèè, natuurlijk. Want dat betekende toelaten dat het iets voorstelde. Kon je weer diep vallen. Op het podium dan, live, voor publiek? Tsjonge, wat was dat voor mij een frustratie. Bij mij thuis tot grote hoogte in improvisatie, in prachtige muzikale verhalen, op het podium teruggebracht tot niets, gepiep, wat iele, ingestudeerde klanken. Wat een verschil in beleving tussen ons, dat podium. Voor mij een omarming. Voor haar een zaal vol killers. Die je konden maken of breken. Nou ja, breken dus. Was ze weer thuis in de vertrouwde kelder.

O, wat heeft het lang geduurd voordat er in mij echt iets knapte. Hoe ze telkens als ze zong mij ook in die droomwereld bracht. Me meenam in dat samen, vòòr dat ‘ik’. Maar dan weer haar landing tussen mensen. Ik kon het telkens niet geloven. Die landing was bij mij zo anders. Want iets in mij heeft tussen mensen toch een thuis gemaakt. En weet, heb alles gegeven, om met haar ook die wereld binnen te gaan.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 2 reacties



vrijdag 25 oktober 2013

Een saaie man

 

Ga nooit op reis. Heb teveel te doen wat me boeit. Na 1 dag weg word ik al onrustig en wil ik weer terug. Verlang ik weer naar scheppen en spelen. Misschien is dat wel mijn reizen, op mijn manier. Niet geografisch, maar door landschappen van geraaktheden, muzikale ingevingen enz. Ga ook nooit naar de film, en lees ook geen boeken. Ben teveel geboeid door mijn eigen levensverhaal, om aan een papieren verhaal van een ander toe te komen. Ga wel veel naar galerieën en open atelierdagen. Dat vind ik leuk. Om in een vluchtig passeren van wat er hangt ineens gegrepen te worden. In de terloopsheid ineens gepakt, verrast, opgenomen en verloren raken. Van God los. Het vrije veld. Dat overvalt. Me overkomt. Zoals nu de herfst. Die sfeer, van mensen, door de eeuwen. In de mistige, vochtige ochtendlucht, die stil over het land ligt en haar geheimen fluistert.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 4 reacties



maandag 7 oktober 2013

Daten. Een ontmoeting moet je tegenkomen

Ik leef zoals ik musiceer en componeer, waarin wat ontstaat al spelend uit mijn handen vloeit. Waarin niet ‘ik’ maar ‘het’ speelt, de ongeborgenheid van het scheppende moment.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 6 reacties



woensdag 11 september 2013

Liefde is voor iedereen II

Ja, dat was wat. Dat vorige blog. Cynisch. Nogal. Beroerde een pijnplek bij veel mensen. Terwijl ik toch niet echt iets nieuws zei. Over die werkelijkheid waarin we daten, liefhebben, kinderen krijgen. Kinderen krijgen.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 6 reacties



vrijdag 9 augustus 2013

Liefde is voor iedereen

Grote dank is verschuldigd aan Dr. Schwaab, en zijn beschrijving van het humane landschap in hersengolven, stroompjes en stofjes, vanuit een voorgegeven DNA. Duidelijk is dat we vanuit dit chemisch beeld met gerichte voeding en medicatie heel veel naar onze hand kunnen zetten.

Ik ken een vrouw, die heeft een mongoloïde zoon, en gaat met hem naar Engeland, omdat daar een dokter is, die medicatie heeft om het intellectuele vermogen van mongolen wat op te schroeven. Ja, zo’n jongen wil ook gewoon normaal zijn. Heeft ook recht op geluk. Hoorde van die vrouw, dat het echt resultaat had, die medicatie, dat zelfs zijn uiterlijke trekken wat minder mongoloïde werden. En hij kwijlde minder. Hij was ook ernstiger geworden. Niet meer dat altijd maar lachen. Is wel mooi.

Het beste blijft natuurlijk ze helemaal niet krijgen. Daar zijn ze al vrij ver mee, met chromosomen en zo. Om zo’n kind uit te sluiten. De Duitsers deden dat in de oorlog beter. Gewoon opruimen. Minder mens. Weg ermee. Maar komt op hetzelfde neer. Word je daar depressief van? Dat is een stoornis. Iets in je hersenen. Daar hebben we middelen voor.

Wat mij persoonlijk het diepst treft, is dat er na die medicinale blogs over incest en depressies enz., al niet vreselijk over me heen gevallen is. Het bleef uit. Op klein, zwak verzet na. Het bleef stil. Doodstil. En dat maakt mij bang, heel bang.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 32 reacties



vrijdag 2 augustus 2013

Hoe simpel kan het zijn II

Een vriendin van mij is slachtoffer van incest. Op heel jonge leeftijd overweldigd door haar eigen vader. Ze kon nergens heen. Naar niemand toe. Ze zouden haar niet geloven. En elke avond weer. Toen zijn de deurtjes bij haar dichtgegaan. Zodat ze niets meer voelde. Elke herinnering verdrongen.

En nu, na dertig jaar. Nu komt het terug. Heel langzaam komt het gevoel terug. Daarmee ook de herinneringen, de pijn, de vernedering. Maar ze hoeft niet te lijden. Dankzij een pilletje. Men vond gebieden in de hersenen die bij incest geactiveerd worden. Op basis daarvan kon men werkende stofjes isoleren, die nu als medicatie dienen. Negatieve ervaringen zoals verlies van eigenwaarde en walging van het eigen lichaam krijgen geen kans. Ze pakt haar leven weer op, met een positief levensgevoel, zonder hinder of negatieve gedachten. Dit soort medische ontwikkelingen zijn ongehoord. Door ook dit trauma terug te brengen tot een neurologisch feit, komt er daadwerkelijk ruimte voor afdoende behandeling, en, niet in het minst, het haalt ook de ethisch-morele druk wat van de ketel. Minder zwaar wordt het allemaal. Zeker ook door de drang van de dader, de incestpleger, fysiologisch te duiden.

Ja, wat zou het voor haar geweest zijn, zonder deze inzichten en hulpmiddelen. Als na dertig jaar onder water de herinneringen terugkomen. De angsten. De afgeslotenheid. Dat nergens heen. Dat niemand. Om weer door alle pijn en diep verdwijnen heen te gaan. En jarenlang te moeten strijden. Belaagd, weer elke dag, de uren tellen af, de dagen oneindig lang. Ze weet niet of ze het redden zal. Maar godzijdank, dat hoeft niet meer. Er is medicatie.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 1 reactie



dinsdag 23 juli 2013

Hoe simpel kan het zijn

Stoppen met roken kan rare verschijnselen opleveren. Zo ken ik iemand, die zelfs wilde stoppen met leven. Dat het zover kan gaan. Daar schrok ik wel van. Maar volgens de dokter is dat niet eens zo bijzonder. Komt door het plotseling wegvallen van het stofje dopamine. Een stofje, waardoor je je gelukkig voelt. Fijn om te weten. Daarom werd ze dus suicidaal. Hoe simpel kan het zijn. Stofjes. Allemaal ontdekt uit hersenenonderzoek. Stofjes en stroompjes. Daar draait het dus om. Stofjes die je dan ook weer in kunt zetten. Die dan weer werken op de hersenen en dus op de psyche. Dat is prachtig. Middelen tegen depressies, schizofrenie, ADHD, noem het maar op. Niemand hoeft meer onnodig te lijden. Het leven wordt draaglijker voor iedereen, dus ook de omgeving. Het getuigt eigenlijk van weinig zelfrespect als je er geen gebruik van maakt. Ja, die mensen bestaan. Die zelfs hun kinderen met ADHD, PDDNOS gewoon laten aanmodderen. Maar ik weet uit eigen ervaring hoe veel beter die mensen zich voelen met een pilletje. Hun werk of school gewoon weer op kunnen pakken. Gewoon weer verder kunnen leven. Maar wat duurt het soms lang vòòr de diagnose gesteld is en er behandeld kan worden. Een bekend actrice, wier man er een eind aanmaakte: “ik wist pas een half jaar dat hij ziek was”. Eerder ontdekken had zijn leven kunnen redden. Dat is erg voor die vrouw. Het kan nog gekker. Die het helemaal niet zien aankomen. Die zijn er ook. Nooit iets gemerkt. Hij had ook nooit iets verteld. Ineens weg. Geen afscheid. Niets. Laat staan levensreddende medicatie. Alhoewel die medicatie niet in alle gevallen nieuwe levenszin garandeert. Maar we komen wel dichterbij. Middelen, die meer en meer toegesneden zijn op de eigenheid van het individu èn ook specifieker werken op de aandoening zelf. Dat is natuurlijk fantastisch. Dit soort ontwikkelingen betekent ook voor het ingrijpen in de psyche steeds ruimere mogelijkheden. Denk aan gevallen als rouwverwerking, verbroken relaties, trauma’s en dergelijke. Waarin medicinaal ingrijpen in de hersenen ons verder lijden bespaart en we ons leven gewoon weer op kunnen pakken. Belangrijk is dat we dan nog preciezer weten wat er in de hersenen gebeurd. Om zo uiteindelijk het pad te effenen elke beleving chemisch te kunnen produceren, motiveren of bestrijden op weg naar een betere wereld.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 7 reacties



vrijdag 28 juni 2013

Houvast III

De dominee. Ik weet het nog. Wat was ik vaak woedend, beledigd, na een preek. Terug naar huis in de auto bij m’n ouders zat ik zo’n man helemaal verrot te schelden. Dat geblaat van de preekstoel. Ging nergens over. Bombastische volzinnen. Bijbelse kretologie. Elke week leeg gelul in een andere volgorde. In plaats van nu eens in gewoon nederlands praten over wat mensen echt raakt.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 4 reacties



donderdag 20 juni 2013

Houvast II

Schrijven, spelen, zingen. Die flow. Ik kan m’n gitaar pakken, en hup, daar stroomt het al. Zo gaat dat eigenlijk met alles. Zelfs bij wat ik zie. Mensen, dingen. Altijd een verhaal. Nooit neutraal. Ze doen me wat. Ze zijn mijn thuis. Ik besta erin. Dingen zijn mooi. Lelijk. Knus. Grappig. Of prikkelen m’n fantasie, of brengen verwondering, en soms verbijstering. Er kan van alles binnenkomen. Vrij zwevend door de wereld. Voor sommige mensen is dat bedreigend. Die schieten heel snel naar ‘hoe-het-er-uit-zien’. Drukken de beleving weg. Het primair contact met de mensen en de dingen. Moet ik altijd denken aan m’n vader. Maar die ging dan nog een stap verder. Liggen we met z’n allen in het gras naar de wolken te kijken, zegt hij ineens: “Een wolk is een condensatieprodukt”.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 3 reacties



zaterdag 27 april 2013

Houvast I

Krijg ik net een mail met als titel ‘inspiratietekst’. Nee, geen grapje van een onbenullige vriend. Maar serieus. Let op:

Loslaten betekent geen rivaliteit, geen strijd, geen gevecht…
Simpelweg ontspannen met het bestaan, waar het ook naartoe leidt.
Niet proberen je toekomst te controleren,
niet proberen om gevolgen te controleren,
maar ze toestaan te gebeuren…
zonder er zelfs over na te denken.
Loslaten is in het moment; gevolgen zijn morgen
en loslaten is zo’n heerlijke ervaring, een totale ontspanning,
een diepe synchroniciteit met het leven.

Osho

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 4 reacties



vrijdag 12 april 2013

Mijn kortste date II

Zoals vaker, na bepaalde dates, ga ik even bij vrienden langs. Heb je je weer laten opfokken? Ze zien het onmiddellijk. Ik geef ze niet eens kans om iets te vragen. Hoeft ook niet. Een fles bier wordt in m’n hand gedrukt, ze gaan er echt voor zitten. Glunderend en vol verwachting. Er komt een smakelijk verhaal. Een portie cabaret, van een opgewonden, en ook diep geraakte vriend.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 1 reactie



zondag 7 april 2013

Mijn kortste date

Ik had ooit een date. Duurde niet lang. Na de bekende ontspanningsriten kwam het hoge woord eruit. Kinderpsychiater. Het werd ineens behoorlijk stil. Had als kind nogal wat met haar beroepsgroep te maken gehad. Als notoire dwarsligger. Bracht mijn ouders zo tot wanhoop, dat ze me naar een psychiater stuurden.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 12 reacties



zondag 31 maart 2013

Geen titel

Je bent bang
Je diepste ik.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 2 reacties



donderdag 28 februari 2013

Contact II

Ja, dat was een mooi verhaal. Dat blog met de titel ‘Contact’. Over dat zingen, schrijven, spreken, spelen. Klonk als een paradijs. Echt in contact, echt in die flow zijn. Waarin je steeds verrast wordt. Geen ‘ik’ meer, geen bewaking meer, geen controle. Gewoon wat uit je handen vloeit. Alsof het leven zelf aan het spreken is. Maar, er is ook een andere kant. Want ik kan niet voor het ene openstaan, en voor het andere gesloten blijven. Het deurtje staat nu eenmaal open. Er komt van alles op me af. En even dimmen, nee. Dit is het hem nu net. Er zijn geen grenzen. En alles is nogal ruw, naakt.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 1 reactie



zaterdag 16 februari 2013

Met m’n neus tegen het raam

Het sneeuwde. Eergisteren. Ik zat in de bibliotheek, toen het begon. Hele dikke vlokken. Ja, dan moet ik naar buiten. Kijken. Alleen maar kijken, recht omhoog. Tot ik er duizelig van word. Naar die miljoenen vlokken, die traag dalen, met zoveel rust en alles overstegen. Om zich met een oneindige wijsheid neer te vleien op aarde. Geluidloos landend op een hoofd, een jas, een auto of die kinderen die daar dansen.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 3 reacties



vrijdag 8 februari 2013

Gek

Het is me wel eens overkomen
dat ik over straat liep en de wereld tot me sprak.
 Wat zei die wereld?

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 3 reacties



zaterdag 19 januari 2013

Verbondenheid

Ik heb twee langere relaties gehad. Vooral die ene. Die ging heel diep. Verbondenheid. Maar ook weer niet. Verbondenheid in de onderstroom, een soort geraaktheid in de diepte. We woonden allebei in een studentenhuis. Ik weet nog hoe we elkaar in de armen vielen. Midden in de nacht. Nog nooit een woord gewisseld. Maar er was iets dieps, iets van twee zoekende mensen die in dezelfde stroom zaten. Ik zat tot over m’n oren in de filosofie, losgeslagen, leefde in diepe vragen, in totale verwondering, soms op het randje van paniek.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 7 reacties



zaterdag 29 december 2012

De paradox van de rechte lijn

De rechte lijn. Een paradox. Voor sommigen is het houvast. Voor anderen juist weer niet. Voor hen boezemt de rechte lijn zelfs angst in. Hundertwasser, kunstenaar en architect, zei ooit: De rechte lijn voert naar de ondergang van de mensheid (The straight line leads to the downfall of humanity. Text for the catalogue of the first exhibition at Studio Facchetti, Rue de Lille, Paris).
Nogal een uitspraak. De ondergang van de mensheid. Waar doelt hij op? In ieder geval de dood van de architectuur. Waarin alles strak is. Alles overvleugeld door de rechte lijn.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 5 reacties



vrijdag 7 december 2012

Contact

Joe Satriani, Jimi Hendrix, Steve Vai, Ritchie Blackmore, Jimmy Page. Dat zijn de mannen. Wervelende, vlijmende gitaarssolo’s. Wat kunnen die mij raken. Ik ben zelf klassiek gitarist, met elementen flamenco, maar hardrock, dat is apart, dat blijft apart, en gaat dieper dan welke muziek bij mij ooit kan komen. Arvo Pärt, Gorecki, Brahms, Mahler, Sibelius, prachtig, onvoorstelbaar indrukwekkend, maar zo diep als rock en gitaarsolo’s mij raken, nee. Ik heb alle techniek in huis om zo te spelen, en altijd is het mijn droom gebleven: gitarist in een hardrockband. Bouwen aan nummers, veel gitaarwerk, klassiekachtige intro’s, symfonische elementen, na een droge klap van de drums, los. Vol erop. En dan elkaar aankijken.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 7 reacties



vrijdag 16 november 2012

Het orgasme IV

Ik zit onschuldig op een terras. Te kijken. Allemaal mensen. Ik realiseer me ineens: orgastisch geconcipieërd. Wij allemaal. Ik ook. Zonder uitzondering. In een kreun ontstaan. Kan het me werkelijk niet voorstellen. Als je ziet wat er allemaal voorbijkomt. Toch is het zo. Onontkenbaar. Allemaal. Dik, dun, oud, jong.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 2 reacties



vrijdag 9 november 2012

Het orgasme III

Ja, stel je voor, dat er geen orgasmes bestonden. Ook geen drang tot sex. Wat voel ik dan nog als man bij een vrouw? Als heel die dimensie weg is. De erotiek, de sex. De vrouw als begerenswaardig wezen. Ja, dat merk ik wel. Dat speelt altijd ergens, dat verlangen, die begeerte. Bij elke ontmoeting. Als dat er niet was, kale bedoening. Je kan het er ook niet uitsnijden, of benaderen als een soort aanhangsel. Heel ons contact, ons hele sociale leven is ermee doorweven. Het zit in ieder mens. Onmiddellijk al. Toch, voor de grap, probeer ik het wel eens. Het uit te schakelen. Zijn zo van die experimenten. Om een vrouw zeg maar netto te bekijken. Dat is moeilijk. Want mijn primaire contact is al erotische geladen. Ze doet me wat. Of ze doet me niets. Is gebeurd voor ik het weet. Maar het vertelt veel. Altijd heel veel. Hoe het met iemand is, hoe het met mij is, of er een soort openheid is, een soort losheid, hoe ze in haar vel zit, of ze van het leven houdt, of ze meevibreert met de dingen.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 3 reacties



donderdag 1 november 2012

Het orgasme II

Ja, dat orgasme. Even dat moment van vergetelheid en zorgeloos genot. Even weg van de wereld.
Maar, ook een troostrijk samen (zie vorig blog). In zichzelf al. Ook al ben je op je eentje.

Selfsupporting. Dat zou je zeggen. Maar aan de andere kant, dat troostrijk samen, die denkbeeldige ander, dat is nu juist ook wat het eenzaam maakt. Het is toch even anders dan krabben aan je neus, of het genot van chocola. Die denkbeeldige ander. Confronteert je juist met zijn afwezigheid. Maakt het verlangen alleen maar groter, naar daadwerkelijk samenzijn. Daarom gaan veel mannen naar de hoeren. Of onbetaald in een deal met een vaste partner. Is ook daadwerkelijk samenzijn, maar meer als een fysiek rollenspel. Veredelde masturbatie zal ik maar zeggen. Waar vaak van alles aan toegedicht wordt om maar bij elkaar te kunnen blijven. Maar in feite neerkomt op met z’n tweeën, ieder op zijn eiland, beleven van het troostrijke van samen, wat je in orgasme op je eentje ook al had. Meer is het dan ook niet.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 3 reacties



donderdag 25 oktober 2012

Het orgasme

Het orgasme. Het komt over je. Het neemt bezit van je. Even geen zorgen meer.

Ontheven van de zwaarte, ontheven van het drama van het bestaan.

Waarin we ruw geworpen zijn. En niemand aan ons heeft gevraagd.

Ja, dat moment, dat is toch echt bijzonder. Dan zijn we even vrij.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 4 reacties



vrijdag 19 oktober 2012

Seks, een eigenaardig fenomeen II

Ik doe het met haar. Ik deel alles met haar. Elke dag weer. Elke dag is zij het, bij wie ik me thuisvoel, herkend weet, en aan een half woord genoeg heb. Maar steeds weer achteraf. Want hoe het morgen is weet ik niet. Hoe het over een maand is weet ik niet. Ik wil daar niet op vooruitlopen, zekerstellen, in vastigheid denken. Daarmee doe ik tekort wat we hebben. Geen relatie dus. Nooit een relatie. Dat is hoogstens achteraf. Eigenlijk pas op m’n sterfbed: Goh, we hebben eigenlijk een relatie gehad! Ja, dan heb je hem ook echt gehad.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 4 reacties



vrijdag 12 oktober 2012

Seks, een eigenaardig fenomeen

Ik krijg een berichtje van een vrouw. Ik ken haar al wat langer. Maar ze heeft een vriend. Wil geen contact. Voor het een bepaalde kant opgaat. De seks die lokt. Gek. Schijnt er ineens een sfeer van verboden op te liggen. Wat is dat toch? Het gaat toch om het contact? Dat dan zijn eigen vorm vindt? Of het nu seks is, knuffels, of praten. Gevoel in die eigen vorm, dat is toch waar het om draait? Als je door elkaar geraakt bent. En wat dan zijn eigen handelingen vindt? Dat is mooi. Daar mag niets en niemand tussen komen. Daarin laat je je nooit de les lezen. Niet door jezelf. En al helemaal niet door je partner. Tenminste, als die partner echt om je geeft. En niet bang is. Bang voor verlies. Want je bent van hem. Alleen van hem. Je bent gekooid, gebonden in zijn armen. Zijn hart verbrandt als hij jou in de armen van een ander ziet. Een waas komt voor zijn ogen. Het kan niet zijn. Het mag niet zijn. Maar ja, het is. Daar is niks meer aan te doen. En die seks staat natuurlijk niet op zich. Heeft altijd iets te zeggen. Zoals elke verlangen of gevoel ons iets vertelt. Maar het is seks. Dan schijnt er plots een sfeer van ‘hebben’, ‘pijn’, ‘verlaten’ te ontstaan. Ja, blijft gek. Is toch een intense persoonlijke beleving die je juist met je eigen partner weer kan delen. Zoals je doet met alles wat je voelt en vindt. Maar nee, plotseling dreigt er gevaar. Die exclusiviteit. Die aanspraak op de ene. Die voor ons in seks besloten ligt.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 5 reacties



vrijdag 28 september 2012

De dokter

Ik had het een keer met een officieel iemand. Jaren geleden. Ik was daar voor medisch onderzoek. Ik ging zitten en vertelde mijn verhaal. Het raakte haar. Dat zag ik. Het raakte ook mij. En toen ging het snel. Heel snel. Als op commando stonden we op en ineens lagen we in elkaars armen. Dat had geen pas. Maar het gebeurde. Er was geen kruid tegen gewassen. Hoe we daar stonden, met tranen in de ogen, de handen in elkaar verstrengeld. Pas na lang lieten we elkaar los, verlegen, met de situatie geen raad. “Eruit”, riep ze, de deur van de spreekkamer wijd open. Op rozen zweefde ik naar buiten. Op weg naar huis, werd ik gebeld. “Zo bedoelde ik het niet, hoor. Dat eruitgooien”, zei ze. Zo lief, verlegen en onzeker. Die grote vrouw in witte jas.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 2 reacties



zaterdag 22 september 2012

Dode ogen

Ik weet het nog. Hoe oud ik was. Tien, elf. Ik zat op school. De vijfde klas. School. Duidelijk niet mijn wereld. Mijn thuis was slootjes, plompeblad, de boeren en de koeien. Als ik op school was, kon ik me niet voorstellen, dat ik daar ooit nog terug zou keren. Zo ver was het weg. Onbereikbaar ver. Mijn wereld, de wei, de vissen en het water. En die twee broers. Twee boeren uit de buurt. Die wisten niet van school. Het waren oermensen. Ze konden een volle hooiwagen optillen. Aten elke dag 20 boterhammen.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



zondag 16 september 2012

Gezien worden

Soms kan ik gek naar mensen kijken. Niet met opzet, dat ik denk, ik ga eens zus en zo kijken. Nee, dat gaat vanzelf. Zit daar in één keer in. Zie ik al die mensen voorbij komen. In allerlei soorten en maten, de een zus de ander zo. Sommigen hebben echt een rot kop. Daar heb je dan gelijk een hekel aan. Of van die zure, negatieve. Alles is kut in deze wereld. Of van die blije. Kan ik meestal ook wel neerschieten. Of van die mooie. Die dat willen weten ook. Van die vrouwen die weten dat ze gezien worden, nagekeken worden. Die zelfs bewonderd en begeerd worden. Dat gun ik ze niet. Ik gun ze niet dat ik ook kijk. Is wel moeilijk, hoor. Wegkijken. Maar ik wil ze pesten. Ik ben die man die niet naar ze kijkt. Die onverschillig is. Die een andere kant opkijkt. Vanuit mijn ooghoeken hou ik haar in de gaten. Ze ontwijkt me. Hautain. Ze staat er boven. Voor geen moment verwaardigt ze me een blik in haar hemelse ogen. Maar dan, ik zie haar balen. Ze voelt dat ik niet kijk. Ho, dat mag niet. Ik moet wel kijken.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 1 reactie



zondag 9 september 2012

Mijn broer

Mijn broer was gek. Ik weet nog dat ik een raadsel had. Niet te raden. Werkelijk niet te raden. Door geen enkele normaal mens.
Ik zeg: “Kees, een raadsel”.
“Brandt maar los”, zegt Kees.
Ik: Een scheepstype, wat je ook in het bos aantreft”.
Kees: “Een neukebootje”.

Twee seconden. Kan niet. Ik dacht dat ik gek werd. “Kees, je bent niet goed bij je hoofd. Dat kàn je niet raden. Je bent gek, je bent echt niet normaal”.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



woensdag 29 augustus 2012

Ik heb geen vrienden

Ik heb geen vrienden. Ja, wat mensen met wie ik zo af en toe omga. Maar vrienden, nee. Ik ga ze ook niet aanhouden voor het idee. Terwijl ze het eigenlijk niet zijn. Die mensen heb je. Nee, de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik ze gewoon niet heb. Wil dat gewoon onder ogen zien.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 7 reacties



vrijdag 24 augustus 2012

Levenszin

Het is al even geleden. Ik studeerde nog. Iemand werd verliefd op me. Erg verliefd. En het was van één kant. Ik voelde niets voor haar. O, ja, ik vond haar aardig, maar dat was het dan. Het vervelende was, ze kwam er niet van los, ondanks vele gesprekken. Haar gevoel bleef, jarenlang. Dan kwam ik haar af en toe tegen. Een kort praatje, en steeds weer voelde ik haar verlangen.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 1 reactie



woensdag 8 augustus 2012

Relaties, begin van een nieuw leven (slot)

Relaties. Iedereen heeft het erover. De rode draad in ieders leven. Daar lijkt het op. Maar wat is het eigenlijk, een relatie? Wat is er specifiek aan? Bestaan ze wel echt? Of is het meer een idee?

Het is in ieder geval een speciaal zich verhouden tot de ander.

Zich verhouden tot de ander. Doen we dat eigenlijk niet bij alles? Is niet alles wat we doen, denken en voelen al een zich verhouden tot de ander? Staat niet alles in het teken van die ander? Ik ga dat voor mezelf eens na. En dan merk ik dat alles wat ik doe, denk, vind of zie al is in het perspectief van de ander. Ik kan naar dingen kijken, of dingen denken, maar nooit neutraal. Altijd al in een beleving van afkeuring, goedkeuring, delen, erbij horen, samen, alleen, aandacht, iemand zijn, zelfvertrouwen. Direct en onmiddellijk, in werkelijk alles.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 2 reacties



zondag 15 juli 2012

Relaties, begin van een nieuw leven IV

Relaties. Soms een noodzakelijke gang naar ontluistering. En dat in allerlei vormen en op allerlei gronden. Zoals: je partner lijkt op je vader. Heb je in het begin niet door. Je vind hem alleen maar geweldig. Maar op een bepaald moment ga je je irriteren. Zie je ineens allerlei dingen van je vader in hem. Je partner fungeert als omweg. Om je schade en opvoeding onder ogen te zien.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 2 reacties



zaterdag 30 juni 2012

Relaties, begin van een nieuw leven III

Ja, die therapeutische relaties. Als je partner fungeert als confrontatie met jezelf. Waar die partners al niet toe dienen. Je huwelijk. Het begon zo mooi. Tot het af ging brokkelen. Na een rozige liefde ging je je zoetjesaan ergeren aan zijn weekheid, zijn vriendelijkheid. Die oneindige meegaandheid, waar je geen reet aan had. Ben ik daar ooit op gevallen? Wat een slappe zak. Maar je heb hem zelf gekozen. Juist deze man. Tering, wat een confrontatie. Hem kan je het niet eens aanrekenen. Hij doet gewoon zijn ding. Het is nog steeds dezelfde man. Waar je ooit van hield.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 1 reactie



vrijdag 22 juni 2012

Relaties: begin van een nieuw leven II

Ontmoetingen. Je komt elkaar tegen. Soms gebeurt er wat. Dan word je geraakt, is er ineens interesse, een aangetrokken zijn. Het verrast je, het overkomt je. Toch zijn we in elke fase van ons leven ontsloten voor bepaalde ontmoetingen. Ontmoetingen, die op dat moment in ons leven passen. Dat zijn vaak therapeutische relaties. Je kwam iemand tegen omdat je zo iemand nodig had om shit te ruimen. Had je zelf niet eens door. Je dacht echt dat je van hem hield. Dat moest ook wel natuurlijk, anders werkt het niet. Want je moest echt op je bek gaan. Eigenlijk kwam het er op neer: hoe fouter, hoe beter. Bedankt, dames. En hopelijk, wederzijds natuurlijk. Dat het ons allemaal wat mag brengen. Helaas, was dat maar zo. Sommigen glijden uiteindelijk in de verzuring. Van die slachtoffers. Het ligt altijd aan de ander. Die bitter worden. Oude mensen met een hondje. Die meer van dieren houden dan van mensen. En het beest de hele dag koekjes voeren.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 5 reacties



vrijdag 8 juni 2012

Relaties: begin van een nieuw leven

Een beetje beeld heb ik wel gekregen. Na twee jaar op zo’n site. Al zie ik natuurlijk alleen maar de vrouwenkant. Toch wat conclusies trekken. Ik zie mensen die er al jaren op staan. Weer anderen die binnen de kortste keren een nieuwe liefde vinden. En dan gewoon ingeschreven blijven. Die houden de vinger aan de pols, al spelend in de wei. Niks op tegen natuurlijk. Als je maar eerlijk bent. Sommigen zijn er ook die zich dan direct uitschrijven. Zeker van hun zaak. Een nieuwe liefde. Dan laat je niet het achterdeurtje open staan. En vervolgens met een dankwoord komen. Die heb je er ook tussen. “Kijk, daar doe je het voor”, zegt de directie.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 6 reacties



woensdag 23 mei 2012

Geen titel

Mijn leven boeit, verrast, beweegt. Het is vol en veel. En het gaat maar door. Waar ik ook ben. Het komt in golven op me af. Ik ben een kind, met grote ogen. Ik kijk rond, en snap van alles niets. Iets wil dat ook, iets wil het niet begrijpen, wil simpel blijven kijken. Er is dan ook geen analyse, maar enkel wat ik zie. Meer hoeft ook niet. Want alles wordt verteld. In eigen taal. Is naakt, is onverborgen. In alles wat mij raakt. Zichzelf vertellend leven. Ik heb het niet voor het kiezen. Het dringt zich aan me op. Vol en diep, recht in m’n smoel. Alles. Dingen, maar vooral toch mensen. Zoals ze naakt zich tonen, zich vertellen. Maar ja, zo wil ik dan ook pràktisch met de mensen zijn. Gewoon onmiddellijk daarin samen leven. In elke ontmoeting domweg delen. Rechtsstreeks. Ongefilterd.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 1 reactie



vrijdag 27 april 2012

Mijn eerste vriendinnetje

Ach, je verveelt je weleens. Googelen naar oude vrienden, familie. Altijd leuk. Maar het kan ook wel eens anders uitpakken. Mijn eerste vriendinnetje. Ik type haar naam. En kom terecht op een Engels Memorial voor kankerpatienten. Daar staat ze. Overleden. Al in 2002. Verder geen informatie, geen achtergrond, niets.

Dat kwam aan. Ze was mijn eerste echte vriendinnetje. Allebei pas op kamers. In een vreemde stad. Piepjonge mensen. Verloren. Zoekend. Angstig voor het grote gat van de toekomst. Ik ontmoette haar op een feestje. Het ging heel snel. Als kinderen vielen we elkaar in de armen. Praten deden we niet. Onze zorgen en angsten waren zo anders. Er waren geen woorden. Het was emotie, een onbespreekbaar samen.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 6 reacties



donderdag 12 april 2012

Vrienden

Ik ben opgegroeid in een poldergebied. Uitgestrekt, grote luchten, oneindige horizon. En met een bijzondere eigen intimiteit, in die kleine bossages en boerderijtjes, in een wirwar van houten hekwerk, bruggetjes en slootjes. In de jaren ‘60 en ‘70 is daar verandering in gekomen. De ruilverkaveling. Bedoeld als herschikking van het landschap, ten dienste van de boeren voor een efficiëntere bedrijfsvoering. In korte tijd werd eeuwenoud cultuurlandschap getransformeerd tot een kaal dambord met 1 soort gras, kaarsrechte sloten en betonnen ‘kunstwerken’ (term Rijkswaterstaat).

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 1 reactie



dinsdag 20 maart 2012

Naakte zelf

Sommige dingen zijn moeilijk in woorden te zeggen. Ik heb daar nooit last van. Voor mij zijn woorden juist de ontsluiting van de beleving zelf. Daar zit niks tussen. Niet eerst de beleving en dan de woorden. Dat is heerlijk. In de beleving zelf al spreken. Dat is: als de woorden zichzelf vinden. In de liefde al gekust hebben, in geraaktheid al gesproken hebben, in de boosheid al geuit hebben. Dan ben je echt. Dan ben je duidelijk. Dan ben je zichtbaar voor de ander. Naakt. Wat een rust. Weet je waar je aan toe bent. Weet de ander waar hij aan toe is. Wordt hij tenminste serieus genomen als iemand zo tegen hem doet. En niet als patient behandeld. Want dat gebeurt als iedereen maar met iedereen rekening houdt. Nee, jij kan wel voor jezelf opkomen. Dat hoef ik niet voor je te doen. Heerlijk, wat een vrijheid. Wat een contact. Wat een open communicatie. Wat een thuiskomen bij elkaar.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 1 reactie



vrijdag 9 maart 2012

Weemoed

De winter kraakt. Lege plekken tussen de kramen. Aan het eind van de straat een winkel in curiosa en antiek. Meer kringloop eigenlijk. De deur open. Geen verwarming. De sfeer verdiept mijn voelen. Tafels, stoelen, radio’s, klokken, fietswielen, schoenen, laarzen. Spullen, stuk voor stuk aan iemand toebehoord. Ooit aangeschaft, een huis mee ingericht, tot thuis gemaakt, een eigen warm plekje. Het zijn nu dode dingen, ontheemd, uit samenhang ontrukt.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 5 reacties



maandag 27 februari 2012

Verscholen

Pas liep ik over de markt. Aan het uiteinde van die markt liggen twee zijstraatjes, waar een aantal van die tweedehands winkeltjes zitten. Nou ja, winkeltjes, het zijn meer ruimtes met griebes, waar een onduidelijk iemand, ergens tussen de prut, de boel een beetje in de gaten houdt. Meestal is het er steenkoud. In het beste geval staat er een afstands kacheltje in een hoek zijn hopeloze best te doen. Maar evengoed, heerlijk om af en toe naar binnen te lopen, je ogen heen en weer te laten zwieren tussen de spullen en maar af te wachten of ze ergens blijft hangen.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - nog geen reacties



woensdag 15 februari 2012

Erotisch kapitaal

“Een mooi jurkje, hoge hakken en vrouwelijke charmes: slim gebruik van erotisch kapitaal is goed voor je carrière. “Maar het kan de sleutel zijn tot emancipatie. En tot een hoger salaris.”

Dit is het subhoofd van een artikel in een toonaangevend feministisch blad.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 6 reacties



vrijdag 10 februari 2012

Loslaten

Het komt bij mij nogal eens voor, dat ik geraakt, emotioneel of woedend ben. Laat het los, zeggen ze dan. Loslaten. Ik hoor het van alle kanten. Kan ik niet begrijpen. Waarom zo’n opzichtige daad van zelfcontrole? Ik zou zeggen: Laat het lekker zijn werk doen. Beetje vertrouwen in jezelf. Want alles wat je pakt of raakt, dat ben je. Pats, gebeurt buiten je wil om, vertelt je iets en duurt zolang als het duurt. Dat ga toch niet onder de tafel schoffelen? Dan neem je jezelf niet serieus. Zit je jezelf onder curatele te plaatsen. Daar kom je niet verder mee. Het heeft ook nog eens iets verschrikkelijk hautains. Het is zich overal maar boven stellen. Ook boven jezelf. Dat laatste is natuurlijk het ergste. Maar goed, daar heb ik weinig mee te maken.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 1 reactie



zondag 5 februari 2012

Alleen

Mensen die iets ernstigs misdaan hebben, stop je in de gevangenis. Bij hoop op herstel, wordt er nog gewerkt aan je terugkeer. Zo niet, is het kale opsluiting. In het ergste geval is het eenzame opsluiting. Het gaat daarbij niet alleen om vrijheidsbeperking. Het is ook iemand uitstoten uit de sociale gemeenschap. Uiteindelijk om de maatschappij in bescherming te nemen. Dat moet soms. We kunnen niet anders. Maar de vraag is: is het geen zwaktebod? Zetten we een mens hiermee niet juist terug in de bron van de ellende, zijn diepste pijnplek: het outcast zijn, uitgestoten worden, er niet bijhoren? Is dat niet de zwakke plek van iedereen? Speelt het niet dé centrale rol in ieders leven? Staat ons hele doen en laten niet in dat teken: de relatie tot de ander? Het kwetsbaarste punt. Zichtbaar in alledag. En niet altijd even positief.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 4 reacties



woensdag 25 januari 2012

Soms denk ik weleens….

De wereld is één grote psychiatrische inrichting zonder begeleiders. Een verschrikkelijke verzameling angsten, dwangmatigheden en wat al niet. Als het al geen trauma’s zijn, die ze in hun jeugd hebben opgelopen. En vervolgens worden alle symptomen onder de tafel geschoffeld met trucs. Van gedragstherapie tot die hele spirituele sector. De teneur is steeds: ‘hoe kom ik er vanaf’. In plaats van er tot je strot induiken. Want het is er niet zomaar. Het heeft je iets te vertellen. Maar daar naar luisteren, ho maar. Pillen erin. Dempen die hap. Om dan nog maar te zwijgen over de adhd-cultuur, waarmee juist de meest levende en interessante kinderen, die niet voor niets dwars liggen, doodgelabeld worden.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 9 reacties



vrijdag 20 januari 2012

Kinderwens

Ik heb geen kinderen. Heb het gelukkig tegen kunnen houden. Mijn vriendin begon er ineens over. Terwijl we allebei wisten dat het niet goed zat tussen ons. Woedend was ik. Hoe kan je? In vol besef van een op handen zijnde breuk. Dan kinderen maken. Ze willens en wetens in het drama van een scheiding trekken.

Wat zit daar achter? Die rare drang? Om erbij te horen? Omdat iedereen ze heeft? Of omdat je wilt zorgen? Of, nog gekker, om echt iets van jezelf te hebben. Wat helemaal op je aangewezen is? Zodat je eindelijk iemand bent? Is het zo erg? Mag je daar een kind voor gebruiken?

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 8 reacties



zondag 15 januari 2012

Foute mannen III

Foute mannen. Nou, een heel rijtje. Daar komen ze. Mannen met zeilboot. Mannen met gaatjesschoenen. Mannen met moccasins. Mannen met gouden polshorloges. Mannen met zegelringen. Ja, ja, dat zijn kerels. Voor vrouwen? Botte hufters.

Kerntaak: Hoe krijg ik een vrouw in de koffer? Nee, eerst zijn ze aardig. Niks op aan te merken. Ze zijn lief, voorkomend, betrokken, adviserend, vol aandacht, betrokkenheid. En het gekke is: ze kunnen er niets aan doen. Ze moeten. Want alleen in het orgasme kunnen ze voor even oplossen in een schijnbaar samen. Opgesloten, oneindig eenzaam, en diep verlangend naar dat ene moment. Daarom zijn ze gefixeerd op sex. Ruw, egocentrisch en bot. Tegelijkertijd ook kleine, eenzame, verlangende kinderen, die nog even in de armen van hun moeder willen liggen.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 6 reacties



maandag 9 januari 2012

Liefde, handel in gevoelens

Ik wil haar voeten kussen.
De ruimte waar zij was voor eeuwig zo bewaren.
Het glas waaruit zij dronk, waarin haar lippen tuitten.
Ik ruik, ik snuif, en lik de resten op.
Mijn hoofd wordt licht, het duizelt in mijn wezen.
Alsof ik even God in het gezicht heb mogen zien.
Niets kan mij nog doen sterven nu, voor eeuwig nu mijn lot.
De woorden wellen op. Het gevoel is vluchtig op te roepen.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 6 reacties



donderdag 29 december 2011

Foute mannen II

Ik krijg nogal wat vragen en opmerkingen naar aanleiding van mijn blog ‘Foute Mannen’. Wat moet je wel en niet in een profiel zetten? Het gaat hier niet om solliciteren naar een baan, of het verkopen van je zeilboot. Of het vinden van reispartner, danspartner of kaartmaatje.

Hier is meer aan de hand. Veel meer. Er speelt een oneindig diep belang. Een partner. Een thuis. Een samen. Verschrikkelijk persoonlijk. Persoonlijker kan niet. Het kan ook niet anders of iedereen rukt alles uit de kast bij het schrijven van profielen. Toch gebeurt er iets tijdens het schrijven. Je schrijft. In gedachten bij de gedroomde ander. Je voelt echt je verlangen tijdens het schrijven. Maar: Is het zo dat wat je voelt, ook doorkomt in je schrijven? Pas dàn kan je iemand raken.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 2 reacties



donderdag 22 december 2011

Foute mannen

Go, daar word je toch niet goed van. Als je achter elkaar eens een aantal profielen doorleest. Pfff. De een nog mooier dan de ander. Maar de een ook saaier dan de ander. Het is een grote verzameling inwisselbare hobbies, eigenschappen, en eigenaardigheden. Een echt persoonlijk beeld levert het niet op. Krijg ook al helemaal de kriebels bij woordjes als ‘kids’, ‘maatje’, ‘het meisje in me’, ‘mijn vrienden zeggen dat ik….’, om nog maar te zwijgen van glazen half vol, EQ, IQ, SQ.

Lees verder!

geplaatst door Parlante - 9 reacties



Vorige berichten

Archieven

Volg ons op Twitter

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl