Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

Inloggen

Nickname:
Wachtwoord:
Wachtwoord vergeten?

Column september

Why more is less

Zo'n vijftig jaar geleden moet het eenvoudig geweest zijn. Je kwam elkaar tegen op de kermis, op school, in de kerk, in het dorpshuis op vrijdagavond, je was gewoon elkaars buren, of de buren hadden wel een nichtje of een neefje om mee te trouwen. Je had hetzelfde geloof en achtergrond.

Vriendschappen tussen man en vrouw waren nauwelijks geaccepteerd, dus je trouwde snel en zat de rest van je leven aan de ander vast. De man had de vrouw nodig voor het huishouden, de vrouw de man voor financiële ondersteuning. De mensen waren tevreden met weinig. Romantiek was iets voor in films, liedjes, ridderverhalen. Iets voor kunstenaars of jongeren.

Nu is het anders. Meer vrouwen zijn economisch zelfstandig en veel mannen doen zelf hun huishouden of betalen een werkster. We hebben elkaar nu nodig voor de kwaliteit van het leven. Voor Liefde met de hoofdletter L. Een relatie moet gelukkig maken, want daar heb je recht op; net als in de film en in romantische liedjes.

Dat die kwaliteit juist het probleem is - onze partner is natuurlijk nooit zo mooi, leuk en aardig als in films - is de reden dat velen blijven zoeken en dat er zoveel wordt gescheiden. Want het leven moet leuk zijn. De ander moet - in weerwil van wat beweerd wordt - niet zichzelf zijn, maar juist altijd zijn best doen om het leuk te houden.

Ironisch gezegd: sinds er uit liefde getrouwd wordt, wordt er meer gescheiden dan ooit.

Sinds er uit liefde getrouwd wordt, is het ook moeilijker aan een partner te komen. Ik vermoed dat dat niet alleen ligt aan de hogere eisen die men stelt, maar ook, heel paradoxaal, aan het grote aantal alleenstaanden - dit in tegenstelling met de populaire mening dat een groot aantal alleenstaanden de kans vergroot om elkaar te vinden op de relatiemarkt. "Niet een handvol, maar een land vol", zegt de stemme des volks. En: "nu nog meer potjes en dekseltjes die elkaar kunnen vinden".

Troosttaal is het, volledig bezijden de waarheid. Vroeger in het dorpshuis immers, bleven altijd wel een paar kneusjes over, die elkaar opzochten en vaak groeide er vanzelf wel wat. De samenleving was kleinschaliger, er waren weinig vrijgezellen, dus men wist wel zo'n beetje van elkaar wie vrij was. Inmiddels zijn er heel veel kneusjes, is het normaal om alleen te zijn. Om kritisch te zijn. Om vrijblijvend naar het dorpshuis of kermis te gaan. Om te kiezen.

We denken vaak dat keuzes ons gelukkig maken. Politici oftewel leugenaars beweren dat de vrije markt de prijzen van diensten verlaagt (we merken allemaal aan de rekeningen dat dat een leugen is) en datingsites roepen dat ze maar liefst 200.000 leden hebben. Willen we het dan niet weten?? Hoe meer er te kiezen is, hoe minder we geneigd zijn een keuze te maken.

Uit een klassiek experiment in een delicatessenzaak bleek dat klanten het meest onder de indruk waren van een enorme uitstalling van 24 verschillende soorten jam, maar dat er het meest verkocht werd bij een een minder indrukwekkende uitstalling van zes soorten. Hier geldt de wet van de afnemende meeropbrengst: iedere nieuwe keuzemogelijkheid voegt minder welzijn toe dan de voorgaande, en na een bepaald punt neemt het welzijn af!

Aan het keuzeproces zijn ook psychologische kosten verbonden: tijd, spanning, onrust, hoge verwachtingen, en zelfverwijt bij verkeerde keuzes - die kosten nemen toe als het aantal keuzemogelijkheden groter wordt.
Iedereen die wel eens een overvolle supermarkt met 80 soorten chips en twintig soorten olijfolie van binnen heeft gezien, kent de wanhoop: 'wat moet ik kiezen??' Als het aantal mogelijke banen voor afgestudeerden toeneemt, daalt de voldoening die ze uit hun banenjacht putten. Als bij speeddaten gekozen moet worden tussen twintig dates, zijn er twee keer zo weinig koppels dan bij de keuze tussen tien dates.... Deze wet van de afnemende meeropbrengst bij vergroting van het aantal keuzes is beschreven door de Amerikaanse psycholoog Barry Schwarz in The paradox of choice : why more is less.

Ze is ook op datingsites - die de klanten vreemd genoeg toeschreeuwen hoeveel leden ze hebben - toe te passen. Schwartz: "Het lijdt geen twijfel dat we objectief meestal beter af zijn met onze beslissingen als we meer keuzevrijheid hebben. Als er vijftig modellen spijkerbroeken zijn in plaats van twee, verhoogt dit de kans dat we er een vinden die echt past. Maar we voelen ons er slechter bij. Ja, deze spijkerbroek past beter dan de spijkerbroek die ik eerst altijd kocht, maar hij past nog niet volmaakt, en bij een aanbod van vijftig modellen zou ik toch de volmaakte moeten kunnen vinden. Met een extra keuze zijn we objectief dus beter af, maar subjectief slechter.

Ander psychologisch onderzoek wijst uit dat iemand kennen /bekendheid van iemands gezicht de kans verhoogt dat je iemand ook aantrekkelijk vind. Dus de vrije ruimte met vele singles die we maar een enkele keer tegenkomen biedt minder kans dan dezelfde mensen vaker tegenkomen.

Terug naar de kleinschalige, overzichtelijke samenleving dus!

donner4

column augustus
column oktober
Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl