Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

Inloggen

Nickname:
Wachtwoord:
Wachtwoord vergeten?

Column oktober

Taboes en vooroordelen

De mythe van de toevallige ontmoeting.

"Net zoals de meeste mensen ben ik niet wanhopig op zoek, maar eerlijk is eerlijk: ik begin nu wel het gevoel te krijgen dat ik iets aan het missen ben en ik wil graag ruimte vrij maken om iemand speciaal te ontmoeten."

"Ik heb me ingeschreven uit nieuwsgierigheid."

"Ik wil graag nieuwe mensen leren kennen."

"Ik zocht op marktplaats eigenlijk een ouwe video, en een oproepje in de rubriek contacten was daarna snel geplaatst."

"Ik doe dit voor de lol."

"Ik verwacht er weinig van."

Het is grappig om te zien in welke bochten mensen zich kunnen wringen om uit te leggen dat ze op een datingsite staan. Het veelvuldige gepraat over mogelijke kliks, ideale partners, de afwijzingen, het verborgen houden van je internetdate-activiteiten voor je omgeving, het vele uitleg geven eromheen, de succesverhalen die altijd over relaties gaan, nooit over leuke contacten: alles wijst erop dat een datingsite bedoeld is om iemand te leren kennen met wie je een relatie wilt aangaan.

Maar dat ronduit erkennen, ho maar. Als je je vriend of vriendin ontmoet in het openbaar vervoer, café, op je werk of waar dan ook, kun je blijven geloven in je eigen onafhankelijkheid. Je bent nooit op zoek geweest, altijd jezelf gebleven, maar het lot had het goede met je voor en stuurde een geliefde op je pad. Je bent uitverkoren, in tegenstelling tot die ‘losers’ die iets ondernamen, iets probeerden. ‘Och gut, die waren kennelijk op zoek.’ Niemand wil een loser zijn, dus vandaar dus die kreten als: ik ben alleen nieuwsgierig. Zoals een meisje mij eens via een datingsite mailde: "Het idee bij mij is toch dat je mensen eerst ontmoet, ze vervolgens leert kennen en daarna eventueel gaat daten. De meest logische volgorde. Ook een beetje schaamte denk ik. Anders was ik er wel open over geweest naar mijn omgeving."

Vanwaar toch die schaamte, waar zovelen last van hebben? Ik vermoed omdat het niet kunnen vinden van een geliefde altijd met sterke gevoelens van persoonlijk falen gepaard gaan. Met het idee dat er iets mis is met je man-zijn of vrouw-zijn. Dat brengt veel schaamte, pijn en eenzaamheid teweeg. Juist die schaamte is de reden dat zovelen benadrukken hoe zogenaamd leuk ze het in hun eentje hebben. Ondanks dat er in deze samenleving over geen enkele onderwerp meer gesproken wordt dan over liefde & relaties heerst er een groot taboe te erkennen dat je een relatie wilt. Je praat niet over je gevoelens van eenzaamheid en de diepe wens daar zelf wat aan te doen.

Het is een vreemd taboe, want op vrijwel elk gebied wordt zoeken aangemoedigd. Stel je voor dat je een DVD-speler wilt kopen en de eerste de beste winkel binnenstapt en gokt dat ze daar wel wat hebben. Of afwacht tot iemand op straat er één aan je geeft.

Stel je voor dat je een aardige baan wil, en alleen maar kijkt naar wie je toevallig tegenkomt. Dat wordt als vreemd gezien. Sterker, als je geen baan zoekt, dan word je als een uitvreter gezien. Er wordt verwacht dat je je uiterste best doet, en niet minder.

Bij veel zaken is dus de norm dat je niet moet wachten tot het toeval je ergens brengt. Het leven is maakbaar, je moet er wat voor doen, je laten opleiden, iets ondernemen. Zelfs aan een relatie moet je werken en je moet er moeite voor doen. Maar een relatie verkrijgen, dat moet vanzelf gaan. Je moet rustig afwachten, en alleen het toeval een beetje helpen door mensen te ontmoeten. Wacht je niet af en ben je actief, dan ben je toch op zijn minst een beetje zielig.

Waarom toch dit taboe? Ik vroeg het aan de Nederlandse filosoof/natuurkundige C.W. Rietdijk, die vijftig jaar geleden al over het fenomeen dating schreef. Rietdijk, nu: "het is zo algemeen gebruikelijk dat deelnemers aan dating-services zich indekken tegen de mogelijkheid van slechte resultaten door de hele onderneming als een spel voor te stellen. Weinigen geven toe, expliciet op zoek te zijn. Men draagt verantwoordelijkheid en risico zo ook over aan ‘de voorzienigheid’ of ‘het lot’, door de toevallige ontmoeting en onopzettelijkheid voorop te stellen. Zó kan men keuzen, verantwoordelijkheden en risico's delegeren naar ‘iets groters’." En dat is wat op de liefdesmarkt gebeurt.

"Waarom lukt het de prins en Máxima wél, en de Volkskrant-singles niet?'', verzuchtte een vrouw eens op de Volkskrant-singlesite. Ik zal haar het antwoord onthullen: omdat er actief gelobbied is. Het taboe op zoeken en uithuwelijken kent men niet in kringen van het koningshuis en in adellijke kringen. Ook wij eenvoudige zielen vinden het normaal dat Prins Bernard Maxima en Willem-Alexander bij elkaar bracht.

Nu weet ik niet of dit nou aanbevelenswaardig is, maar we kunnen er wel wat van leren: mensen die actie ondernemen, zijn niet zielig, maar juist krachtig. Zij nemen het heft zelf in handen en wachten niet lijdzaam af. En dat het niet strookt met het ideaal van elkaar ‘zomaar’ ontmoeten en de ware ‘onmiddellijk zien’ te maken heeft, nou en?

Dan moeten we maar naar een ander ideaal toe.

donner4

column september
column november
Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl